I SA/Kr 405/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznanie zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione - skargę oddala - Prezydent Miasta K. postanowieniem [...] z dnia 25 października 2017 r., działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 in fine, art. 34 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 124 k.p.a. uznał zarzut K. C. w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 18 sierpnia 2017 r. w zakresie nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazano, że organ egzekucyjny podjął czynności w celu wyegzekwowania należności z tytułu dodatkowej opłaty za nieopłacone parkowanie pojazdu. K. C. złożył zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na wadliwe oznakowanie strefy płatnego parkowania. Organ wskazał, że o wjeździe na teren takiej strefy kierowca jest informowany znakami, ustawionymi przy każdej ulicy wlotowej do strefy. Znaki takie znajdują się na wszystkich ulicach, prowadzących do strefy; ponieważ dotyczą obszaru, nie są ponawiane wewnątrz strefy. W postanowieniu wskazano też, że nieopłacony postój na ul. O. w dniu 2 lutego 2016 r. został udokumentowany m. in. fotografiami. We wniesionym w terminie zażaleniu K. C. wskazał, że w dniu, gdy została nałożona opłata, na ul. [...], będącej ulicą wlotową do strefy płatnego parkowania [...] brak było znaku, informującego o wjeździe do strefy płatnego parkowania. Tym samym pobieranie opłat za parkowanie i nałożenie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania nie jest zasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r., [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że zdaniem Kolegium zarzut, zgłoszony przez skarżącego nie jest zasadny. Nie ma wątpliwości, że ul. [...] znajduje się w strefie płatnego parkowania. Znak, informujący o strefie umieszcza się na wszystkich ulicach, doprowadzających ruch do obszaru, na którym ustalona została strefa płatnego parkowania. Zarzut, że takiego znaku brak na ul. [...] jest bezpodstawny, ponieważ znak winien być umieszczony na wjeździe do całej strefy, a nie na ulicach, prowadzących do poszczególnych jej obszarów. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze K. C. podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym znak, informujący o wjeździe do strefy płatnego parkowania winien być umieszczony na początku ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę zwróciło się o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem sprawy był zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku. Skarżący wiązał go z tym, że jego zdaniem strefa płatnego parkowania nie została właściwie oznaczona, brak bowiem było znaku informującego o wjeździe do niej na początku ul. [...], która – jego zdaniem – stanowi ulicę wjazdową do strefy płatnego postoju. Bezsporne było natomiast, że w dniu 2 lutego 2016 r. skarżący zaparkował swój pojazd na ul. [...], ulica ta znajduje się wewnątrz strefy płatnego parkowania, wyznaczonej stosowną uchwałą organu jednostki samorządu terytorialnego, a wskazany dzień był dniem, w którym postój w strefie jest odpłatny. Jak słusznie zauważono w postanowieniu Kolegium, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2017, poz. 2222 ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty wynika zatem z mocy samego prawa. Jak wynika z art. 13b tej ustawy, rada gminy może wprowadzić na terenie tej jednostki samorządu terytorialnego strefę płatnego parkowania; wynika stąd, że strefa płatnego parkowania w danej gminie jest jedna (co nie musi oznaczać jej zwartości terytorialnej). Z kolei z art. 13b ust. 5, stwarzającego możliwość zróżnicowania stawek w obrębie jednej strefy z uwagi na lokalizację wynika, że w obrębie jednolitej strefy parkowania mogą powstać obszary, różniące się stawkami opłaty za postój (podstrefy). Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób strefa płatnego postoju winna być oznaczona znakami drogowymi, a w szczególności ustalić, czy oznaczony powinien być tylko obszar całej strefy (wjazd do niego), czy też stosowne znaki powinny znajdować się na wjeździe do każdej z podstref. Stosownie do § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. nr 170, poz. 1393) znak D-44 "strefa płatnego parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu samochodowego jest pobierana opłata. Znak D-45 "koniec strefy płatnego parkowania" oznacza wyjazd ze strefy płatnego parkowania. Z kolei w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 ze zm) wskazano, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" (rys. 5.2.50.1) stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Znak D-44 ma wymiary ustalone dla grupy znaków dużych. Na znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44. Symbole stosowane na znaku D-44 pokazano na rys. 5.2.50.2. Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania (podpunkt 5.2.50 załącznika nr 1 do rozporządzenia). Z powołanych przepisów rozporządzeń wynika wyraźnie, że znak D-44 ma być umieszczony na wszystkich ulicach, prowadzących do strefy – czyli obszaru, na którym parkowanie jest odpłatne. Strefa oznacza teren, gdzie za postój pobierana jest jakakolwiek opłata, nie zaś obszar, na którym obowiązuje jednolita stawka opłaty za postój. Zarówno zatem ustawodawca w ustawie o drogach publicznych, jak i prawodawca rozporządzeniowy rozumieją "strefę płatnego parkowania" jako jeden obszar, a w związku z tym zarządca drogi ma obowiązek oznaczyć znakiem D-44 jedynie drogi prowadzące do tak rozumianego, całego obszaru płatnego postoju, nie zaś do poszczególnych podstref. W zażaleniu i skardze skarżący dokładnie opisał trasę swojego przejazdu. Wskazał, że poruszał się od strony [...] al. [...] (wcześniej poruszał się zatem al. [...]), następnie skręcił w ul. [...], by dotrzeć na ul. [...], gdzie zaparkował samochód. Aby pokonać tę trasę, musiał – jadąc we wskazanym kierunku – minąć wlot ul. [...] (jadąc od [...] nie mógł w nią bezpośrednio skręcić ze względu na pas zieleni), dotrzeć do skrzyżowania z ul. [...], tam zawrócić i – jadąc w kierunku [...] – skręcić w ul. [...]. Jak wynika chociażby z mapy, dołączonej do skargi, przedstawiającej obszar [...] strefy płatnego parkowania, jadąc tą trasą skarżący od momentu wjechania z [...] na al. [...] znajdował się na terenie strefy płatnego parkowania i aż do ul. [...] jej nie opuścił. Wobec tego – zgodnie z wymogami powołanych rozporządzeń – znakiem drogowym, który powinien informować kierowcę, poruszającego się taką trasą i zamierzającego parkować na ul. [...] winien być [...], umieszczony przy zjeździe z [...] (skrzyżowanie ul. [...], al. [...] i ul. [...]). Oznakowanie D-44 musiało być umieszczone w tym miejscu, z uwagi na to, że chociaż ul. [...], którą skarżący również musiał przejechać, należy do strefy płatnego parkowania (podstrefa [...]), to sam [...] nie może do takiej strefy należeć ze względu na zakaz zatrzymywania pojazdu (art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, Dz. U. z 2017r. , poz. 1260). Jednoznacznie należy zatem stwierdzić, że zgodnie z przepisami przy skręcie z al. [...] w ul. [...] umieszczenie znaku pionowego D-44 "strefa płatnego parkowania" nie było wymagane. Zarzuty skargi, a wraz z nimi zarzut w sprawie egzekucji okazały się zatem bezzasadne, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.