I SA/Kr 414/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 414/14 w sprawie ze skargi A.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 414/14 oddalił skargę A.F.na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem datowanym na 8 maja 2015 r. A.F. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wykładnię ww. wyroku, w szczególności o wyjaśnienie dlaczego organ podatkowy, a następnie Sąd prowadził postępowanie cyt. "wobec osoby o podobnym do moich imieniu i nazwisku, lecz zamieszkującej pod innym adresem, skutkiem czego wyrok został wydany z rażącym naruszeniem prawa (...)". A.F. podniósł, że jeśli decyzja miała zostać skierowana do A.F. syna A. zamieszkałego przy ul. K.., [...] Z., to w postępowaniu przed Sądem jako strona powinna występować właśnie ta osoba, a nie osoby trzecie nieposiadające interesu prawnego, takie jak A.F., syn Z. zamieszkały przy ul. K. w Z. Nadto A.F.zwrócił się o wyjaśnienie, dlaczego zbagatelizowane zostały zaniechania organu prowadzącego postępowanie podatkowe, w postaci nieprzesłania stronie zawiadomienia o wszczęciu kontroli oraz niedoręczenia decyzji ostatecznej kończącej postępowanie w sprawie nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 854/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje się w orzecznictwie wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 1121/11). Wykładnia wyroku jest zatem dopuszczalna jedynie w razie wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia, utrudniającego ustalenie sensu rozstrzygnięcia (braku fragmentu uzasadnienia). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że treść wyroku, o wykładnię którego zwrócił się A. F., nie budzi wątpliwości. Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 4141/14 jest jasny i zrozumiały w zakresie jego sentencji. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot oraz sposób rozstrzygnięcia Sądu. W szczególności nie budzi żadnych wątpliwości, że wyrokiem tym Sąd oddalił skargę A. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślić należy, że uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone wobec braku stosownego wniosku. W złożonym w przedmiotowej sprawie wniosku A. F. zarzuca w istocie wydanie wyroku z rażącym naruszeniem prawa. Tak sformułowany wniosek nie dotyczy kwestii, które mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. Ponadto zarzuty te nie dotyczą sentencji orzeczenia, a jak zaznaczono powyżej, uzasadnienie wyroku nie zostało w przedmiotowej sprawie sporządzone. Wobec powyższego, na zasadzie art. 158 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.