I SA/Kr 338/09

Sygn. akt I SA/Kr 338/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r., sprawy ze skargi L. H., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 23 grudnia 2008 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od środków transportowych za 2007 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 28 maja 2007 roku [...] organ I instancji – Burmistrz Miasta i Gminy odmówił podatnikowi L. H. zwrotu podatku od środków transportowych za 2007 roku, z tytułu wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym. Organ ten ustalił, iż skarżący podatnik wnioskiem z dnia [...] marca 2008 roku, zwrócił się o zwrot podatku od środków transportowych za rok 2007, ze względu na to, że swoje środki transportu wykorzystuje wyłącznie w czynnościach odwozowych i dowozowych terminali kontenerowych transportu kombinowanego. Z załączonych do wniosku dokumentów wynikało, iż skarżący jako przewoźnik środkami transportowymi o numerach rejestracyjnych nr [...] stanowiącymi jego własność. Organ I instancji wskazał, że środki transportu z których korzystał skarżący nie były na żadnym odcinku przewożone koleją, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że występuje transport kombinowany, z którego zaistnieniem wiąże się możliwość uzyskania zwrotu podatku od środków transportu, a to na zasadzie art. 11 a ust. 1 – 4 ustawy podatkach i opłatach lokalnych. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zakwestionował konieczność uzyskania zwolnienia przewozu środków transportu koleją. Skarżący wskazał także, że rozstrzygająca dla ustalenia, czy zachodzi transport kombinowany jest treść listu przewozowego (CMR) dotyczącego przewozu towaru na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu towarów sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 roku. Decyzją z dnia 23 grudnia 2008 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za zasadną odmowę przyznania zwrotu podatku skarżącemu, wskazując iż w toku postępowania administracyjnego podatnik żadnym dokumentem nie wykazał, że następował przewóz jego środków transportu koleją. W szczególności taka okoliczność nie wynika z zaświadczenia wystawionego przez "I" z siedzibą w G. Zresztą sam podatnik złożył oświadczenie w toku postępowania, w którego treści zaprzeczył jakoby jego środki transportu przewożone były koleją. Wskazał, iż byłoby to niemożliwe, bowiem w Polsce kolej nie oferuje takiego rodzaju usług. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w tym brak ustalenia czy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej są wykonywane przez kolej przewozy całych zestawów samochodowych. Zarzucił także naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego oraz art. 121 § 1 tejże ustawy, ze względu na to, że decyzja organu podatkowego podważa zaufanie do organów administracji. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 11 a ustawy o podatkach lokalnych, poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie w związku z art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 7 grudnia 1992 roku nr 92/106/EEC. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a. - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zarzuty wskazane w skardze nie są zasadne i to zarówno w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego jaki i materialnego. Skarżący nie przytoczył w uzasadnieniu żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zarzuty procesowe sformułowane w petitum skargi, a sąd nie dopatrzył się takich uchybień proceduralnych w toku postępowania administracyjnego, które skutkować powinny uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu bezprzedmiotowy jest zarzut niewyjaśnienia istoty sprawy poprzez brak zbadania czy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej realizowany jest transport całych zestawów samochodowych koleją. Okoliczność ta dla rozstrzygnięcia sprawy była bezprzedmiotowa, bowiem nie mogła ona mieć wpływu na ocenę czy przysługuje skarżącemu zwrot podatku. Sąd nie dopatrzył się także zasadności zarzutu z art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego oraz takich działań administracji, które mogłyby stanowić podstawę do sformułowania zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów administracji. Organy bowiem oceniły wszystkie dokumenty przedłożone przez skarżącego oraz odniosły się do wskazanej przez niego podstawy zwrotu podatku, a nadto umożliwiły też czynny udział skarżącego na każdym etapie postępowania. Sama okoliczność, iż organy administracji nie podzieliły zapatrywań skarżącego, co do przysługiwania mu zwrotu podatku nie uzasadnia zarzutów naruszenia prawa procesowego. Spór pomiędzy skarżącym a organami administracji koncentruje się w istocie na interpretacji przepisów prawa materialnego, a mianowicie pojęcia transportu kombinowanego. Stosownie do art. 11 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1 – 6 ustawy, dla wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przysługuje zwrot podatku zapłaconego od tych środków. