I SA/Kr 390/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Izby Skarbowej w [...] z dnia 6 grudnia 2001 r. Nr [...] w podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1995 postanawia: - skargę odrzucić - Decyzją z dnia 6 grudnia 2001 r. Izba Skarbowa w [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie określenia R. S. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. , zaległości z tytułu tego podatku, oraz należnych odsetek. Decyzję tę wysłano na adres zamieszkania skarżącego. Ponieważ w dniu [...] grudnia 2001 r. adresata nie zasadno, pozostawiono przesyłkę w urzędzie pocztowym , a informację o tym umieszczono w miejscu zamieszkania skarżącego. Pomimo prawidłowego awizowania decyzja nie została przez niego odebrana. W dniu [...] lutego 2002 r. R. S. złożył na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący zarzuca iż, doręczenie było wadliwe, bowiem zanim skorzystano z możliwości określonych w art. 150 ordynacji podatkowej, należało podjąć próbę doręczenia decyzji w sposób określony w art. 148 i 149 ordynacji podatkowej . Ponadto nie spełniono wymogu prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Wskazano również, że podatnik nie mógł odebrać przesyłki, gdyż przebywał w tym czasie poza granicami kraju , o czym uprzednio powiadomił Urząd Skarbowy w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie . Jeżeli wniesiono ją po upływie tego terminu podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. W omawianej sprawie decyzja Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2001 r została skutecznie doręczona w dniu [...] grudnia 2001 r. , tzn. z upływem terminu do odbioru awizowanej przesyłki. Wbrew zarzutom podniesionym we wniosku doręczenie to było prawidłowe. Jak wynika bowiem z adnotacji urzędu pocztowego, adresata nie zastano w miejscu zamieszkania . Nie zastano również dorosłych domowników. Natomiast pozostawienie przesyłki sąsiadowi lub dozorcy możliwe jest, podobnie jak w przypadku domownika, tylko wtedy gdy podejmą się oni doręczenia pisma, a więc nie może być ono stosowane w każdym przypadku. Natomiast jeżeli chodzi o przewidzianą w art. 148 § 1 ordynacji podatkowej możliwości doręczenia pisma osobie fizycznej albo w miejscu zamieszkania albo w miejscu pracy , to należy podkreślić, iż w omawianej sprawie decyzja została doręczona na adres zamieszkania skarżącego, który równocześnie został przez niego wskazany jako adres dla korespondencji. :iej sytuacji nie można nakładać na organy podatkowe obowiązku doręczenia pism na ie jeszcze adresy. Brak jest także podstaw do przyjęcia, iż brak było prawidłowego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Jak wynika bowiem z adnotacji na przesyłce została ona prawidłowo awizowana. Skarżący nie przedłożył przy tym żadnych konkretnych zarzutów w tym zakresie, ani nie wskazał żadnych okoliczności na ich poparcie. W związku z tym wynikające z art. 150 ordynacji podatkowej domniemanie skutecznego doręczenia nie zostało obalone. Na bieg wyżej wymienionego terminu nie ma także wpływu pobytu skarżącego za granicą, wiedział on bowiem o toczącym się postępowaniu i poinformował pisemnie organy podatkowe o wyjeździe za granicę, równocześnie potwierdził jednak, iż korespondencja ma być kierowana na adres zamieszkania . Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został oddalony prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2005 r Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanego przepisu . Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 póz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym , że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.