I SA/Kr 407/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: - skargę odrzucić - Zarządzeniem z dnia 25 marca 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej J.K. – W.K. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie W.K. przedstawił udzielone mu w formie aktu notarialnego przez J.K. pełnomocnictwo, z którego wynika, że jest kuzynem skarżącej. W związku z tym zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. wezwano skarżącą J.K. o podpisanie skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 23 kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia 28 maja 2013 r. W.K. poinformował, że odmówiono mu udostępnienia akt do czytania, gdyż nie może być pełnomocnikiem w sprawie. Zarządzeniem Sędziego z dnia 4 czerwca 2013 r. poinformowano W.K. o treści art. 35§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", określającego kto może być pełnomocnikiem strony przed sądem administracyjnym. W dniu 14 czerwca 2013 r. W.K. złożył pismo, w którym podał, że w niniejszej sprawie jest stroną skarżącą i uczestnikiem postępowania. Zaznaczył, że przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego występował jako pełnomocnik J.K., a pełnomocnictwo zalega w aktach sprawy. Od decyzji organu I instancji wniósł odwołanie, natomiast w dniu 4 marca 2013 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2013 r., doręczone mu 11 lutego 2013 r. Wniósł w związku z tym o stosowne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie natomiast z art. 46§1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji gdy z przedłożonego przez W. K. pełnomocnictwa z dnia 5 kwietnia 2013 r. wynikało, że jest on kuzynem skarżącej, należało wezwać - tym razem - skarżącą osobiście do usunięcia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, jakim było podpisanie skargi przez osobę, która nie mogła jej reprezentować. Podstawą do takiego działania był art. 49 § 1 p.p.s.a. stosowany z uwzględnieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W zakreślonym terminie skarżąca J.K. skargi nie podpisała. Sąd końcowo zauważa, że zgodnie z art. 35§1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Należy podkreślić, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący i może być rozszerzone jedynie w drodze przepisów szczególnych. Osoby niewymienione ani w art. 35 p.p.s.a., ani ewentualnie w przepisach szczególnych (np. kuzyn strony skarżącej) nie mogą reprezentować strony przed sądami administracyjnymi. Okoliczność, że W.K. reprezentował skarżącą przed organami podatkowymi pozostaje bez znaczenia dla możliwości jej reprezentowania przed WSA w Krakowie. Należy bowiem zauważyć, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p.", określa odmiennie krąg osób, które mogą być pełnomocnikiem strony. Mianowicie zgodnie z art. 137§1 O.p. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. A zatem w postępowaniu podatkowym W. K. mógł reprezentować skarżącą. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, w świetle treści art. 35 p.p.s.a., już takiego prawa nie miał. Mając na uwadze ww. okoliczności Sąd skargę odrzucił na zasadzie art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58§3 p.p.s.a.