I SA/Kr 351/05

|Sygn. akt I SA/Kr 351/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr), Sędziowie NSA Józef Gach, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant Aneta Kubacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r., sprawy ze skargi Związku L. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 31 grudnia 2004 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł. oraz odmowy umorzenia opłaty, prolongacyjnej w wysokości [...] zł., skargę oddala Stowarzyszenie Związek L. w K. zwany dalej Stroną Skarżącą, zwróciło się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem z dnia [...].2004r. (uzupełnionym pismem z dnia [...].2004r.) o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług począwszy od raty czwartej do dwunastej, ustalonych decyzją z dnia [...].2004r. oraz umorzenie opłaty prolongancyjnej ustalonej w powołanej decyzji. Wniosek umotywowany był trudną sytuacją finansową Strony Skarżącej oraz szczytnym charakterem działalności statutowej. Decyzją nr [...] z dnia [...].2004r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia przedmiotowych kwot uzasadniając, że Strona Skarżąca wielokrotnie korzystała z różnych form pomocy publicznej, a mimo to jej sytuacja finansowa nie uległa poprawie, co nie przemawia za udzieleniem kolejnej ulgi podatkowej. Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że zaległość podatkowa dotyczy podatku od towarów i usług, który to podatek został zapłacony w cenie usług nabywanych od Strony Skarżącej (dzierżawa parkingu i pomieszczeń sklepowych oraz dochód z tytułu tablic reklamowych na budynku Muzeum), obowiązkiem Strony Skarżącej było więc otrzymany w cenie sprzedaży podatek obliczyć i odprowadzić do urzędu skarbowego. Nie negując argumentów natury ideowej, historycznej, politycznej i moralnej, zdaniem organu podatkowego, należało też wziąć pod uwagę, że byłaby to kolejna ulga podatkowa w szeregu ulg dotychczas udzielonych. W wniesionym odwołaniu Strona Skarżąca podniosła dotychczasowe argumenty dotyczące trudnej sytuacji finansowej, podkreślając przy tym bezprecedensowy charakter 87 - letniej działalności, co jej zdaniem uzasadnia całkowite zwolnienie z zaległości podatkowej, a nie konieczność cyklicznego wnoszenia pism o kolejne zwolnienia. Wskazując dodatkowo na konieczność kontynuowania działalności w oparciu o argumenty natury historycznej i politycznej oraz wskazując na konieczność sprawowania opieki nad Muzeum. Strona Skarżąca zapewniła, że nie korzysta z żadnych dotacji, a odmowa umorzenia zaległości podatkowych stanowi w takiej sytuacji naruszenie interesu społecznego i zagraża bezpieczeństwu zbiorów muzealnych. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia 31 grudnia 2004r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uzasadniając, że dotychczas udzielona pomoc w spłacaniu należności podatkowych miała pomóc w trwałym ustabilizowaniu się sytuacji majątkowej Strony Skarżącej. Pomoc ta jednak nie przyniosła oczekiwanego rezultatu, a brak aktywności władz Strony Skarżącej w pozyskiwaniu dotacji z innych źródeł i szlachetne cele działalności statutowej nie mogą uzasadniać przyznania kolejnej ulgi podatkowej. W końcowej części decyzji organ podatkowy zasugerował możliwość uzyskania statusu organizacji pożytku publicznego, co mogłoby zwiększyć wpływy środków finansowych zwolnionych ustawowo z opodatkowania. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, Strona Skarżąca ponownie wskazała na charakter swojej działalności w zakresie edukacji, wychowania patriotycznego i obywatelskiego, podkreślając, że traktuje odmowę umorzenia zaległości podatkowej jako odmowę udzielenia pomocy przez Skarb Państwa w sytuacji gdy z pomocy takiej korzystają inne podmioty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z treści pism Strony Skarżącej składanych w toku całego postępowania wynika, że jej zdaniem, z uwagi na niewątpliwie szczytne cele w propagowaniu idei patriotycznych, powinna ona korzystać z szeroko pojętej pomocy Państwa, tym bardziej, że inne podmioty gospodarcze korzystają z takiej pomocy. W związku z powyższym Strona Skarżąca uważa odmowę umorzenia zaległości podatkowych za odmowę udzielenia takiej pomocy, co sprzeczne jest z szeroko pojętym interesem publicznym. Zdaniem Sądu, Strona Skarżąca opierając się niewątpliwie na szlachetnych przesłankach konieczności zachowania dziedzictwa historycznego, błędnie interpretuje przepis art. 67 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami) tj. przepis, w oparciu o który działały organy podatkowe. Na wstępie należy podkreślić, że przepis ten nie zobowiązuje organów podatkowych do udzielenia ulg w postaci umorzenia, ale jedynie umożliwia udzielenie takiej ulgi, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Sposób skonstruowania przepisu przez ustawodawcę powoduje, że w każdym przypadku organ podatkowy powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, ale też nie może być tymi okolicznościami "przymuszony" do udzielenia ulgi. System opodatkowania stowarzyszeń (a więc podmiotów takich jak Strona Skarżąca) zakłada ustawową pomoc Państwa poprzez wprowadzone zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym uzyskiwanych przychodów, które są wydatkowane na cele statutowe. Pozostałe rodzaje ciężarów publicznych (tj. np. podatek od towarów i usług) nie są objęte takim ustawowym zwolnieniem, co oznacza, że podmioty uzyskujące obroty podlegające tego typu opodatkowaniu, muszą się liczyć z obowiązkiem zapłaty należnych podatków. Organy podatkowe w świetle art. 67 §1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa nie są zobowiązane do każdorazowego umarzania zaległości podatkowych tylko z uwagi na szczytne i leżące w interesie publicznym, cele działalności. Takie działanie byłoby sprzeczne z ww. przepisem i praktycznie zrównałoby organy podatkowe z organami udzielającymi dotacji, subwencji lub innej pomocy publicznej w ramach właściwych przepisów. Organy podatkowe mogą tylko w wyjątkowych przypadkach działając jako organy Państwa, udzielić pomocy finansowej m.in. poprzez umorzenie zaległości podatkowych, ale pomoc ta nie może być rozumiana jako stałe źródło finansowania. Strona Skarżąca, na co słusznie wskazały organy podatkowe, nie starała się o pozyskanie źródła finansowania w postaci dotacji lub wpłat na finansowanie organizacji pożytku publicznego, wybierając jako źródło pomocy finansowej kolejne decyzje o udzieleniu ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Podatek od towarów i usług, na co również słusznie wskazał organ pierwszej instancji, jest podatkiem, który w rzeczywistości został Stronie Skarżącej zapłacony w cenie nabywanych od niej usług. Podatek ten powinien być przez Stronę Skarżącą zatrzymany i przekazany do urzędu skarbowego. Przekazanie kwot podatku należnego na cele statutowe Strony Skarżącej, nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych powstałych w tym zakresie. Sad badając prawidłowość podjętych w sprawie decyzji nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego i procesowego i z powyższych względów, działając na podstawię art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.