I SA/Kr 34/08

Sygn. akt I SA/Kr 34/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Maja Chodacka, Asesor: WSA Inga Gołowska (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008r., sprawy ze skargi M. M., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, - skargę oddala - Organ I instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wydanym na podstawie art. 34§4 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - uznał za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład [...] w K. ul. P. [...] o nr od [...] do [...] dot. zaległości w składkach [...] za okres : [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że w dniu [...] maja 2007r. Urząd Skarbowy otrzymał zarzuty zobowiązanego M. M. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...] dotyczących składek Z. Jako podstawę zarzutów wskazano: nieistnienie obowiązku w określonych tytułami kwotach, wykonanie obowiązku w części, brak uprzedniego prawidłowego doręczenia upomnienia. Organ I instancji podniósł także, że zgodnie z art. 34§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty takie organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Dopiero po uzyskaniu stanowiska wierzyciela , organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wierzyciel, Zakład [...] w K. uznał zarzuty za bezzasadne. Zgodnie z art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, od wydanego w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowienia Zakładu [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, zażalenie nie przysługuje. Dodatkowo podniesiono, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca wobec powyższego brak jest podstaw do badania przez organ egzekucyjny zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku. Zarzut braku uprzedniego prawidłowego doręczenia upomnienia jest bezpodstawny bowiem upomnienia zostały prawidłowo doręczone w dniu [...] lutego 2007r.- osobiście przez M. M. Zażalenia na powyższe postanowienie złożył M. M., wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania lub o uchylenie przedmiotowego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia o wstrzymanie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia i o uchylenie dokonanych zajęć. W uzasadnieniu zażalenia, podniesiono, że organ egzekucyjny nie zastosował się do obowiązujących przepisów a w szczególności do art. 59 §1 pkt. 3 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw z §3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. Upomnienie zgodnie ze wzorem nie powinno obejmować więcej niż cztery należności pieniężne. Zgodnie z przepisami ustawy do tytułu wykonawczego wierzyciel winien doręczyć dowód wezwania do zapłaty. Wezwanie nie zostało doręczone prawidłowo ponieważ doręczono na adres pod którym zobowiązany nie mieszkał i nie przebywał stale. Wezwanie nie zostało doręczone prawidłowo a to co doręczono nie spełnia wymogów wezwania. Doręczone tytuły wykonawcze zawierają niezgodne z rzeczywistością oznaczenie organu egzekucyjnego a nadto dokonano na nich poprawek i skreśleń uniemożliwiających ich identyfikację przez stronę. Zobowiązany nie otrzymał tytułów egzekucyjnych ze zmienioną numeracją. Co do niezaskarżalności postanowienia wierzyciela , jest ono zdaniem zobowiązanego zaskarżalne wraz z postanowieniem w sprawie zarzutów zatem zobowiązany wnosi o uchylenie postanowienia wierzyciela z dnia [...] czerwca 2007r. gdyż jest niezgodne z prawem. W uzasadnieniu podniesiono dodatkowo, że zobowiązany wraz z zarzutami zgłosił wniosek o udzielenie dodatkowego terminu celem przedłożenia dowodów umożliwiających prawidłowe ustalenie poszczególnych kwot zaległości. Pomimo korespondencji z Zakładem [...] zobowiązany nie otrzymał odpowiedzi. Kwoty określone w tytułach wykonawczych nie należą się wierzycielowi. Postanowieniem z dnia [...] wierzyciel Zakład [...] w K. znak: [...], wydanym na podstawie art. 23§7 oraz art. 17§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nie wyraził zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przeciwko M. M. ponieważ nie zaistniała żadna okoliczność, która powodowałaby konieczność wstrzymania egzekucji. Zobowiązany nie korzysta z ulgi w postaci układu ratalnego ułatwiającego spłatę zadłużenia. Nie przedstawił żadnej innej propozycji spłaty zaległości składkowych zatem wstrzymanie postępowania egzekucyjnego naruszałoby interes wierzyciela. Organ II instancji, Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wydanym na podstawie art. 34 w zw. z art. 33 i art. 17 i art.18 oraz art. 23§4 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 20005r. Nr 229, poz. 1954) i art. 138§1 pkt 1 oraz art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego M. M. na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z art. 34§ 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel wydaje stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów dotyczących nieistnienia bądź błędnego określenia egzekwowanego obowiązku a stanowisko wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego wydającego ostateczne postanowienie w sprawie zarzutów. Dodatkowo podniesiono, że zobowiązany nie może po upływie terminu 7 dni do wniesienia zarzutów, uzupełniać zarzutów oraz wnosić nowych zarzutów w terminie późniejszym , przywołujących nowe ich podstawy. Wobec powyższego zarzut z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tzn. niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art.27 cyt. ustawy zgłoszony w zażaleniu z dnia 13 sierpnia 2007r. jako wniesiony po upływie ustawowego terminu 7 dni nie może być rozpatrzony. Skargę do Sądu złożył M. M., wnosząc o uchylenie postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. art.6,7,8,10 §1 w