I SA/Kr 42/05

|Sygn. akt I SA/Kr 42/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2007r., sprawy ze skargi M. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 listopada 2004r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000r., skargę oddala Decyzją z dnia [...].2000 roku Nr [...] Burmistrz Miasta G. ustalił M. B. w oparciu o złożony przez skarżącą wykaz nieruchomości, wysokość podatku od nieruchomości – Młyn Gospodarczy położony w G. przy ul. [...] w kwocie [...] zł. Z uwagi na fakt, iż skarżąca nie złożyła w ustawowym terminie odwołania od tej decyzji, decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. W dniu [...].2002 roku M. B. wniosła o wznowienie postępowania, w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 rok, z uwagi na ujawnienie "istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję". Skarżąca podniosła, iż przy wymiarze podatku organ podatkowy przyjął błędną powierzchnię budynku, tj. zamiast 160 m2, przyjęto 505,84 m2, a na poparcie swoich twierdzeń przedstawiła ekspertyzę budowlaną dotyczącą budynku przedmiotowego młyna, sporządzona w dniu [...].2002 roku przez rzeczoznawcę Z. D. Decyzją z dnia [...].2003 roku Nr [...] Burmistrz Miasta, działając na podstawie art. 207, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 3, ust. 6, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. Nr 9 poz. 84 ze zm./, a także uchwały Rady Miasta Gorlice Nr 165/XIX/99 z dnia 29 grudnia 1999 roku, po wznowieniu postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 rok, uchylił decyzję z dnia [...].2000 roku Nr [...], którą ustalono podatek od nieruchomości za 2000 rok od gruntów, budynków przeznaczonych na Młyn Gospodarczy – G. ul. [...] i ustalił podatek od tych nieruchomości za 2000 rok w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji M. B. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzją z dni [...].2003 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 2 w związku z art. 2140 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia, decyzją z dnia [...].2004 roku Nr [...] Burmistrz Miasta uchylił decyzję z dnia [...].2000 roku Nr [...] i ustalił podatek od nieruchomości za 2000 rok dla M. B. od gruntów i budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej - Młyn Gospodarczy w G. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji stwierdził, iż podstawę wydania decyzji stanowiło przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, w szczególności, opinia biegłego sądowego Z. Z., złożone deklaracje i protokół oględzin z dnia [...].1997 roku, na podstawie którego ustalono, iż budynek Młyna Gospodarczego jest w części tzw. technologicznej, budynkiem jednokondygnacyjnym z podpiwniczeniem, a pozostała cześć budynku jest dwukondygnacyjna. Burmistrz Miasta nie dał wiary opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę Z. D., ponieważ, przedmiotowa opinia, po roku od jej wydania została uzupełniona nową ekspertyzą budowlaną, ustalającą, inny sposób związania urządzeń technologicznych z konstrukcją elementów budowlanych Młyna Gospodarczego – "G. ul. [...]" (w celu określenia powierzchni użytkowej budynku). W konsekwencji, wg pierwotnej ekspertyzy tego rzeczoznawcy "budynek młyna ma charakter budynku jednokondygnacyjnego" oraz posiada "jedną kondygnacje podziemną, jednakże nie można jej przypisywać charakteru użytkowego", natomiast po sporządzeniu suplementu do pierwotnej opinii, rzeczoznawca uznał budynek młyna za budynek "z jedną kondygnacja (bez podpiwniczenia)". Zdaniem organu I instancji, fakt sporządzania po upływie roku od jej wydania powyższego suplementu do opinii, pozwala na stwierdzenie, że wydana opinia jest mało rzetelna. Nadto w przedmiotowej opinii, rzeczoznawca Z. D. wskazał błędny adres położenia Młyna, tj. ul. [...], podczas, gdy przedmiotowy Młyn znajduje się na ul. [...]. Z przedmiotowej opinii wynika również, iż "zastosowanie kondygnacji przyziemnej, w której znajdują się urządzenia, zostało poniekąd wymuszone ukształtowaniem terenu" i cześć ta nie jest użytkowana, gdyż "obsługa urządzeń odbywa się z poziomu podłogi" Zatem należy wnosić zdaniem rzeczoznawcy, że na zaliczenie lub nie zaliczenie pomieszczenia, jako kondygnacji, ma znaczenie sposób jego praktycznego użytkowania, a nie faktyczny stan budynku, jako takiego. Z ekspertyzy wynika również, iż danymi do sporządzenia ekspertyzy, były posiadane przez skarżącą "dokumenty istotne dla przedmiotu ekspertyzy, takie jak wystąpienia urzędowe i związana z tym korespondencja" oraz "informacje ustne, istotne dla oceny problemu", podczas, gdy zdaniem organu I instancji, podstawą wydania opinii – ekspertyzy, winien być sam budynek, tj. jego oględziny, a nie korespondencja skarżącej z organem podatkowym. Z tych względów Burmistrz Miasta w całości podzielił opinię techniczną sporządzoną dnia [...].2003 roku przez biegłego sądowego – rzeczoznawcę majątkowego i