I SA/Kr 44/25

|Sygn. akt I SA/Kr 44/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 sierpnia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r., sprawy ze skarg J.F. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 listopada 2024 r.: • nr SKO.Pod/4140/748/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r., • nr SKO.Pod/4140/749/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. skargi oddala. Wójt Gminy [...] decyzjami z dnia 2 sierpnia 2023r., nr [...] i nr [...], ustalił J. F. (skarżącemu) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 i 2020r. W uzasadnieniu organ podatkowy opisał przebieg postępowania, wskazał na przepisy mające zastosowanie oraz przedstawił sposób wyliczenia przedmiotowego podatku. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że podatnik, wbrew zarzutom podnoszonym w toku postępowania i składanym wnioskom dowodowym wykorzystuje szczegółowo wskazane w decyzjach nieruchomości położone w miejscowości R. oraz w Z. - do prowadzenia działalności gospodarczej. Świadczy o tym m.in. zabudowanie nieruchomości infrastrukturą, czy ogrodzenie terenu. Ponadto, na terenie tym organizowane były liczne imprezy, które miały charakter odpłatny. Tak więc, zdaniem Wójta Gminy [...] sporny teren którego dotyczy decyzja w roku 2019 i 2020 był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, w pozostałym zakresie niespornym nieruchomości uznano za rolne, opodatkowane podatkiem rolnym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał i opisał szczegółowo m.in. ogłoszenia oraz reklamy potwierdzające przeznaczenie tego terenu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przyjęte w decyzjach nieruchomości objęte spornym podatkiem to: - grunt o łącznej powierzchni 155 746 m2 zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej wraz z gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej (6300 m2 - działka [...] w Z., 147 746 m2 - działki w R. od nr [...] do [...], 1700 m2 - działka [...]); - łączna wartość budowli: [...] zł; - 220 m2 - łączna powierzchnia użytkowa 10 budynków położonych na działkach o nr [...] w R., wchodzących w skład kompleksu X.; - 4 budynki o łącznej powierzchni 88 m2 położone w S. na działce [...] zwolnione z opodatkowania stosownie do zapisów art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Od decyzji tych odwołania wniósł podatnik, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. naruszenie: a) art. 165 § 2 i § 4 O.p. w zw. z art. 120, 121, 123 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania przed jego oficjalnym wszczęciem i poprzez gromadzenie materiału w sprawie przed formalnym wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie; b) art. 365 § 1 KPC, art 35, art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p poprzez pominięcie dowodu z dokumentów (opinii biegłego oraz wyroku sądu Rejonowego dla K., [...] Wydział Cywilny z dnia z dnia 17 grudnia 2021 (data prawomocności 10 maja 2022 roku) sygn. akt: [...] (opatrzonego klauzulą prawomocności) wraz z pisemnym uzasadnieniem; c) włączenia do postępowania dowodów wytworzonych w toku kontroli podatkowej prowadzonej z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania kontroli podatkowej. Zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa "celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego". Żadnemu z działań organu podatkowego nie można przypisać takiej roli ponieważ kontrola przeprowadzona w 2019 roku dotyczyły zagadnień będących przedmiotem postępowań, znak: [...]. Skoro główne założenie kontroli stanowi rzekome prowadzenie działalności gospodarczej przez J. F. na nieruchomościach położonych w miejscowości R. i S. to już weryfikacja Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pozwala na stwierdzenie, że J. F. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą P. NIP: [...], REGON: [...], a więc wszelkie kontrole podatkowe w tym zakresie wobec J. F. winny być dokonywane wyłącznie w oparciu o przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Organ I instancji w pełni potwierdził, iż przedmiot kontroli nie miał związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą gdyż, kontroli dokonał wyłącznie w oparciu o przepisy Działu VI ustawy Ordynacja podatkowa. Jest tak, bowiem przypadki wyłączenia stosowania ustawy Prawo przedsiębiorców określa art. 6 wyliczając m.in. działalności wytwórcze w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Tym samym organ I instancji albo uznał, iż podatnik prowadzi na nieruchomościach w R. i S. gospodarstwo rolne - co jest zgodne z prawdą - albo też całkowicie świadomie zignorował przepisy obowiązującego prawa w zakresie kontroli podatkowej przedsiębiorców; d) art. 121 O.p. w zw. z art. 123 O.p. i art. 192 O.p. poprzez odmowę udzielenia informacji co do charakteru osoby J. C. w postępowaniu jak i dokumentów przez niego sporządzonych; e) art. 197 O.p. w zw. z art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pomimo wyraźnych wniosków dowodowych oraz faktu, że organ I instancji sam przyjął, że sprawa wymaga zasięgnięcia opinii biegłego (postanowienie o powołaniu na biegłego mg inż. L. G.) i bezprawna rezygnacja z powołania nowego biegłego po odwołaniu z funkcji biegłego mgr inż. L. G., pomimo że w sprawie nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego; f) art. 197 O.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oparcie się na dowodzie niezgodnym z prawem nazywanym przez organ "szczególnym dokumentem", tj. dokumencie nie mającego waloru opinii biegłego dołączonym z akt kontroli podatkowej, znak: [...] dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2019 sporządzonym przez J. C. bez wydania postanowienia o powołaniu tej osoby na biegłego w przedmiotowym postępowaniu, unikaniu odpowiedzi co do charakteru dokumentu i wprowadzania w błąd podatnika, co do charakteru J. C. w postępowaniu, g) art. 199 O.p. w zw. z art. 188, art. 122, art. 180 § 1 O.p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania podatnika pomimo, że sam wnosił o przeprowadzenia tego dowodu, a poprzednie terminy przesłuchania zostały wyznaczone dopiero po trzech latach prowadzenia postępowania i podatnik prawidłowo usprawiedliwił swoją nieobecność na wyznaczonych terminach dwukrotnie przedkładając zwolnienie lekarskie; h) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 120, 121 i 122 O.p. poprzez ujęcie w uzasadnieniu czynności podatnika i jego pełnomocników opartych na procedurze ustawy Ordynacja podatkowa jako działaniach bezprawnych, zaliczaniu jako czynności oględzin czynności o których organ nawet nie zawiadomił prawidłowo strony lub pełnomocnika, interpretowaniu wytykania błędów i nieudolności pracowników organu mającego na celu ochronę praw podatnika jako utrudniania prowadzenia postępowania, a przede wszystkim wydanie opinii o wartości merytorycznej czynności, których organ nie przeprowadził. Uzasadnienie decyzji jest w rzeczywistości próbą tłumaczenia licznych rażących naruszeń proceduralnych, nieustalenia najbardziej podstawowych dla sprawy faktów przy jednoczesnej próbie dania pozoru, że decyzja zapadła po przeprowadzeniu jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego pomimo, że [...], Wójt Gminy [...] w artykule prasowym z dnia [...] roku opublikowanym na łamach [...] zatytułowanym "[...]" oświadczyła między innymi, iż: "[...]" (...); i) art. 125 O.p. w zw. z art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 188 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieudolny, przewlekły, weryfikowaniu całej listy informacji i okoliczności całkowicie niezwiązanych z meritum postępowania przy jednoczesnym pominięciu dowodów kluczowych (dowód z opinii biegłego oraz dowód z przesłuchania podatnika) z powołaniem się na konieczność szybkiego prowadzenia postępowania; j) art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na nieprzesłuchanie J. F. pomimo wielokrotnie ponawianego wniosku o przesłuchanie i prowadzenie postępowania w sprawie przez ponad trzy lata. Nie zgromadzenie dowodów z opinii biegłego rzeczoznawcy oraz biegłego z zakresu rolnictwa pomimo, iż kwestie rozstrzygane w postępowaniu wymagały informacji specjalistycznych, niewyjaśnienie i wydanie sprzecznych w treści postanowień dotyczących materiałów wytworzonych przez J. C., w tym brak postanowienia o powołaniu biegłego i przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; k) art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez opieranie się w postępowaniu dowodowym