I SA/Kr 325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 grudnia 2017 r. nr [...] S. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na jego aktualną sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Na wnioskodawcy spoczywa więc obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za uzasadnienie wniosku nie można bowiem uznać ogólnego stwierdzenia skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji prawdopodobnie wyrządzi mu znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki z uwagi na jego aktualną sytuację finansową. Skarżący nie wyjaśnił jednak jaka jest jego aktualna sytuacja finansowa ani jaką znaczną szkodę wyrządzi mu wykonanie zaskarżonej decyzji, czy też jakie trudne do odwrócenia skutki to za sobą pociągnie. Skarżący nie przedłożył też żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez zaskarżoną decyzję znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.