I SA/Kr 400/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego T.B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 grudnia 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a przyznać na rzecz doradcy podatkowego T.B. o numerze wpisu [...] wykonującego zawód w ramach kancelarii S. – adwokaci i doradca podatkowy sp. p., ul. [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wyrokiem z dnia 28 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.N. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 roku referendarz sądowy ustanowił skarżącemu doradcę podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do niniejszej sprawy dla J.N. pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego T.B.. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z dnia 28 października 2014 roku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej z dnia 6 lutego 2015 roku zawarty został wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1796/15 skargę kasacyjną oddalił oraz zasądził od J.N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na rozprawie w dniu 9 maja 2017 roku adwokat A.R., działająca z substytucji doradcy podatkowego T.B., zgłosiła do protokołu wniosek o zasądzenie na rzecz wyznaczonego pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej wraz ze stosownym oświadczeniem został ponowiony przez doradcę podatkowego T.B. z piśmie z dnia 24 sierpnia 2017 roku. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) - zwane dalej "rozporządzenie". Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Mając powyższe na uwadze należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji w wysokości 240 zł stanowiącej 100% kwoty określonej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w wysokości 55,20 (240 zł x 23% = 55,20 zł) w myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia. Stawka podatku została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.