zw z art. 104, 11,75§1, 77§1, 78, 80, 81, 124§2 w zw z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. art. 27, 29, 33 i 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz §3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi, podniósł, że uzasadnienie postanowienia organu II instancji zawiera jedynie tezy. Organ II instancji nie ustosunkował się zarówno do zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne jak również do zarzutów wniesionych w stosunku do postanowienia organu I instancji a są to dwie różne kategorie zarzutów. Zarzut zgłoszony przez skarżącego dotyczył przesłanki braku uprzedniego prawidłowego doręczenia określonej w art. 33 pkt 7 ustawy. Przepis ten nie należy do przepisów co do których zgodnie z prawem i twierdzeniem organu II instancji stanowisko wierzyciela jest wiążące. Co do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 10 cyt. ustawy w zw z art. 27 cyt. ustawy , organ I instancji zobowiązany był na mocy art.29 do zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji a w szczególności do zbadania wymogów określonych w art. 27 cyt. ustawy. Skutkuje to rozstrzygnięciem niezgodnym z obowiązującym prawem. Organ II instancji dokonał nieprawidłowej oceny zrealizowanych przez siebie ustaleń. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie , powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującymi prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie doszło do sporu pomiędzy Skarżącym , a organami egzekucyjnymi związanego z tym , że organy egzekucyjne zarówno I i II instancji uznały za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład [...] w K. Zdaniem Skarżącego organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto Skarżący podnosił, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji zawiera jedynie ,,tezy", organ ten nie ustosunkował się do zarzutów Skarżącego a także nie zbadał czy egzekucja jest dopuszczalna a w konsekwencji dokonał nieprawidłowej oceny dokonanych ustaleń faktycznych. Podniesione przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy stanowi podstawę prowadzenia egzekucji - jest w nim wskazany obowiązek, który ma być egzekwowany. Jak wynika z akt administracyjnych, Skarżący prowadził od [...] września 1997r. do [...] czerwca 2004r. działalność gospodarczą ale nie odprowadził należnych z tego tytułu składek do Zakładu [...] (składek [...]) wobec powyższego Zakład [...] jako wierzyciel wystawił w dniu [...] tytuły wykonawcze o nr od [...] do nr [...]. Tytuły wykonawcze zostały sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 cyt. ustawy. Do tytułów dołączono dowód doręczenia upomnienia skierowany do Skarżącego w dnia [...] lutego 2007r. Kolejny zarzut zgłoszony przez Skarżącego a dotyczący naruszenia art. 29 cyt. ustawy również nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek , którego dotyczył tytuł wykonawczy podlegał egzekucji administracyjnej zaś sam tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi określone w art. 27 cyt. ustawy wobec powyższego organ egzekucyjny nie miał żadnych podstaw ku temu by stwierdzić wadliwość wystawionego tytułu wykonawczego lub niemożność prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 §1 cyt. ustawy nie badał zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również zarzut naruszenia art.33 pkt. 7 i pkt.10 cyt. ustawy jest nietrafny. Zgodnie z art.33 pkt. 7 podstawą zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy. W aktach administracyjnych znajdują się stosowne upomnienia skierowane do Skarżącego zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, że nie doręczono Skarżącemu upomnień. Podstawą zarzutu może być również niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy. Tytuł wykonawczy sporządzono na formularzu urzędowym wg wzoru ustalonego przez Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U Nr 137, poz. 1541 ze zm.) Tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wymagane przez prawo a poszczególne rubryki formularza zostały wypełnione czytelnie i prawidłowo. Tytuł wykonawczy opatrzono stosownymi pieczęciami urzędowymi i podpisami osób z podaniem stanowisk służbowych. Zawiera także stosowne pouczenie o terminie wniesienia zarzutów. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 59 cyt. ustawy to również jest niezasadny. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały a nie przejściowy charakter. W analizowanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art.59 ustawy dająca podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.6, art. 7, art.8, art. 10§1 w zw z art. 104, art. 11 art. 75§1, art.77§1,art. 78, art.80, art.81, art. 124§2 , art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie. Naruszenie zasady legalizmu wyartykułowanej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga sprecyzowania na czym polegało działanie niezgodne z prawem, którego dopuściły się organy egzekucyjne. Skarżący nie sprecyzował tego. Dla przyjęcia naruszenia przez organy egzekucyjne art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego konieczne jest wykazanie, że organy egzekucyjne zaniechały działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, określenie jakich konkretnie czynności nie dokonały jak również wykazanie, że materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Skarżący nie sprecyzował tych uchybień. Podobnie nie przedstawił na czym miało polegać naruszenie pozostałych przepisów prawa w tym §3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Działania organów egzekucyjnych należy uznać za prawidłowe i zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego jak i przepisami postępowania. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.