I SA/Kr 437/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2017 r. Nr: [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do października 2011 r. oraz za listopad 2011 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych W skardze kasacyjnej z dnia 9 listopada 2017 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2017 r. skarżąca O., działająca przez doradcę podatkowego K. W., zawarła wniosek o zwolnienie jej od ponoszenia opłat sądowych i wydatków. Do skargi załączony został załączony został wypełniony druk formularza "PPPr" wraz z dokumentami źródłowymi potwierdzającymi jej sytuację finansową. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie na mocy postanowień Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2017 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 437/17 i I SA/Kr 438/17 (wydanych przed połączeniem w/w spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia) skarżącej O. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Orzeczenia te są prawomocne, gdyż nie wniesiono od nich sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało podmiotowi skarżącemu cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż aktualnie na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek uiszczania kosztów sądowych. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie strona korzysta ze zwolnienia od pełnych kosztów sądowych, zatem przysługujące już uprawnienie nie może być przyznane ponownie, co czyni postępowanie w tej kwestii zbędnym. W konsekwencji starszy referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.