budowlanego Z. Z., który w swej opinii rozróżnia w budynku młyna część technologiczną oraz cześć ogólną. "Część ogólna podzielona jest podobnie, jak część technologiczna, lecz stropami i jest wykorzystywana na poziomie parteru na pomieszczenia biurowe z zapleczem, a na poziomie piętra, na pomieszczenia obsługi młyna i warsztat remontowy". Budynek "młyna gospodarczego w części technologicznej jest budynkiem jednokondygnacyjnym, a w części ogólnej, budynkiem wielokondygnacyjnym". Zdaniem organu I instancji deklaracje podatkowe, które skarżąca składała w toku całego postępowania są mało wiarygodne, z uwagi na fakt, iż na przestrzeni ostatnich kilku lat były one przez skarżącą wielokrotnie zmieniane. W szczególności w różnych deklaracjach powierzchnia młyna była podawana w następujących wielkościach: 512 m2, 260 m2 oraz 160 m2. Wobec powyższego organ podatkowy ustalił, iż budynek młyna Gospodarczego jest w części technologicznej budynkiem jednokondygnacyjnym z podpiwniczeniem, a część ogólna, oddzielona od części technologicznej ścianą nośną jest dwukondygnacyjna. W odwołaniu M. B. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając jej, iż bezzasadnie dano wiarę opinii biegłego Z. Z., która została sporządzona w oparciu o wadliwie przeprowadzone oględziny, a ponadto nie wzięto pod uwagę, iż w rzeczywistości nie występują na poszczególnych poziomach pomieszczenia o nazwach i powierzchniach ujętych w decyzji, jako przedmioty opodatkowania, a inne, jak np. WC, prysznic, znajdują się na poziomie parteru, oraz, że na rozprawie administracyjnej biegły miał wątpliwości do poprawności wydanej opinii. Nadto decyzję wydano w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, kwalifikując budynek, jako częściowo dwukondygnacyjny oraz niezasadnie odrzucono opinię sporządzoną przez Z. D., który posiada wymagane wiadomości specjalne, a także posiada uprawnienia: projektowania i budowy zakładów. Decyzją z dnia 22 listopada 2004 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawi art. 233 § 1 pkt 1 i art. 234 w związku z art. 245 § 1 pkt 4 i art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowe utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania, mogą nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Przedstawione przez skarżącą okoliczności należy uznać za spełniające przesłanki z art. 240 Ordynacji podatkowej, bowiem przedstawione ekspertyzy biegłych rzeczoznawców wskazują, że Burmistrz Miasta, błędnie ustalił stan faktyczny, przyjmując, iż Młyn Gospodarczy jest budynkiem dwukondygnacyjnym, co spowodowało zawyżenie podstawy opodatkowania. Okoliczność ta została potwierdzona przez biegłego sądowego Z. Z. Zatem zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji w całości lub w części, jeśli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz wydanie nowej decyzji podatkowej, orzekającej co do istoty sprawy, nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych art. 68 lub art. 70 Ordynacji podatkowej. Przy czym w przypadku zobowiązania podatkowego, powstającego w myśl art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy winien wydać taką decyzje w ciągu 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem, w przypadku ustalenia zobowiązania podatkowego, w podatku od nieruchomości za 2000 rok, organ podatkowy mógł taka decyzję wydać jedynie do końca 2003 roku. Wyrażona w art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej zasada, ograniczała możliwość wydania w 2004 roku merytorycznej decyzji, na skutek wznowienia postępowania, gdyż w tej dacie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za 2000 rok. Burmistrz Miasta, wydając decyzję z dnia [...].2004 roku Nr v, którą uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...].2000 roku oraz ustalił podatek od nieruchomości za 2000 rok, naruszył prawo, co kwalifikuje się do uchylenia przedmiotowej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Rozstrzygnięcie takie spowodowałoby jednak przywrócenie stanu prawnego niekorzystnego dla skarżącej, dlatego też, mając na uwadze art. 234 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, bowiem na skutek jej wydania M. B. obniżono podatek od nieruchomości za 2000 rok o kwotę [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B. podniosła, iż według jej opinii istniały pełne podstawy do wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2000 rok, bowiem decyzja wymiarowa z [...].2000 roku Nr [...] wydana została w oparciu o wadliwe ustalenia, gdyż kwalifikacja pomostów technologicznych, jako kondygnacji budynku młyna nie odpowiada stanowi faktycznemu. Ekspertyza sporządzona przez Z. D., zdaniem skarżącej przyczyniła się do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, a w konsekwencji do "korekty" zobowiązania podatkowego oraz przyjęcia, że prawidłowa powierzchnia Młyna wynosi 160 m2. Skarżąca podniosła, iż biegły Z. Z., pomimo przedstawionej