na niezweryfikowanych wydrukach internetowych, lub wpisach na portalach internetowych których wytworzenie (wydruk) nie jest udokumentowane żadnym protokołem, a informacje w nich zawarte nie były w inny sposób weryfikowane, pomimo, że podatnik takie notarialne protokoły w przypadku doręczania wydruków przedstawiał; l) art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że przedmiotowe grunty zostały przeznaczone na działalność gospodarczą; ł) art. 121 § 1, art. 123 § 1 i 2 i art. 200 O.p. poprzez niedotrzymanie 7-dniowego terminu strony wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie, przez co stronie uniemożliwiono zgłoszenie żądania przesłuchania podatnika i żądania przeprowadzenia dowodów z przeprowadzenia opinii biegłego z zakresu szacowania nieruchomości oraz z zakresu rolnictwa, co spowodowało naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a także prawo czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym; m) art. 121, 122, 123, 188 i 216 O.p. poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia zgłoszonych przez odwołującego wniosków dowodowych, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie kolejnych wniosków dowodowych, których powołanie byłoby uzasadnione w przypadku oddalenia zgłoszonych wniosków dowodowych, co doprowadziło do naruszenia zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, obowiązku dążenia do wyjaśnienia sprawy oraz czynnego udziału strony w postępowaniu; n) art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że używanie przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa starego numeru działki ewidencyjnej tj. numerów [...] Obręb [...] R. w Gminie [...]. (która to działka została podzielona na działki o nr ewid. od [...] do [...] obręb [...] R. w Gminie [...]) na potrzeby rozliczeń dopłat bezpośrednich świadczyć ma o niezakwalifikowaniu działek o nr ewid. [...] do [....] obręb [...] R. jako działek na których prowadzona jest działalność rolnicza. Błąd ten jest wykazany wnioskowanym dokumentem w postaci: Zaświadczenie Kierownika [...] Biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, znak: [...] z dnia 22 lipca 2020 roku; o) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. i art. 200 § 1 O.p. poprzez pominięcie wnioskowanych dowodów wskazanych w protokole jak i w piśmie złożonym do organu I instancji po otrzymaniu zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia przed wydaniem decyzji; p) art. 180 § 1 w zw. z 122 O.p. w zw. z art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji na dokumencie operatu szacunkowego nie tylko sporządzonego przez osobę nie powołaną na biegłego w niniejszym postępowaniu, ale także pomimo upływu czasu i braku klauzuli aktualizacyjnej na operacie szacunkowym; r) art. 215 § 1 O.p. gdyż zmiana pierwotne wskazanej Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2018 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2019 na Uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2020 stanowi rażące naruszenie procedury sprostowania opisanej w art. 215 § 1 O.p.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2a. O.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zw. z art. 1 ustawy o podatku rolnym przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na naliczeniu podatku od nieruchomości od gruntów stanowiących użytki rolne, pomimo niewykazania, że grunty te były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; b) art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l poprzez określenie wartości należnego podatku bez powołania i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto poprzez określenie wartości podatku nie w stosunku do konkretnych działek ewidencyjnych lecz poprzez zbiorcze określenie wartości wszystkich obiektów i budowli co nie pozwala na weryfikacje wartości konkretnych budowli i obiektów podatnika; c) art. 365 § 1 KPC, który stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby poprzez pominięcie rozstrzygnięcia zawartego w wyroku sądu cywilnego. Inne sądy, organy prawne oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach inne niż karne, są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie licznych dowodów wymienionych w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 15 listopada 2024 roku znak: SKO.Pod/4140/748/2024 i SKO.Pod/4140/749/2024, utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. Kolegium stwierdziło, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy został bardzo szczegółowo, dokładnie i wyczerpująco opisany w decyzjach. