I SA/Kr 381/08

Sygn. akt I SA/Kr 381/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Ewa Michna (spr), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009r., sprawy ze skargi E. N. – T., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 3 stycznia 2008r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, - s k a r g ę o d d a l a - Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z dnia [...] października 2007 roku nr [...] określającej E. N. – T. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2003 rok. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, iż wskazywane we wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji aktualne problemy finansowo – rodzinne podatniczki, mającej na utrzymaniu trójkę małoletnich dzieci nie są wiarygodne, albowiem przeczą im własne ustalenia organu. Wynika z nich wzrost przychodów w latach 2005-2006 z prowadzonej przez E. N. – T. działalności gospodarczej oraz fakt zatrudniania przez podatniczkę trzech osób. Dane te nie świadczą zatem o spełnieniu przesłanek z art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zażaleniem z dnia [...] listopada 2007 roku E. N. – T. domagała się uchylenia powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając naruszenie art. 224 § 2 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej. Podatniczka powieliła dotychczasową argumentację. Poza tym stwierdziła, iż wobec niej toczy się dodatkowo postępowanie egzekucyjne związane z wydanymi decyzjami organów podatkowych odnośnie podatku VAT. W związku z tym jej sytuacja jest jeszcze trudniejsza. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2008 roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika, podzielając w pełni jego stanowisko. Uznał także, że analiza deklaracji podatniczki dla podatku VAT – 7, gdzie za okres 2006 roku wykazano sprzedaż netto w kwocie 257.445 zł, a za okres I-IX 2007 w kwocie 184.173 zł, przeczy oświadczeniom E. N. – T. o braku realnych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor podkreślił nadto, że postępowanie egzekucyjne w innej sprawie nie ma wpływu na obecne rozstrzygnięcie. Wobec czego i ten organ nie dopatrzył się nadzwyczajnych zdarzeń losowych, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji podatkowej. W skardze z dnia [...] litego 2008 roku E. N. – T. zażądała uchylenia postanowień organów obydwu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, prezentując dotychczasowe zarzuty oraz ich uzasadnienie. Podała również iż powołane przez organ odwoławczy kwoty sprzedaży netto nie odzwierciedlają w ogóle realnych zysków, jakie uzyskuje podatniczka z prowadzonej przez siebie działalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie zauważyć należy, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonalności decyzji merytorycznej należy do tej kategorii rozstrzygnięć, gdzie organ administracyjny dysponuje pewnym stopniem "luzu decyzyjnego" (vide A. Kabat Komentarz LexPolonica do art. 224 Ordynacji podatkowej). Oznacza to z jednej strony, iż organ nie jest wprawdzie zwolniony ze szczegółowej oceny motywów podjętej decyzji, niemniej jednak Sąd dokonując jej kontroli, winien badać głównie aspekty formalne, materialne natomiast jedynie w pewnych granicach (z uwzględnieniem właśnie ww. sfery uznaniowości). W związku z czym, na podstawie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2009 roku organ podatkowy m.in. na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości lub w części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. Do tej pory nie zostało wypracowane jednolite stanowisko orzecznictwa w kwestii rozumienia pojęcia "ważny interes strony" . Dlatego zaznacza się, że każdy przypadek należy traktować indywidualnie, biorąc pod rozwagę wszystkie okoliczności danej sprawy. Pomimo tego, co zresztą podnoszą również organy, przez "ważny interes strony" przyjmuje się wystąpienie jakiś nadzwyczajnych zdarzeń losowych lub ich możliwość pojawienia się . W szczególności chodzi o: obawę utraty pracy przez podatnika, także przez jego pracowników, również prawdopodobieństwo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w wyniku utraty płynności finansowej, możliwość utraty źródła utrzymania podatnika i jego rodziny, niebezpieczeństwo utraty rynku, konkurencyjności, prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody podatnikowi (uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2007 roku, III SA/Wa 3879/2006, LexPolonica nr 1924857). W niniejszej sprawie skarżąca podaje kilka z pośród wyżej wymienionych stanów: m.in. obawa utraty pracy przez pracowników, niebezpieczeństwo zamknięcia działalności gospodarczej, brak środków na utrzymanie małoletnich dzieci. Tyle że organy oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dały wiary twierdzeniem podatniczki. Uznały bowiem, że analiza wykazywanych przez nią dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz stan zatrudnienia całkowicie przeczą prezentowanemu przez nią stanowisku. Zdaniem Sądu nie ma podstaw dla uznania, iż wysnute przez organy wnioski są nielogiczne, nie mają pokrycia w materiale dowodowym lub pozostają z nim w rażącej sprzeczności. E. N. – T. co prawda konsekwentnie wskazuje, że organy oparły się na nierzeczywistych dochodach, jednakże na poparcie swoich tez nie przytacza żadnych istotnych dowodów które mogłyby podważyć wnioski, wynikające z zeznań podatkowych, będących przedmiotem badań organów. Skoro zatem skarżąca w sposób należyty nie udowodniła by brak wstrzymania wykonania decyzji z dużym prawdopodobieństwem wyrządził jej znaczną szkodę, nie można uznać, że organy podatkowe naruszyły dyspozycję art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził również ewentualnych uchybień formalnych prowadzonego postępowania, mogących w konsekwencji prowadzić do uchylenia wydanych postanowień. Nie ma bowiem znaczenia w sprawie zarzut dotyczący bezpodstawnego twierdzenia przez organ jakoby podatniczka nie oprowadzała zaliczek na wynagrodzenia pracowników. Po pierwsze, z uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji wynika wyłącznie, że odniósł się on do zaliczek za dwa miesiące (a nie, że zakwestionował pozostałe okresy). Po drugie, oceniając tę okoliczność organ stwierdził, że przemawia ona za nienajgorszą kondycją finansową skarżącej, gdyż zatrudnia ona trzech pracowników (gdyby jej sytuacja rzeczywiście była zła, to niewątpliwe doszłoby przynajmniej do częściowej redukcji zatrudnienia). Oprócz tego wywody w kwestii złamania art. 124 Ordynacji podatkowej również nie mogły odnieść skutku, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcia zawierają szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Dlatego nie naruszono zasady przekonywania strony, która kładzie nacisk na podjęcie działań celem przekonana strony o słuszności zapadłej decyzji (nawet jeżeli jest ona dla niej niekorzystna), ale nie zobowiązuje do osiągnięcia takiego rezultatu. Mając na uwadze powyższe Sąd wobec bezzasadności skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.