I SA/Kr 414/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "T" Spółki Akcyjnej w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2010 r., Znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: I. podjąć zawieszone postępowanie, II. umorzyć postępowanie, III. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 5.117 zł (pięć tysięcy sto siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. "T" S.A. w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2010r. Znak: [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Skarga ta została wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r., zaś w stosunku do tej decyzji został w dniu 11 lutego 2010 r. złożony wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. W związku z powyższym na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. postępowanie zostało zawieszone na podstawie art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, że decyzją z dnia 12 maja 2010 r. Znak: [...] działając na podstawie art. 248 § 1 1 "1-3" w związku z art. 247 § 1 1 pkt 3 i art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdziło nieważność decyzji będącej przedmiotem skargi. Od decyzji tej strona nie złożyła odwołania a zatem decyzja stała się ostateczna. W związku z powyższym Kolegium zwróciło się o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Postępowanie sądowe staje się takie w przypadku, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Należało zatem ocenić, czy w dacie kontroli sądowej zaskarżona decyzja Kolegium nadal istniała w obrocie prawnym. Sąd miał bowiem orzec o zgodności z prawem tej zaskarżonej decyzji. W razie zasadności skargi, sąd może uchylić zaskarżoną decyzję bądź stwierdzić jej nieważności, jeśli zaś skarga nie zasługuje na uwzględnienie dochodzi do jej oddalenia. Jeśli więc przed wydaniem orzeczenia sądowego aktu mającego być przedmiotem oceny by już nie było, to postępowanie stałoby się bezprzedmiotowe i należałoby je jako takie umorzyć. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Po stwierdzeniu bowiem nieważności zaskarżonej decyzji, została ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Z tego tez powodu Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 orzekł, jak w punkcie II postanowienia. Jednocześnie Sąd w punkcie III postanowienia zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Stwierdzić bowiem należy, iż umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynikało z uznania, iż wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi, o którym mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stwierdzając nieważność swojej decyzji, Kolegium dokonało swoistej samokontroli tej decyzji i stwierdziło, że jest ona sprzeczna z prawem i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji, w której strona składa uzasadnioną skargę, ponosi koszty związane z jej złożeniem i nie otrzymuje zwrotu tych kosztów. W razie zaś umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z art. 201 § 1 tej ustawy, skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Na zasądzone koszty postępowania składa się: wpis od skargi (1.500 zł), oplata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (3.600 zł). Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.