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło ustalenia i rozważania organu I instancji przyjąć jako swoje. Postepowanie podatkowe potwierdziło, że podatnik od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. oraz od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. był właścicielem następujących działek, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami: 1.[...] 24. [...]. W tym też okresie na działce [...] w S. zlokalizowane były cztery budynki, zaś na działkach położonych w R. oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...] posadowionych było łącznie dziesięć budynków. Przedmiotowe budynki powstały w 2012 r. i są trwale związane z gruntem, a powierzchnia każdego z nich stosownie do opinii sporządzonej przez biegłego R. W., przedłożonej przez inwestora budynków Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K., wynosi w przybliżeniu 22 m2 (6 budynków po 21,84 m2 i 8 budynków po 22,04 m2). Inwestorem przedmiotowych obiektów budowlanych była powołana przez podatnika w 2011 r. spółka G. sp. z o.o. w [...] (obecnie [...]). W takcie trwającego postępowania dowodowego podatnik twierdził, iż posiadane przez niego grunty położone na terenie Gminy [...] użytkowane są w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, albowiem ma kierunkowe wykształcenie rolnicze i prowadzi produkcję rolną polegająca na eksploatacji łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz, zaś budynki posadowione na działkach położonych w R. i S. to budynki gospodarcze gospodarstwa rolnego, a ich przeznaczeniem jest przechowywanie materiałów, narzędzi środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych lub jako miejsce przechowywania zwierząt gospodarskich. Ponadto podkreślał, iż żadna z ww. nieruchomości nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Według twierdzeń podatnika sporadycznie na działce [...] w R. odbywały się imprezy, których jedynym i wyłącznym organizatorem było S. w [...], zaś on z uwagi na cel statutowy S. jakim było organizowanie działań obywatelskich związanych z prowadzeniem działalności integrującej członków S. i społeczności lokalnej poprzez aktywność kulturalną i towarzyską zdecydował się wesprzeć niniejsze S. udostępniając teren na okres zazwyczaj kilka lub kilkanaście godzin. Jednak – zdaniem Kolegium – zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza twierdzeń podatnika, iż wszystkie grunty położone na terenie Gminy [...] w spornym okresie podatkowym wchodziły w skład gospodarstwa rolnego i winny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, stosownie do klasyfikacji ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków. Podatnik nie prowadzi czynnego gospodarstwa rolnego — nie posiada gruntów ornych, na których zajmuje się produkcją płodów rolnych polegającą np. obsiewaniu zbożami czy warzywami, albowiem jak sam podkreślił - prowadzi produkcję rolną polegającą na eksploatacji łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz. Polska Klasyfikacja Działalności w sekcji A, dział 01 obejmujący Rolnictwo, Leśnictwo, Łowiectwo i Rybactwo — nie wyróżnia w ogóle tego typu działalności rolniczej polegającej na produkcji roślinnej rozumianej jako eksploatacja łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz. W materiale dowodowym nie znajdują się też żadne dokumenty potwierdzające prowadzenie na spornych gruntach działalności rolniczej w rozumieniu przepisów art. 2 ustawy o podatku rolnym. Skarżący posiada tylko areał w wielkości powyżej 1 hektara fizycznie i przeliczeniowo, kwalifikujący go do zaliczenia do gospodarstw rolnych. Oprócz sformułowania twierdzeń dotyczących prowadzenia gospodarstwa rolnego podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających autentyczność jego twierdzeń w tym zakresie. Nadto, pomimo wyznaczenia aż czterech terminów, nie został przesłuchany z przyczyn niezależnych od organu podatkowego, który uważa, że jest to absolutnym przejawem braku chęci współpracy z organem oraz celowym działaniem nakierowanym jedynie na obstrukcję postępowania i próbę doprowadzenia do przedawnienia możliwości ustalenia wysokości należnego podatku. SKO uznało za chybiony zarzut błędnego przyjęcia, iż to Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa posługiwała się nieaktualnym oznaczeniem działki [...] w R., która w 2012 r. uległa podziałowi na działki o nr [...] do [...], co implikowało niezakwalifikowanie przedmiotowych działek na potrzeby działalności rolniczej w ramach powziętych w dniu 2 sierpnia 2023 r. rozstrzygnięć znak [...]