I SA/Kr 381/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, J. U. zakwestionował postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 stycznia 2018r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumentując, że jest on zasadny, gdyż z uwagi na znaczą wysokość egzekwowanej kwoty (łącznie z odsetkami), zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podano, że ściągnięcie egzekwowanej należności z odsetkami, wywoła dotkliwe dla zobowiązanego skutki, co więcej może negatywnie wpłynąć na płynność finansową prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i zatrudnianych przez niego pracowników, a także może realnie zagrozić możliwości jego utrzymania się na rynku. Zdaniem skarżącego, brak wstrzymania wykonania kwestionowanego postanowienia spowoduje, iż może dojść do wyegzekwowania należności o niebagatelnej wysokości. Zobowiązany podważył prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego i tym samym prowadzonego na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Wyegzekwowanie od zobowiązanego kwoty 36.927,00 zł łącznie z odsetkami, pomimo tego, iż niniejsze postępowanie jest w toku, narazi go na znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na uchybienia, jakich dopuściły się organy administracji publicznej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r. o sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Postanowienie takie jedynie wyraża stanowisko, co do zasadności zgłoszonych zarzutów, nie tworzy natomiast po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją, zobowiązania pieniężnego, (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OZ 350/14). Zatem nie jest możliwe wstrzymanie takiego postanowienia, nie nosi ono bowiem znamion wykonalności. Postanowienie to nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Co więcej, samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie, uznaje zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym, wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest w tym przypadku możliwe, (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. o sygn. akt II OZ 1072/14; z dnia 24 kwietnia 2014r. o sygn. akt II FZ 470/14; z dnia 10 grudnia 2013r. o sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. o sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010r. o sygn. akt I SA/Lu 635/10). Poza tym z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności, wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W świetle powyższego wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnymi konkretnymi dowodami i dokumentami źródłowymi, z których wynikałaby zasadność jego wniosku. Nadto, w odniesieniu do twierdzeń strony, dodać należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu. Ocena, czy zaskarżone postanowienie jest, czy nie jest legalne (zgodne z prawem), zostanie przeprowadzona przez Sąd w postępowaniu ze skargi skarżącego, a nie w sprawie wpadkowej, zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia Sąd tylko do oceny wniosku. W ocenie tej nie mieści się weryfikacja prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji, umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05; z 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08; z 26 maja 2015r., II GZ 229/15 i z 10 czerwca 2015r., II GZ 262/15). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.