ekspertyzy Z. D. dokonał ponownych oględzin Młyna oraz pomiaru pomieszczeń Młyna, ale jedynie na części przyziemnej kondygnacji i przedstawił jej ustną opinię, która była zgodna z przedstawiona przez nią ekspertyzą rzeczoznawcy Z. D. Następnie, z Urzędu Miasta otrzymała "Opinię Techniczną" z dnia [...].2003 roku, podpisana przez biegłego Z. Z., która była zupełnie inna niż przedstawiona wcześniej przedniego opinia ustna. Następnie na rozprawie administracyjnej, biegły Z. Z. "nie ustosunkował się ustaleń ekspertyz, jak również zeznań obecnego na rozprawie Z. D. oraz zarzutów" skarżącej. Natomiast rzeczoznawca "Z. D. dokonał ustaleń zawartych w opinii Z. Z. oraz podtrzymał w całości wykonane przez siebie ekspertyzy". Organ podatkowy nie starał się wyjaśnić swoich wątpliwości w sposób dostateczny i pominął tym samym zasadę wyrażona w wielu orzeczeniach NSA, że wszelkie wątpliwości co do stanu faktycznego zawsze winny być interpretowane na korzyść podatnika. Pomimo, iż wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzja Burmistrza Miasta, to po kilku miesiącach została wydana identyczna decyzję, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze tym razem utrzymało w mocy, tłumacząc, jak podaje skarżąca "iż jest to w jej interesie, pomimo, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Dodatkowo skarżąca w licznych pismach procesowych skarżąca podnosiła, iż przepis art. 68 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dotyczy sytuacji w których zobowiązanie podatkowe, między innymi podatku od nieruchomości nie powstało. W przedmiotowej sprawie podatkowe od nieruchomości – Młyna został wymierzony w 2000 roku. W wyniku wznowienia postępowania w tej sprawie, nie doszło do sytuacji, której nie można wydać decyzji w tej sprawie, bowiem decyzja ta została już wcześniej wykonana, a więc zobowiązanie podatkowe wygasło w skutek zapłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoja dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Nadto podniosło, iż podnoszone w skardze okoliczności wobec prowadzonego w skardze postępowania wymiarowego mogłyby być w skardze ewentualnie wzięte pod uwagę, gdyby w grę nie wchodziło o przedawnienie, o którym mowa w art. 241 § 1 a w związku z art. 68 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1269 z późn. zm., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 rok podatek ten został przez organy podatkowe ustalony w prawidłowej wysokości, a w szczególności, czy organ I instancji, rozpoznając sprawę po jej uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze mógł ustalić przedmiotowy podatek, oraz czy organ II instancji rozpoznając po raz drugi sprawę mógł merytoryczne rozpoznać sprawę, czy też, w związku z art. 245 § 1 pkt 3 lit.b w związku z art. 234 Ordynacji podatkowej mógł tylko utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, aby nie działać na niekorzyść strony. Niesporne jest między stronami, że M. B. nie złożyła odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].2000 roku Nr [...] ustalającej jej podatek od nieruchomości – Młyn Gospodarczy położony w G. przy ul. [...] w kwocie [...] zł i dlatego decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Następnie skarżąca wniosła o wznowienie postępowania, przedkładając ekspertyzę sporządzona przez Z. D., podnosząc, iż powierzchnia budynku została błędnie ustalona. Wznowienie postępowania w sprawie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 240 § 1 pkt 5 stanowi, że wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące już w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydawał decyzje. Wznowienie postępowania powoduje wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą wznowionego postępowania, jest uchylenie dotychczasowej ostatecznej decyzji i powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego i w konsekwencji do wydania nowej decyzji, rozstrzygającej co do istoty sprawy, tak jak gdyby sprawa nie była dotychczas rozpoznawana. Organ I instancji w niniejszej sprawie uznał, że powołane przez skarżącą okoliczności stanowią podstawę do uwzględnienia jej wniosku i postanowieniem z dnia [...].2002 roku wznowił postępowanie, a następnie w dniu [...]2003 roku uchylił swoją decyzję z dnia [...].2000 roku i ustalił podatku od nieruchomości za 2000 rok od gruntów i budynków Młyn Gospodarczy – G. ul. [...] w kwocie [...] zł. Podkreślenia wymaga jednak, iż zgodnie z art. 243 § 1a Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 roku – (wprowadzony ustawą z dnia 12 września 2002 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U.02.169.1387/) – do dnia 1 września 2005 roku – kiedy to powołany przepis §1a został zniesiony (ustawą z dnia 30 czerwca 2001 roku o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o aminie niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 143 poz. 1199/), wznowienie postępowania było