I SA/Kr 43/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 28 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 listopada 2024 r. nr SKO.EA/418/137/2024 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości. Postanowieniem z 18 listopada 2024 r. nr SKO.EA/418/137/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 i 2 pkt 1, art. 34 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 - dalej u.p.e.a.) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 6 września 2024 r. nr PD-02- 3.3160.3.3.2024.MW orzekające o oddaleniu wniesionego przez M. B. (dalej: Skarżący) zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej obejmującej zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za okres od stycznia do grudnia 2021 r. Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Skarżący od 27 czerwca 1994 r. pozostaje właścicielem autobusu [...] o nr rej. [...] oraz od 24 sierpnia 2001 r. autobusu [...] o nr rej. [...] Decyzją z 13 grudnia 2021 r. nr PD.01.5.3124.6.F.213.2021.JF Prezydent określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2021 r. na kwotę 5 256,00 zł. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie do Kolegium, które decyzją z 27 maja 2022 r. nr SKO.Pod/4140/245/2022 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta jest ostateczna i podlega wykonaniu. Zaznaczyć należy, że wyrokiem z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 922/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Skarżącego na powyższą decyzję Kolegium, a wyrokiem z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 65/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego. W związku z brakiem wykonania zobowiązania podatkowego za rok 2021 określonego ww. decyzją, Prezydent wystawił 8 sierpnia 2022 r. tytuł wykonawczy nr [...], w którym dochodzi zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za 2021 r. Skarżący 26 września 2022 r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wyżej opisanego tytułu wykonawczego, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Postanowieniem z 6 września 2024 r. Prezydent orzekł o oddaleniu wniesionego przez Skarżącego zarzutu. Skarżący w złożonym zażaleniu, podważał istnienie obowiązku podatkowego za rok 2021, a tym samym zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z 8 sierpnia 2022 r. Skarżący wniósł o usuniecie z obiegu prawnego wszystkich niezgodności z prawem i naruszeń prawa oraz wycofanie tytułów wykonawczych i decyzji administracyjnych. Postanowieniem z 18 listopada 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta. W uzasadnieniu wskazało, że podnoszony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony bowiem w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca na niego obowiązek podlegający egzekucji, natomiast Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na nieistnienie obowiązku. Kolegium zauważyło, że zasadność obciążenia Skarżącego podatkiem od środków transportowych wynika z funkcjonującej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji wymiarowej określającej wysokość tego podatku za 2021 r. wydanej w stosunku do Skarżącego. Decyzja, która legła u podstaw wystawienia tytułu wykonawczego z 8 sierpnia 2022 r., co zostało już wcześniej wskazane, jest ostateczna i podlega wykonaniu. Z powyższego wynika zatem, że egzekwowany obecnie wobec Skarżącego na podstawie opisanego tytułu wykonawczego obowiązek istnieje i jest wymagalny. W konsekwencji zarzut dotyczący jego nieistnienia okazał się bezzasadny. Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium i merytoryczne zbadanie sprawy. W złożonej skardze wskazał na naruszenie prawa i praworządności oraz wydanie rozstrzygnięcia niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem sporu jest kwestia istnienia obowiązku w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Prezydenta dotyczącej zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2021 wobec Skarżącego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 8 sierpnia 2022 r. Skarżący zgłosił zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku wraz z wnioskiem o "wycofanie tytułów wykonawczych i decyzji administracyjnych". Zdaniem Kolegium jest on nieuzasadniony, bowiem obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanego, a decyzja będąca podstawą do egzekucji określająca Skarżącemu wysokość podatku od środków transportowych za 2021 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nadto Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na nieistnienie egzekwowanego obowiązku. W powstałym sporze rację należy przyznać Kolegium. Podkreślić bowiem należy, że Skarżący wnosząc zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Stanowisko takie prezentowane jest zarówno w judykaturze (zob. wyroki NSA z: 11 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1836/15; 18 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2639/16 – powołane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), jak również w doktrynie (zob. C. Kulesza, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex). Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji (por. wyrok NSA z 18 października 2006r., sygn. akt II FSK 1302/05). Uzasadnieniem tej zasady jest to, że w postępowaniu egzekucyjnym nie powinno się rozstrzygać spraw ostatecznie rozstrzygniętych (spraw do których orzeczono rygor natychmiastowej wykonalności), ale rozpatrzyć kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. Należy pamiętać, że postępowanie egzekucyjne nie jest trzecią instancją, w której kontrolowane jest postępowanie, w którym wydano orzeczenie, będące podstawą postępowania egzekucyjnego. Zatem, w postępowaniu egzekucyjnym nie może podlegać rewizji decyzja ostateczna, z której wynika obowiązek podlegający egzekucji. W ocenie Sądu zasadność obciążenia Skarżącego podatkiem od środków transportowych za 2021 r. wynika z decyzji wymiarowej Prezydenta z 13 grudnia 2021 r., utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z 27 maja 2022 r., określającą wysokość tego podatku w stosunku do Skarżącego. Decyzja ta legła u podstaw wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] wydanego 8 sierpnia 2022 r. Decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Niezależnie od tego, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego, na uwagę zasługuje również fakt, że ostateczna decyzja Kolegium była przedmiotem orzekania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 922/22 oddalił skargę na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego - wyrok z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 65/24. Natomiast Skarżący w złożonych zarzutach na egzekucję administracyjną stara się podważyć podstawę prowadzonej egzekucji, tj. ww. ostateczną decyzję Kolegium z 27 maja 2022 r. Argumentacja Skarżącego, nakierowana na podważanie zobowiązania podatkowego (w tym istnienia spornych autobusów) nie uwzględnia okoliczności, że w sprawie wydana została ostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania i ta decyzja oraz stanowiące jej podstawę ustalenia nie mogą już być kwestionowane w zwykłym postępowaniu administracyjnym (podatkowym), a tym bardziej w ramach aktów nakierowanych na zwalczanie czynności podjętych w egzekucji. Skoro zatem wobec Skarżącego został wystawiony tytuł wykonawczy na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, to przedsięwzięte na jego podstawie czynności egzekucyjne pozostają uprawnione i dopuszczalne. Tytuł wykonawczy uprawnia bowiem do prowadzenia egzekucji. Nadto z akt sprawy wynika, że Skarżący nie wykonał egzekwowanego obowiązku. Zatem egzekwowany obecnie wobec niego na podstawie tytułu wykonawczego z 8 sierpnia 2022 r. obowiązek istnieje i jest wymagalny. W konsekwencji zarzut dotyczący jego nieistnienia okazał się nieuzasadniony. Konkludując, wszystkie zastrzeżenia wyartykułowane w skardze okazały się niezasadne, zaś Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia organu nadzoru oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.