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 13 ustawy transporcie drogowym transport kombinowany polega na tym, że samochód ciężarowy, przyczepa lub naczepa na pewnym odcinku korzysta z drogi, a na innym z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Cytując sporny art. 4 pkt 13 in extenso: "transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz: a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub b) wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku;" Zatem dla określenia usługi transportowej jako transportu kombinowanego, decydujące znaczenie ma korzystanie na jednym odcinku przez samochód (a nie towar) z kolei lub żeglugi. Trafnie wskazał organ II instancji, iż poza literalną wykładnią art. 11 a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za takim ujęciem transportu kombinowanego przemawia także sposób obliczenia kwoty zwrotu podatku. Mianowicie ustawodawca wyraźnie wskazuje, że kwota ta ustalana jest procentowo wedle ilości wykonanych przez środek transportu w ciągu roku jazd koleją. Zaproponowana przez skarżącego interpretacja co do tego, że o zwolnieniu decyduje przewóz rzeczy, a nie samego środka transportu, koleją nie tylko nie jest do pogodzenia z literalną wykładnią, ale także z celem przepisu art. 11 a ustawy o podatkach i opatach lokalnych. Mianowicie norma ta stanowi wyraz przekonania ustawodawcy, że w wypadku w którym sam środek transportu jest przewożony koleją, to w takim razie trudno mówić o w pełni samodzielnym wykorzystaniu takiego środka transportowego. Zatem podatek od środka transportowego winien być zwrócony w zakresie w jakim wykorzystano alternatywne metody transportu. Z drugiej strony chodziło w regulacji art. 11 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych o stymulowanie wykorzystania alternatywnych w stosunku do transportu kołowego sposobów transportu. Przyjęcie, że to towar a nie środek transportu musi być choćby na jednym odcinku transportowany przez kolej nie wynika jak wskazywano z interpretacji językowej. Trudno także byłoby znaleźć dla niej jakiekolwiek uzasadnienie w wykładni funkcjonalnej. Mianowicie nie znajdowałoby uzasadnienia, przyznanie prawa do zwrotu podatku od środków transportu tym podmiotom, które następnie przekazały towar do transportu kolejowego, albo odebrały go z transportu kolejowego. Taka regulacja godziłaby także w zasadę równości podatników – różnicowałaby by bowiem obciążenie podatkowe zależnie od okoliczności z punktu widzenia podatnika irrelewantnych, to jest od tego z jakiego transportu odebrał towar i do jakiego następnie by go przekazał. Nie wiadomo nawet w jaki sposób możliwe byłoby ustalenie, czy dany towar następnie został przetransportowany koleją. W ocenie Sądu nie ma znaczenia, dla oceny podstaw zwrotu okoliczność, że aktualnie usługi w zakresie przewozu całych zespołów samochodowych w Polsce nie są przez kolej oferowane. Z takiej okoliczności wynika jedynie faktyczna niemożliwość spełnienia przesłanek do uzyskania zwrotu podatku, nie stanowi to jednak podstawy do odstąpienia od literalnego brzemienia art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. Zgodzić się należy, że skarżącym, iż o tym czy przewóz towarów następuje w systemie transportu kombinowanego decyduje przede wszystkim treść listu przewozowego CMR. Jednakże z jej treści musi istotnie wynikać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające uznanie przewozu za dokonywany w ramach transportu kombinowanego, w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca, z załączonych przez skarżącego dokumentów CMR, nie wynika aby nastąpił przewóz środków transportu skarżącego. Jak trafnie zauważa skarżący art. 11 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi implementacje do polskiego porządku prawnego art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 7 grudnia 1992 roku nr 92/106/EEC, który nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek wprowadzenia takiego uregulowania, że podatek od środków transportowych (w przypadku Polski) zostanie zredukowany lub zwrócony. Sąd nie dopatrzył się jednak niezgodności art. 11 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze wskazaną wyżej regulacją unijną, w szczególności takiej niezgodności, która mogłaby stanowić ewentualną podstawę do bezpośredniego stosowania Dyrektywy. Skarżący nie wskazuje na czym ta niezgodność miałaby polegać. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).