I SA/Kr 388/08

Sygn. akt I SA/Kr 388/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Asesor: WSA Maja Chodacka (spr.), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009r., sprawy ze skargi W. D., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 2 stycznia 2008r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność zażalenia Skarżącego W. D. z dnia [...] października 2007r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadku po zmarłej S. D. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadku po zmarłej S. D. Skarżący W. D. wystąpił bowiem do organu pierwszej instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn po zmarłej S. D. do czasu wypowiedzenia się przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu - w wyniku wniosku złożonego przez Skarżącego - w przedmiocie postanowień Sądu w B. i T. stwierdzających nabycie spadku po S. D. na podstawie testamentu. Organ odmawiając zawieszenia postępowania uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania określone w art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżący kwestionując wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który to postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] października 2007r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] Organ postanowieniem przywołanym na wstępie stwierdził niedopuszczalność zażalenia, podnosząc, iż zgodnie z art. 236 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa na postanowienie wydane w toku postępowania służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na ostateczne postanowienie organu podatkowego drugiej instancji wydane po rozpatrzeniu zażalenia podatnika. Na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, o czym Skarżący został pouczony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia Skarżący zarzucił naruszenie min. art. 398 k.p.c., poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie oraz innych przepisów. Z treści skargi wynika, iż Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie sądów powszechnych w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po S. D.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] września 2004r. Sąd Rejonowy stwierdził kto i w jakiej części nabył na podstawie testamentu spadek po S. D. zmarłej [...] czerwca 1997r. Wniesione przez uczestników postępowania apelacje zostały oddalone, a orzeczeniu Sądu została nadana klauzula prawomocności. Skarżący w wielu obszernych pismach składanych w toku niniejszego postępowania konsekwentnie podnosił argumenty, wnioski i tezy, z których wynikały nieprawidłowości dotyczące orzekania w przedmiocie ustalenia kręgu spadkobierców i dziedziczenia po zmarłej S. D., a w konsekwencji dotyczące wymiaru podatku od spadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty zawarte w treści skargi dotyczą istnienia - zdaniem Skarżącego - nieprawidłowości we wszelkich postępowaniach, które prowadzone były w zakresie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej S. D., w tym w postępowaniach przed sądami powszechnymi i w zakresie wymiaru podatku od spadku. Przy czym Skarżący nie przedstawił żadnego zarzutu związanego z rozstrzygnięciem będącym przedmiotem skargi, a to postanowieniem w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Sąd zauważa, iż stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych lub postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z treści art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję (lub postanowienie), gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem konkretnego rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem skargi, które to rozstrzygnięcie wydane jest przez organ administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej , w którym organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (wydane przez ten organ, jako organ drugiej instancji, w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania). Należy podkreślić, iż w niniejszym postępowaniu niedopuszczalnym byłoby badanie merytorycznych zarzutów zawartych w treści skargi, a także w treści składanych w toku postępowania pism, dotyczących postępowania w zakresie stwierdzenia nabycia spadku oraz wymiaru spadku po zmarłej S. D. Jak bowiem wskazano wyżej takie działanie nie leży w kompetencji Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarżący może ewentualnie uruchomić tryby nadzwyczajne, w których może merytorycznie lub z przyczyn formalnych kwestionować dotychczas zapadłe rozstrzygnięcia. Sąd nadto wskazuje, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 10 września 2008r. sygn. akt I SA/Kr 126/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. D. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od spadku. W związku z tym Sąd badając zgodność z prawem postanowienia będącego przedmiotem skargi rozstrzyga, czy w stanie faktycznym i prawnym sprawy zasadne było wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa i jest prawidłowe, Sąd nie dopatrzył się także takich naruszeń, które powodowałyby nieważność postępowania. Na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie to jest ostateczne (art. 228 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Na podstawie art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawach nieuregulowanych (...) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Organ odwoławczy zatem wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia i zasadnie przyjął, że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na ostateczne postanowienie organu podatkowego drugiej instancji wydane po uprzednim rozpatrzeniu zażalenia. W sprawie rozpoznania wymaga jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie, czy organ nie mógł zakwalifikować wniesionego przez Skarżącego zażalenia, jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczne postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zdaniem Sądu, wobec precyzyjnej treści zażalenia, organ odwoławczy nie naruszył prawa, poprzez przyjęcie, że złożony środek odwoławczy stanowi zażalenie na ostateczne postanowienie organu odwoławczego. Jak wynika bowiem z treści pisma z dnia [...] października 2007r. Skarżący oprócz tego, że jednoznacznie określił charakter tego pisma, jako zażalenie (a nie skarga) na postanowienie min. nr [...] (tym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadku po zmarłej S. D.), to także pismo to skierował do Dyrektora Izby Skarbowej (a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie). Co równie istotne, Skarżący został prawidłowo pouczony w treści ostatecznego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające zawieszenia postępowania o możliwości zaskarżenia tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Ostatnią z okoliczności wskazujących na prawidłowe zakwalifikowanie wniesionego przez Skarżącego pisma, jako zażalenia na ostateczne postanowienie jest fakt, że pismo to zostało wniesione w terminie przewidzianym na wniesienie zażalenia (tj. 7 dni od doręczenia postanowienia, na podstawie art. 236 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Skarżący otrzymał bowiem postanowienie z dnia [...] w dniu [...] października 2007r., a zażalenie wniósł w dniu [...] października 2007r. (data nadania w placówce pocztowej). W związku z tym wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącego przedstawionym na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009r. (vide: protokół rozprawy) organ nie miał podstaw do zakwalifikowania zażalenia Skarżącego, jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, bowiem z treści zażalenia nie wynika, że było ono skargą, a jak przyznał sam pełnomocnik taka skarga nie miała podstaw. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę na wymienione powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi