I SA/Kr 388/07

Sygn. akt I SA/Kr 388/07 | | POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr), Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007r., sprawy ze skargi M.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, postanawia: I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie [...] zł W dniu 1 lutego 2007 r. pełnomocnikowi skarżącego doręczono skutecznie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...]. 2 marca 2007 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego – aplikant radcowski – wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podpisaną przez siebie skargę na wymienioną decyzję. W dniu 12 marca 2007 r. skarga została przekazana przez Sąd Dyrektorowi Izby Skarbowej. Pismem z dnia 13 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało pełnomocnikowi skutecznie doręczone w dniu 18 kwietnia 2007 r. W dniu 25 kwietnia 2007 r. (data stempla pocztowego) do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo, mocą którego M. S. udzielił umocowania do działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi m. in. radcy prawnemu, przy czym w treści pełnomocnictwa zaznaczono, iż może go zastępować podpisany pod skargą w niniejszej sprawie aplikant radcowski. Wskazane osoby umocowano do działania samodzielnego jak również do udzielania dalszych pełnomocnictw. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 20 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skargę wnosi się zaś w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy) - za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skarg (art. 54 § 1 ustawy). Bieg terminu wyznaczonego przez sąd lub przewodniczącego (termin sądowy) rozpoczyna się od ogłoszenia w tym przedmiocie postanowienia lub zarządzenia, a gdy ustawa przewiduje doręczenie z urzędu - od jego doręczenia (art. 82 ustawy). Terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, a oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Stosownie do treści art. 111 § 1 i § 2 kc termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Dodatkowo wspomnieć należy o regulacji art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1271 ze zm.) stanowiącego, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 tejże ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy. Pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowo-administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 ustawy). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 ustawy). Z kolei przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. -Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1059) stanowią, iż po upływie sześciu miesięcy od rozpoczęcia aplikacji radcowskiej aplikant radcowski może zastępować radcę prawnego przed sądami rejonowymi, organami ścigania i organami administracji publicznej, zaś po upływie roku i sześciu miesięcy od rozpoczęcia aplikacji radcowskiej może on zastępować radcę prawnego także przed innymi sądami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego (art. 351 § 1 i 2). Jednakże aplikant radcowski może sporządzać i podpisywać pisma procesowe związane z występowaniem radcy prawnego przed sądami, organami ścigania i organami administracji publicznej - z wyraźnego upoważnienia radcy prawnego, z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej. Skoro doręczenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnikowi nastąpiło w dniu 1 lutego 2007 r., to bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się dnia 2 lutego 2007 r., zaś jego koniec przypadł na dzień 3 marca 2007 r. Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż koniec terminu przypadł na sobotę, to strona skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi także w najbliższym dniu wolnym od pracy, tzn. w poniedziałek – 5 marca 2007 r. Pełnomocnik wprawdzie nadał przesyłkę zawierającą skargę jeszcze w dniu 2 marca 2007 r., lecz skierował ją do niewłaściwego adresata – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podczas gdy skarga winna wpierw trafić do Dyrektora Izby Skarbowej, którego pośrednictwo jest ustawową przesłanką skuteczności skargi. Wniesienie skargi nakłada przecież na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy, co stanowi przecież niezbędny warunek prowadzenia postępowania sądowo-administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga została wysłana przez Sąd Dyrektorowi Izby Skarbowej dopiero 12 marca 2007 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi na wskazaną wyżej Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest więc niewątpliwie dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Zgodnie z tezą wyrażoną w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2005 r. (sygn. akt IV SA/Gl 647/04) dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy, nie znajduje tu bowiem zastosowania tryb przewidziany w art. 65 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (w niniejszej sprawie odpowiednio art. 170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa – t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60), zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jedynie w drodze wyjątku od tej zasady w okresie przejściowym – dwóch lat od wejścia w życie ustawy, tj. do końca 2005 r. – obowiązywała wskazana wyżej regulacja Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże obecnie – po upływie wskazanego okresu przejściowego - nie można mieć już wątpliwości, co do tego, iż w przypadku skargi mylnie wniesionej do sądu administracyjnego zamiast do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest dzień przekazania jej organowi właściwemu. Skoro – jak stwierdzono – przekazanie skargi nastąpiło już po upływie terminu do wniesienia skargi do Sądu to brak jest podstaw do przyjęcia, iż strona dochowała określonego w art. 53 § 1 ustawy terminu. Odnosząc się zaś do kwestii reprezentacji stwierdzić należy, iż pełnomocnikiem profesjonalnym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być osoby wykonujące zawód adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego. Możliwość podejmowania w imieniu klienta czynności procesowych przez aplikanta radcowskiego wynika zaś ze wskazanej wyżej ustawy o radcach prawnych i jest prze nią ściśle reglamentowana. W celu skutecznego zastępowania strony przed sądami administracyjnymi aplikant radcowski obok spełnienia przesłanki wymaganego okresu stażu – musi dodatkowo legitymować się wyraźnym upoważnieniem radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu aplikant radcowski wysłał wprawdzie dokument pełnomocnictwa, który umocowuje do działania za skarżącego m.in. radcę prawnego, lecz jednocześnie brak jest dokumentu zawierającego upoważnienie podpisane przez tego radcę prawnego, które dawałoby podstawy do działania w niniejszej sprawie podpisanej pod skargą aplikantki radcowskiej. Powyższe oznacza, iż pod skargą podpisała się osoba nieuprawniona do działania w imieniu skarżącego, zaś w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełniono w sposób należyty braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Sąd zwrócił stronie skarżącej z urzędu cały uiszczony wpis.