niedopuszczalne, po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub 70 Ordynacji podatkowej. Zgodnie zaś z art. 68 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie, została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Niewątpliwym jest, iż zobowiązania w podatku od nieruchomości osób fizycznych ustalana są z dniem prawidłowego doręczenia decyzji wymiarowej wydanej przez właściwy organ, tj. wójta, burmistrza czy prezydenta. Jak słusznie stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w niniejszej sprawie termin do wydania decyzji o wznowienie postępowania upłynął w dniu 31 grudnia 2003 roku. Zatem Burmistrz Miasta, wydając w wyniku uchylenia przez organ II instancji w dniu [...].2004 roku decyzję ustalającą podatek od nieruchomości za 2000 rok od gruntów i budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej - Młyn Gospodarczy w G. w kwocie [...] zł, naruszył przepis art. 243 § 1 a Ordynacji podatkowej. Nie ma wątpliwości, że konstrukcja powołanego przepisu powoduje niedopuszczalność wznowienia postępowania w okresie przedawnienia tj. w okresie po 31 grudnia 2003 roku. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo w tej sytuacji zastosowało art. 234 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Instytucja zakazu reformationis in peius uznawana jest za jedna z podstawowych gwarancji procesowych strony. Istota tego zakazu polega na tym, ze organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia organu I instancji na niekorzyść odwołującego się. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2000.06.28 sygn. akt I SA/Lu 455/99 LEX nr 45394, pojęcie "na niekorzyść strony", o którym mowa w art. 234 Ordynacji podatkowej, należy interpretować wyłącznie w znaczeniu materialnym. Obowiązki i uprawnienia podatników, wynikające z decyzji podatkowych, w ostatecznym rachunku są bowiem wyrażone kwotowo. Zatem, skoro zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta, pomimo, że wydana została z naruszeniem art. 243 § 1 a Ordynacji podatkowej była dla skarżącej M. B. korzystna, gdyż ustalała podatek od przedmiotowej nieruchomości za 2000 rok na kwotę o [...] zł niższą niż pierwotnie, to słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem postępowania odwoławczego było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem w jej uchylenie skutkowałoby pogorszeniem sytuacji skarżącej.. Odnośnie stanowiska skarżącej, "że skoro podatek od nieruchomości za 2000 rok został przez skarżącą zapłacony, to nie biegnie termin określony w art. 70 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że zapłata podatku wynikającego z decyzji, dokonana przed upływem przedawnienia uniemożliwia organowi podatkowemu odmowę wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 243 § 1 a", stwierdzić należy, iż istotnie zapłata podatku przed terminem przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, gdyby podatnik odwołał się od takiej decyzji, to organ odwoławczy musi rozpatrzeć odwołanie, nawet wówczas, gdy w trakcie postępowania odwoławczego upłynął termin przedawnienia zobowiązania. Podkreślić jednak należy, iż rozważania powyższe nie dotyczą kwestii wznowienia postępowania, a w szczególności art. 243 § 1 a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, gdyż organy podatkowe zarówno I jak i II instancji w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 Ordynacji podatkowej), a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. W szczególności organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Postępowanie w przedmiotowych sprawach zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi normami prawa, a zawarte w decyzjach ustalenia znajdują odzwierciedlenie w przepisach prawa. Wnioski wyprowadzone z zebranego z materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodna ocenę dowodów. Oceniając zaś zupełność uzasadnienia zaskarżonych decyzji, Sąd stwierdził ich zgodność z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W szczególności obszernie zostało uzasadnione z jakich powodów organy uznały za wiarygodna opinię biegłego Z. Z., a dlaczego ekspertyzie sporządzonej przez Z. D. domówiono wiary. Sad podzielił w tej części stanowisko organów obu instancji. Podniesiony przez skarżącą zarzut, iż wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylił decyzję Burmistrza Miasta, a następnie, identyczną co do treści decyzję utrzymało w mocy, pomimo, że "wydana została z rażącym naruszeniem prawa" jest chybiony. Stwierdzić należy bowiem, iż pierwotna decyzja Burmistrza Gminy została uchylona, z uwagi na błędy przede wszystkim proceduralne. Organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności, czym naruszono art. 210 § 4 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Decyzja wydana przez Burmistrza Miasta, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy tych błędów już nie zawiera. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.