I SA/Kr 416/10

Sygn. akt I SA/Kr 416/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r., sprawy ze skargi M. K. i M. K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 11 stycznia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 października 2009 r., którym sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w decyzji nr [...]. Sprostowanie to polegało na uzupełnieniu daty wydania decyzji poprzez wskazanie dnia jej wydania tj. "2009-10-06". Data ta była bowiem oznaczona poprzez wskazanie roku i miesiąca, tj. "2009-10-". W zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego M. i M. K. wnieśli o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 215§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), poprzez jego niedopuszczalne zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że sprostowanie decyzji nie jest możliwe po uruchomieniu postępowania odwoławczego. W takim wypadku bowiem uprawnienia do weryfikacji decyzji w trybie art. 226 lub art. 233 O.p. konsumują wywodzoną z przepisu art. 215§1 O.p. możliwość sprostowania aktu dotkniętego uchybieniami formalnymi. Niezależnie od powyższego wskazano również, że w pojęciu oczywistej omyłki, o której mowa w art. 215§1 O.p. nie mieści się uzupełnienie daty wydania decyzji w sytuacji, gdy daty tej nie da się odczytać na podstawie innych fragmentów decyzji. W takiej sytuacji data decyzji jest istotnym elementem jej treści. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w literaturze przedmiotu, jak i orzecznictwie przyjęto zasadę, iż data wydania decyzji pełni funkcję informacyjną, a jej brak uznaje się za nieistotny w zakresie skutków prawych decyzji podatkowej. Data staje się istotnym dowodem w zakresie uprawnień strony dopiero w razie sporu co do doręczenia decyzji, gdyż może mieć wtedy istotne znaczenie pomocnicze oceny takiej sytuacji. Dodatkowo data wydania decyzji pozwala ocenić w jakim stanie prawnym podpisywano decyzję, stanowi też element porządkowy. Organ II instancji podkreślił, że w sprawie popełniony przez organ I instancji błąd, polegający na opuszczeniu daty dziennej wydania decyzji, nie miał żadnego wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia, treść decyzji bądź jej doręczenie. Organ podkreślił, że brak umieszczenia pełnej daty w decyzji mieści się w pojęciu oczywistej omyłki. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził także, że art. 215 O.p. nie zawiera ograniczeń czasowych w zakresie prostowania błędów i omyłek, dlatego można je prostować nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów. W skardze na postanowienie z dnia 11 stycznia 2010 r. skarżący wnieśli o jego uchylenie, podnosząc te same zarzuty co w zażaleniu. Podkreślono, że brak wskazania daty wydania decyzji był przedmiotem sformułowanego w odwołaniu zarzutu przeciwko decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającej zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym jedyną prawnie dopuszczalną drogą do autokorekty decyzji przez organ I instancji po wniesieniu odwołania jest art. 226§1 O.p., który daje mu kompetencję do uwzględnienia odwołania, ale tylko w całości. Przyznanie po wniesieniu odwołania organowi I instancji możliwości dokonania autokorekty w trybie art. 215§1 O.p. prowadzącej do uwzględnienia części zarzutów zawartych w odwołaniu, prowadziłoby zatem do obejścia art. 226§1 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 215 §1 O.p., organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Ordynacja podatkowa nie określa pojęcia "oczywista omyłka". W związku z tym w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że oczywistą omyłką, o której mowa w powyższym przepisie, mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, opuszczenia, zły dobór słów. Prostowanie decyzji w tym trybie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji. Wady te charakteryzuje przy tym ich oczywistość. Oczywistość ta wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Tak więc w trybie art. 215§1 O.p. nie można dokonywać takich zmian, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień. Nie mogą także podlegać sprostowaniu w tym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Niedopuszczalne jest również obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy, odpowiadając na zarzuty skargi stwierdzić należy, że bezspornym jest, że jako datę wydania decyzji w przedmiocie zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych wskazano tylko rok i miesiąc, tj. "2009-10-". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że brak czy błąd w określeniu daty wydania decyzji jest nieistotny w zakresie skutków prawnych decyzji podatkowej, gdyż decyzja ta wywołuje takie skutki dopiero od daty jej doręczenia, a więc wprowadzenia do obrotu prawnego. Tak więc w razie sporu co do tego, czy nastąpiło doręczenie (ewentualnie, w jakim nastąpiło terminie), data wydania decyzji może mieć istotne znaczenie pomocnicze dla oceny takiej sytuacji. Stanie się ona wtedy dowodem, od którego zależy realizacja istotnych uprawnień strony postępowania. W rozpoznanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Strona skarżąca nie kwestionowała faktu doręczenia decyzji. Sąd stoi na stanowisku, że błędne (niepełne) określenie daty wydania decyzji, stanowi oczywistą omyłkę i błąd taki można sprostować zgodnie z art. 215§1 O.p. w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym omyłka taka jest przedmiotem zarzutów (wyrok NSA z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt I SA/Kr 1206/98, LEX nr 39772). Przepis ten nie zawiera bowiem ograniczeń czasowych w zakresie prostowania błędów i omyłek. Podsumowując jeszcze raz podkreślić należy, że w/w decyzja zawiera datę, a więc element o którym mowa w art. 210§1 pkt 2 O.p., została ona tylko określona w sposób niepełny. Jest to wada decyzji nieistotna, pozostająca bez wpływu na rozstrzygnięcie w niej zawarte. Sprostowanie decyzji, polegające jedynie na uściśleniu (uzupełnieniu) daty decyzji było więc dopuszczalne. Z tych wszystkich względów, uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd orzekł o jej oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.