I SA/Kr 384/05

|nSygn. akt I SA/Kr 384/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, WSA Anna Znamiec (spr), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007r., sprawy ze skargi L. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 stycznia 2005r nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, skargę oddala Decyzją z dnia [...].2004 r. [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 i 2 w związku z art. 107 § 2 pkt 2, art. 47 § 1, art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 136, poz. 926 ze zm.) i art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169 poz. 1387), ustalił skarżącego L. M. odpowiedzialnym całym majątkiem solidarnie ze Spółką i z pozostałymi członkami zarządu Spółki za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 r. określonego dla Spółki Akcyjnej "A." w K. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący pełnił funkcję v-ce prezesa zarządu Spółki Akcyjnej A. od dnia [...].2000 r. do dnia [...].2001 r., kiedy to złożył rezygnację przyjętą przez przewodniczącego Rady Nadzorczej. W złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej VAT-7 za m-c wrzesień 2001 r., czyli w okresie gdy skarżący pełnił funkcję v-ce prezesa, zadeklarowano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy kwotę w wysokości [...] zł. Zwrot tej kwoty na rachunek bankowy Spółki nastąpił w dniu [...].2001 r. Tymczasem Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...].2003 r. nr [...] określił Spółce za miesiąc wrzesień 2001 r. w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na m-c następny w kwocie [...] zł i kwotę do zwrotu w wysokości 0 zł. Wobec powyższego Spółka zawyżyła kwotę zwrotu podatku od towarów i usług o kwotę [...] zł, której Spółka nie zwróciła, w wyniku czego powstała zaległość podatkowa. Ponieważ egzekucja przedmiotowych należności okazała się bezskuteczna, organ wszczął postępowanie w celu ustalenia odpowiedzialności członków zarządu za zaległości Spółki. Do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki organ podatkowy obowiązany jest wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Natomiast ciężar wykazania okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, o bezskuteczności egzekucji świadczą następujące fakty: spółka nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w KRS, Rejestrze Przedsiębiorców jak również podanym organowi podatkowemu jako adres do korespondencji. Korespondencja wysyłana na ten adres nie była odbierana. Ponieważ brak było informacji zarówno w KRS jak i w organie podatkowym o zmianie adresu Spółki nie można było ustalić czy Spółka ma wyposażenie lub środki trwałe stanowiące jej majątek. Niemożliwa była również egzekucja z rachunku bankowego Spółki albowiem został on zamknięty. Ponadto od lipca 2003 r. Spółka zaprzestała składania rozliczeń podatkowych, a brak jest informacji w organie podatkowym jak i KRS o zaprzestaniu prowadzenia działalności lub o likwidacji Spółki. Jednocześnie z Centralnej Informacji KRS w Warszawie wynika, że w rejestrze nie dokonano żadnych wpisów dotyczących postępowania likwidacyjnego, upadłościowego bądź układowego toczącego się wobec Spółki. Zdaniem organu skarżący nie wykazał przesłanek skutkujących niemożliwością orzeczenia jego odpowiedzialności za zobowiązania spółki. W szczególności podnoszona przez skarżącego okoliczność, że za sprawy podatkowe Spółki odpowiedzialna była księgowa, wobec zamkniętego katalogu podmiotów które mogą ponosić odpowiedzialność za zobowiązania spółki nie ma znaczenia. Również złożenie rezygnacji z funkcji prezesa nie zwalnia od takiej odpowiedzialności, zwłaszcza że jak wynika z dokumentów zgromadzonych w spawie skarżący wiedział o złej sytuacji finansowej Spółki. Skarżący nie wskazał też majątku Spółki z którego mogłaby być prowadzona egzekucja. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Przedmiotowej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 116, art. 123, art. 121 § 1, art. 138 § 3, art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący zauważa, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje jedynie odpowiedzialność subsydiarną członków zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej, która uzależniona jest od spełnienia określonych warunków. Zdaniem skarżącego przesłanka pełnienia funkcji członka zarządu w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa jest spełniona wówczas, gdy dana osoba faktycznie sprawuje te obowiązki a nie tylko biernie piastuje tę funkcję. Skarżący w okresie składania deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 2001r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a tym samym był wyłączony z czynnego sprawowania funkcji członka zarządu. Odpowiadając na zarzut organu, iż w odpowiednim terminie nie zgłosił wniosku o upadłość, ani nie zostało wszczęte postępowanie układowe, skarżący przywołuje wyrok Sądu Najwyższego (sygn. akt IV CKN 1779/00), który wskazuje, że na równi z wykazaniem, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został złożony we właściwym czasie, należy potraktować wskazanie przez członków zarządu, że w czasie pełnienie ich funkcji w ogóle nie było podstaw do wystąpienia z takim wnioskiem. O tym, że w przedmiotowej sprawie tak właśnie było, zdaniem skarżącego, świadczy uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy z dnia 4 grudnia 2001r., która miała na celu zasadniczą poprawę sytuacji finansowej spółki, a tym samym zgłoszenie wniosku o upadłość byłoby sprzeczne z wolą akcjonariuszy. Ponadto skarżący podnosi, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna na skutek opieszałości urzędu skarbowego, czym naruszono art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący zauważa, że kontrola została rozpoczęta [...].2001 r. a decyzję określająca Spółce zobowiązanie podatkowe doręczona została dopiero [...].2003 r. Skarżący podnosi również, że o postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe dla Spółki nie wiedział i nie brał w nim udziału, czym naruszono art. 123 § 1 i art. 133 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto twierdzi, że zgodnie z art. 138 § 3 Ordynacji podatkowej na gruncie przedmiotowej sprawy organ był zobowiązany do wystąpienia do sądu o ustanowienie kuratora. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 116 Ordynacji podatkowej i oraz art. 21 ustawy z dnia 12.09.2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, decyzją [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podtrzymano w całości stanowisko organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na zarzuty iż decyzja określająca Spółce zaległość podatkową została wydana bez udziału skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w tamtej sprawie toczyło się odrębne postępowanie, w którym wszelkie pisma wysyłane na adres spółki nie były odbierane. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ zobowiązany był wystąpić do sądu o ustanowienie kuratora, przypomniano że art. 138 § 3 Ordynacji podatkowej dotyczy osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które nie mają powołanych do tego organów, tymczasem Spółka "A." posiada Radę Nadzorczą, która sprawuje stały nadzór nad jej działalnością. Na powyższą decyzję L. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podtrzymał zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji a ponadto zarzucił naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności art. 210 § 1 i § 4 poprzez podjęcie decyzji bez podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, art. 123 § 1 przez wydanie decyzji bez udziału skarżącego w sprawie, art. 180 § 1 poprzez akceptację działań niezgodnych z prawem organu pierwszej instancji oraz art. 116 § 1 poprzez uznanie odpowiedzialności skarżącego bez rzetelnego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ drugiej instancji nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skarżącego z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący twierdzi, że w uzasadnieniu odwołania przytoczył dowody, z których jego zdaniem skutkują uchyleniem się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się od zarzutów skarżącego, iż w spornym okresie nie pełnił on faktycznie funkcji członka zarządu, Dyrektor Izby Skarbowej zauważa że zwolnienie lekarskie przedstawione przez skarżącego dotyczy okresu od [...] do [...].2001r. natomiast zaległość podatkowa powstała w dniu [...].2001r., czyli w dniu zwrotu nienależnej nadwyżki podatku na rachunek bankowy Spółki. Odnośnie zarzutu pozbawienia możliwości udziału skarżącego w postępowaniu w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2001r. organ zauważą, że w tym okresie skarżący nie był już członkiem zarządu Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgadza się też ze skarżącym, który twierdzi że zaskarżona decyzja wydana została bez uzasadnienia faktycznego i podstawy prawnej. Przewlekłość postępowania wobec Spółki strona przeciwna tłumaczy zmianą miejsca prowadzenia działalności przez Spółkę bez powiadomienia organu o tym fakcie. W związku z tym pisma kierowane pod dotychczasowy adres nie były odbierane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odpowiedzialność osób trzecich jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z podmiotem innym niż podatnik. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110-117 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), przy czym katalog osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma charakter zamknięty. Zgodnie z przepisem art. 116 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. - stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji - za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Przesłankami orzekania o odpowiedzialności na podstawie art. 116 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa są: 1) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki, 2) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub w części, 3) niewskazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku, 4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowej spółki (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 402). Natomiast art. 116 § 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje, że odpowiedzialność członków zarządu spółki, o której mowa w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Z wykładni gramatycznej art. 116 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że ciężar udowodnienia dwóch pierwszych przesłanek spoczywa na organach podatkowych, a ciężar dowodu wykazania przesłanek uwalniających od odpowiedzialności członka zarządu spoczywa na tej właśnie stronie postępowania podatkowego. Organy podatkowe udowodniły podstawy odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej, a mianowicie powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki oraz bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki. Bezspornym w sprawie jest iż skarżący, na którego przeniesiona została odpowiedzialność za zaległości spółki w czasie, w którym powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 r., był vice - prezesem zarządu tej spółki. Ponadto wdrożone przeciwko spółce postępowanie egzekucyjne stało się nieskuteczne. Organy podatkowe prawidłowo zatem przyjęły, iż zaistniały przesłanki do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości spółki. Odpowiedzialność członka zarządu spółki może jednakże zostać wyłączona gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość spółki. Analizując przepisy dotyczące zwolnienia od ponoszenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przyjąć należy, że dla stwierdzenia istnienia przesłanki zwolnienia od omawianej odpowiedzialności ważne jest ustalenie, czy i kiedy wystąpił stan trwałego zaprzestania płacenia długów, a w konsekwencji tego, czy w terminie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości bądź o wszczęcie postępowania układowego. Okoliczność tą udowodnić winien ten, kto zamierza wywieść korzystne dla siebie następstwa. Art. 116 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zmienia ciężar dowodowy w postępowaniu podatkowym, albowiem wymagane jest wskazanie przez członka zarządu istnienia okoliczności, które będą podstawą do wyłączenia jego odpowiedzialności przy stosowaniu jednak innych przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności nie uchyla ona takich zasad ogólnych jak: prawdy obiektywnej, obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego (art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, że w okresie kiedy pełnił funkcję członka zarządu spółki nie sprawował tej funkcji czynnie, a ponadto brak było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość. Twierdzenia zawarte w skardze pozostają w sprzeczności z twierdzeniami skarżącego w odwołaniu, w którym podaje, że sytuacja ekonomiczna spółki nie była dobra. Podstawą odpowiedzialności członka zarządu spółki nie jest posiadanie przez niego wpływu na powstanie zaległości podatkowej spółki, a jedynie sprawowanie tej funkcji w określonym czasie. Zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 r. powstały w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu. W ocenie Sądu bezsporna w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanej spółki okazało się bezskuteczne (spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym w KRS adresem, nie odbierała korespondencji, rachunek bankowy został zamknięty, brak było ruchomości, wierzytelności). Strona skarżąca nie wykazała, a w szczególności nie wskazała mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa. Wskazanie świadków nie stanowi wskazania mienia, co czyni ten zarzut bezskutecznym. Wobec tak wyraźnego brzmienia przepisu art. 116 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa nieuprawnione jest interpretowanie art. 122 i 187 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa w kierunku nakładania na organ obowiązku działania z urzędu w celu wykazania okoliczności ekskulpujących członka zarządu od odpowiedzialności. Z powyższych rozważań wynika, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo zastosował przepis art. 116 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, ustalając na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego odpowiedzialność skarżącego za zaległość podatkową spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 r. Nie można zarzucić organom podatkowym dowolności w ocenie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, dowody zebrane zostały w sposób wyczerpujący i pozwalający na wszechstronne wyjaśnienie sprawy zgodnie z dyrektywami art. 122 i 187 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa Na mocy przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w sprawie i rozpatrzyły go w sposób obiektywny nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, podejmując w toku postępowania działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Ustalenia dokonane przez organy podatkowe dawały podstawę do podjęcia oceny wyrażonej w zaskarżonych decyzjach. Ocena ta różniąc się od przedstawionej przez skarżącą znajduje jednak pełne poparcie w treści omówionych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Do uwzględnienia skargi nie mógł doprowadzić również zarzut nie uczestniczenia skarżącego jako strony w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Członkowie zarządu spółki prawa handlowego nie są stroną w sprawie wymiaru należnego podatku dochodowego. Słusznie bowiem organ odwoławczy podnosi, iż w świetle art. 133 § 1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o którym mowa w art. 110-117 ustawy, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Jednakże jednym z istotnych elementów definicji strony jest m.in. interes prawny. Pojęcie interesu prawnego cechuje przede wszystkim to, że nie może to być interes ewentualny (przyszły), bo wtedy nie będzie on interesem kwalifikującym się do zaspokojenia go przez wydanie stosownej decyzji. Co prawda zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem osoby trzecie ale decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej, może być wydana dopiero wówczas, gdy decyzja wobec pierwotnego dłużnika stanie się prawomocna oraz gdy egzekucja zobowiązania wynikająca z tej decyzji wobec dłużnika z jej majątku okazała się w całości lub w części bezskuteczna (art. 108 § 2 pkt 2 i § 4 Ordynacji podatkowej). Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę członka zarządu ( wyrok NSA z dnia 2005.11.29 sygn. akt FSK 2622/04). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący nie zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. Zarówno organ I jak i II instancji zapewnił skarżącemu możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie przepisu art. 200 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa (postanowienia z dnia 15.07.2004 r. oraz z dnia 08.12.2004 r.) jednakże skarżący nie odebrał korespondencji wysłanej pod wskazany przez niego adres. Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W związku z powyższym, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargi oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).