I SA/Kr 329/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowe z dnia 10 stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów przeciwegzekucyjnych postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego W.C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów przeciwegzekucyjnych . Pismem z dnia 1 marca 2011 r. Skarżący został wezwany o uzupełnienie braków skargi poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł. w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to doręczone zostało prawidłowo doręczone na adres zamieszkania w dniu 7 marca 2011r. czyli termin do uiszczenia opłaty upływał w dniu 14 marca 2011 r. Rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjny został obciążony kwotą 100 zł. w dniu 29 marca 2011 r. czerwca 2006 r. tj. 15 dni po upływie wyznaczonego terminu. Jednocześnie pismem z dnia 29 marca 2011 r. Skarżący W.C. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Przyczynę nieuiszczenia opłaty w terminie uzasadnili tym , iż w wyznaczonym przez sąd terminie przebywał za granicą natomiast wezwanie odebrał brat upoważniony do odbioru przesyłki , który nie otwierając koperty przetrzymał wezwanie do powrotu Skarżącego . Jednocześnie podniesiono, iż skarżący nie poinformował brata o tym , iż może to być korespondencja z sądu, w której mogą być określone terminy do dokonania czynności prawnych . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm./ Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności , jeżeli nie dokonanie tej czynności w terminie nastąpiło bez winy strony. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu, o czym postanawia art. 87 § 1 i § 2 w/w ustawy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia , iż uchybienie było wynikiem nieobecności w kraju i otrzymaniem przesyłki po powrocie z zagranicy od osoby upoważnionej do jej odbioru. W ocenie Sądu okoliczność taka nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż z tego powodu można domagać się przywrócenia uchybionego terminu. Analizując bowiem kryteria winy należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Niedopuszczalne jest więc przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia , że dopełnienie obowiązku stało sie niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia . Jak podkreśla się zarówno w orzecznictwie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996r., str. 295), jak i w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 stycznia 2000r., sygn. akt I SA/Gd 794/99 - Lex nr 40381); z 2 lutego 2000r., sygn. akt SA/Sz 2125/98 - Lex nr 39797; z 19 września 2000r., sygn. akt I SA 1072/00 - Lex nr 55307) samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Podkreśla się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 stycznia 1972 r. sygn. akt II CRN 448/71 (OSP i KA 1972/7-8/144), jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił z kolei w wyroku z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie o sygn. akt V SA 2320/01 (Lex nr 109300), że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była wyjątkowa i od niej niezależna. Tymczasem Skarżący występując o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi uzasadniając wniosek tym, że przebywał poza granicami kraju nie wykazał w jakim okresie przebywał za granicą i kiedy powrócił do kraju, nie określił charakteru pobytu za granica i uprawdopodobnił ,iż pobyt był niezbędny i od niego niezależny . Ponadto podkreślić należy , iż jeżeli Skarżący wniósł skargę do sądu, to powinien liczyć się z ewentualnością nadejścia korespondencji związanej z wszczętą sprawą. Przed wyjazdem za granicę winien więc podjąć odpowiednie działania, zapewniające nie tylko możliwość odbioru korespondencji, ale również wydać inne dyspozycje przewidziane prawem, umożliwiające występowanie przed sądem administracyjnym. O tych okolicznościach Skarżący miał świadomość, gdyż przyznał , iż ustanawiając pełnomocnika do doręczeń nie poinformował go o ewentualnych skutkach procesowych wynikających z korespondencji sądowej . Nie dochował zatem należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i zabezpieczenia możliwość złożenia uiszczenia opłaty sądowej w terminie. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło bez jego winy, to na podstawie art. 86 § 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu Z tego względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr.153 poz.1270/.