I SA/Kr 365/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2011 r. postanawia: - odrzucić skargę - - zwrócić Skarżącej kwotę 2000 zł (dwa tysiące złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi - Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12 września 2016 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I.K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako osoby trzeciej, tj. prezesa zarządu spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 17 października 2016 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wyżej wymieniona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona Skarżącej w dniu 14 września 2016 r. Powołując się na przepis art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczający skarżącemu trzydziestodniowy termin od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie na wniesienie skargi, oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. stanowiący, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił przedmiotową skargę. Na ww. postanowienie tut. Sądu pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. Skarżąca wniosła za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zażaleniu Skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie: - art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. w zw. z art. 244 § 1 i § 2 k.p.c. i zw. z art. 245 k.p.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z dokumentu – zwrotki listu poleconego, którym Dyrektor Izby Skarbowej doręczał Skarżącej zaskarżoną decyzję polegającą na uznaniu, iż na zwrotce tego Skarżąca własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór przesyłki poleconej w dniu 14 września 2016 r, podczas gdy wszystkie podpisy na przedmiotowej zwrotce są nieczytelne, zaś z pewnością brak jest podpisu Skarżącej, której w dniu 14 września 2016 r. nie było w K, - art. 43 k.p.a., poprzez jego zastosowanie bez ziszczenia się przesłanek, ponieważ w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia, ponieważ nie jest jasne, kto odebrał przesyłkę (podpis na zwrotce jest nieczytelny), - art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, co przejawiło się w zaniechaniu wskazania podstawy prawnej, która uzasadniałaby skuteczność doręczenia Skarżącej zaskarżonej decyzji w dniu 14 września 2016 r., tj. zaniechanie wskazania czy Sąd pierwszej instancji uznał, iż Skarżąca osobiście odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 14 września 2016 r., czy też uznał, iż doszło do doręczenie zastępczego, a jeśli tak, to Sąd nie wyjaśnił czy uznał, iż doręczono dorosłemu domownikowi przesyłkę poleconą czy też sąsiadowi i pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki poleconej w drzwiach bądź w skrzynce pocztowej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez Sad pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego oraz przeprowadzenie dowodu z załączonego do zażalenia dokumentu, którym jest zaświadczenie o odbyciu przez Skarżącą szkolenia we Wrocławiu w dniach 14-15 września 2016 r. Po rozpoznaniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 22 marca 2017 postanowienie, w którym uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż dla rozpatrzenia istoty sporu koniecznie jest zbadanie prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji podatkowej w kontekście zasad doręczenia pism określonych w Ordynacji podatkowej. NSA stwierdził, że w aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji, z którego wynika, iż decyzja została doręczona pod właściwy adres pełnoletniemu domownikowi w dniu 14 września 2016 r. Na zwrotnym poświadczeniu znajduje się również nieczytelny podpis osoby, która odebrała przesyłkę kierowaną do Skarżącej. NSA wskazał, że Skarżąca trafnie podniosła w zażaleniu, iż Sąd pierwszej instancji nie wskazał, czy uznał, że doręczenie to zostało dokonane bezpośrednio Skarżącej lub też, w przypadku uznania, że doręczenie zostało dokonane w trybie zastępczym, czy zweryfikowano tożsamość osoby, która odebrała przesyłkę w imieniu Skarżącej i czy w konsekwencji prawidłowo zastosowano fikcję doręczenia zastępczego. NSA wskazał, iż na obecnym etapie nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie, że osoba, która podjęła się doręczenia przesyłki adresatowi była dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 149 O.p. NSA uznał za konieczne wyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pojawiających się wątpliwości przy wykorzystaniu dostępnych środków dowodowych, w szczególności przeprowadzenia procedury reklamacyjnej. Wskazując na utrwalone orzecznictwo NSA przypomniał, że dokonując wykładni pojęcia "domownika" adresata pisma należy wskazać, że status taki maja zamieszkujący w nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Uznanie za skuteczne doręczenia pisma za pośrednictwem dorosłego domownika wymaga bezspornego ustalenia tożsamości osoby, która odebrała w imieniu adresata przesyłkę i której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na odrzucenie. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd nie może postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 września 2016 r. została doręczona Skarżącej w dniu 14 września 2016 r. w trybie doręczenie zastępczego z przepisu art. 149 Ordynacji podatkowej. Decyzja została doręczone pełnoletniemu domownikowi. Skarga została wniesiona w dniu 17 października 2016 r., a więc z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu i jako taka podlega odrzuceniu. Z uwagi na wniesione na poprzednie postanowienie tut. Sądu i uwzględnione przez NSA zażalenie, kwestia uznania doręczenia zastępczego za skuteczne wymaga bliższego wyjaśnienia. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia 14 września 2016 r. odnotowano, iż pismo doręczono pełnoletniemu domownikowi. Figurujący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpis nie jest w pełni czytelny, odczytać można jednak z niego inicjał imienia ("J") oraz nazwiska ("K"), przy czym z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić można, iż podpisane imię to "J.". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2017 r. poinformował, iż podpis na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru został odczytany jako "J.K.". Zdaniem organu zwrotne potwierdzenie odbioru zostało podpisane przez J.K., zamieszkałego na os. K. [...], PESEL [...]. Przedstawione dane osobowe, świadczące o tym, iż jest to osoba pełnoletnia i przebywająca pod wskazanym adresem, potwierdza wydruk z Systemu Rejestracji Centralnej KEP. Dodatkowo organ wskazał, iż będąca przedmiotem odwołania w sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego również została odebrana przez J.K. co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 18 maja 2016 r. Co więcej, z inicjatywy tut. Sądu Dział Operacyjny w Krakowie Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Poczty Polskiej S.A. przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Z dokonanych ustaleń, przekazanych tut. Sądowi na piśmie z dnia 28 czerwca 2017 r., wynika, że odbiór przesyłki pokwitował J.K.– dorosły domownik. W oparciu o przedstawione wyżej informacje Sąd stwierdził, iż usunięte zostały podniesione w zażaleniu wątpliwości dotyczące skuteczności doręczenia i ustalił jednoznacznie, iż istotnie w przedmiotowej sprawie miało miejsce doręczenie w trybie zastępczym z art. 149 o.p., a więc zaskarżona decyzja została odebrana 14 września 2016 r. przez pełnoletniego domownika. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.