I SA/Kr 395/10

Dnia 21 grudnia 2010roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 26 sierpnia 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo procesowe skarżącej M.K. W piśmie tym skarżąca w pierwszym zdaniu zawarła stwierdzenie, że prosi o wycofanie skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku. A w dalszej części wniosła o zwolnienie jej z wszelkich kosztów postępowania. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 22 października 2010 roku skarżąca została wezwana o sprecyzowanie, czy pismem tym wnosi o cofnięcie skargi w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż w przypadku nie udzielenia odpowiedzi na powyższe pismo Sąd potraktuje to pismo jako wniosek o cofnięcie skargi. Ponadto Sąd pouczył skarżącą o skutkach cofnięcia skargi. Zarządzenie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28.10.2010r.( dowód doręczenia w aktach). Pomimo wyznaczonego terminu skarżąca nie odpowiedziała na w/w zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm -określanej dalej skrótem p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta przez M.K.. W związku z tym postępowanie należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.