I SA/Kr 351/04

Sygn. akt I SA/Kr 351/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2006r., sprawy ze skargi Z. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 10 lutego 2004r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za lata 1998 - 2001, - skargę oddala- I SA/Kr 351/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją- po rozpatrzeniu odwołania- utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003r. nr [...], która Z, B, odmówiono umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1998-2001 w kwocie 4.887 zł.70gr. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu [...]07.2003r. podatnik złożył oświadczenie, z którego wynikało, że nie posiada żadnego wartościowego majątku. W szczególności wraz z żoną i córką zajmuje on mieszkanie kwaterunkowe o powierzchni użytkowej 49 m2. Jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku, żona stara się o rentę, a córka uczy się. Pomocy materialnej udziela jego rodzina. Jednakże organ I instancji ustalił, że podatnik jest współwłaścicielem samochodu ciężarowego m-ki "[...]". Rozbieżności tej podatnik nie starał się nawet wyjaśnić. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2004r. nr [...] Z. B. złożył w skardze, w której wniósł o uchylenie tej decyzji z powodu naruszenia prawa procesowego polegającego na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego na dzień jej wydania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko wyjaśniło, że skarżący w latach 1996 do 2003 był właścicielem 4 samochodów i 1 przyczepy. Z których część podlegała opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a którego nie uiszczał w ogóle nie uiszczał, gdyż sądził, iż podatek ten został włączony do ceny paliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż organy podatkowe nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego w sprawie, tj. co do pobierania przez żonę skarżącego renty w wysokości 500 zł. miesięcznie i udzielenia pomocy materialnej skarżącemu przez Jego rodzinę. Powyższe uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Świadczyło bowiem o polepszeniu sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny z resztą mógł on z własnej inicjatywy spowodować uzupełnienie materiału dowodowego. Wyznaczony został mu bowiem przez organ odwoławczy 7 dniowy termin do zapoznania się z tym materiałem. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie. W trakcie tego zapoznania nie są zaś wykluczone składanie przez podatnika wyjaśnień i wskazywanie na ich poparcie dowodów (zob. art.200 § 1 w/w ustawy). Zgodnie z art.67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.) w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę. Decyzja wydana jest w ramach swobodnego umorzenia, o czym świadczy użycie w tym przepisie słowa "może". Oznacza to, że organ podatkowy może odmówić umorzenia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy istnieje przesłanka do tego umorzenia np. gdy pobranie podatku zagraża egzystencja podatnika i jego rodziny. Czy taka przesłanka istnieje w rozpoznawanej sprawie? Odpowiedź w świetle zebranego materiału dowodowego jest negatywna. Z materiału tego wynika, że jest on współwłaścicielem samochodu ciężarowego m-ki "[...]". Nie jest więc wykluczone, że z tego udziału można zaspokoić istniejącą zaległość podatkową. Natomiast postępowanie skarżącego polegające- chociaż leży to w jego interesie- na nie ujawnianiu pełnego stanu faktycznego sprawy i czynienia z tego powodu bezpodstawnie zarzutu organom podatkowym można uznać za zmierzające li tylko do doprowadzenia do przedawnienia tych zaległości. Wydaje się, iż stało się to już z powstałymi w latach 1996-1997. Nie zostały one bowiem objęte zaskarżoną decyzją i poprzedzająca ją decyzją organu I instancji. Są to zaś kolejne zaś decyzje w sprawie. Poprzednie decyzje organu I instancji były bowiem uchylane z powodu nie zebrania przez ten organ pełnego materiału dowodowego. W tym stanie niniejszej sprawy skarga jest bezzasadna. Z tego względu działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.