. W materiale dowodowym zalega pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 20 września 2018 r. znak [...] informujące, iż J. F. w latach 2016-2018 otrzymywał dopłaty wyłącznie do działki [...] w R. oraz działki nr [...] w S., zaś w latach 2014 i 2015 dopłaty do działki [...] w S. otrzymał pan J. B. W dniu 26 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy ww. informacją udzieloną w dniu 20 września 2018 r., znak [...], a zaświadczeniem wydanym przez Kierownika [...] Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 lipca 2020 r., znak [...]. Zważyć bowiem należy, iż w dniu 6 września 2018 r. organ podatkowy I instancji zwrócił się o wskazanie, czy J. F. w latach 2014-2018 otrzymywał dopłaty do jakichkolwiek gruntów położonych na terenie Gminy [...] (vide: pkt l niniejszego pisma) jak również, czy posiadane przez niego działki objęte były dopłatami (vide: pkt 3 niniejszego pisma). Pismo Wójta Gminy [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r. skierowane do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. determinowane było uprzednim pismem pomocnika M. S. złożonym w dniu 23 listopada 2020 r., w ramach prowadzonych postępowań o znakach [...] w sprawie ustalenia J. F. wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2014-2016, w którym wskazano, iż podatnik otrzymywał dopłaty do działki w R. o nr [...] oraz w S. o nr [...]. Na poparcie powyższych twierdzeń przedłożono zaświadczenie z dnia 22 lipca 2020 r. znak [...] wydane przez Kierownika [...] Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z którego wynika iż: 1. w 2017 r. przyznano dopłaty do powierzchni 13,23 ha (działki [...] i [...] w R. oraz [...] i [...] w S.), 2. w 2018 r. przyznano dopłaty do powierzchni 18,57 ha (działki [...] i [...] w R. oraz [...] i [...] w S.), 3. 2019 r. przyznano dopłaty do powierzchni 18,42 ha (działki [... ]i [...], [...] - [...] w R. oraz [...] i [...] w S. oraz dwóch działek leżących poza obszarem Gminą [...]., tj. w [...]). W dniu 1 czerwca 2021 r. do organu podatkowego I instancji wpłynęła odpowiedź Dyrektora "Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, znak [...], w którym wyjaśniono, iż ujawnione dopłaty w latach 2016-2018 zostały naliczone i wypłacone w/g stawek płatności bezpośrednich w stosunku do działek ujawnionych we wnioskach składanych przez J. F. Nadmieniono także, że do 2019 r. ARiMR nie posiadała informacji oraz nie dysponowała żadnymi dokumentami potwierdzającymi, iż działka w R. o nr [...] oraz działka w S. o nr [...] uległy podziałowi, zaś wnioskodawca posługiwał się nieaktualną numeracją działek. Wyjaśniono, iż w piśmie z dnia 20 września 2018 r., znak [...] wskazano działki, które wskazane były w prośbie o udzielenie informacji. Analogiczna sytuacja miała miejsce w piśmie z dnia 22 lipca 2020 r. znak [...]. Pytania skierowane ARiMR w dniu 6 września 2018 r. były jednoznaczne i nie powinny nastręczać problemów z udzieleniem odpowiedzi - jeśli zatem J. F. był objęty dopłatami bezpośrednimi do działek [...] w R. i [...] w S., takowa informacja winna być zawarta w piśmie skierowanym do Wójta Gminy [...] już 2018 r. W ocenie organu fakt uzyskania dopłat bezpośrednich do części działek wchodzących w skład obiektu X. w ogóle nie wpływa na okoliczność zajętości gruntu pod działalność gospodarczą i automatycznie tylko z tej przyczyny wyłączenia go spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nadto stwierdzenie nawet, że w latach objętych niniejszym postępowaniem (znak: [...]) podatnik prowadził gospodarstwo rolne, nie wyklucza ustaleń faktycznych organu podatkowego I instancji, jakie w sposób niebudzący wątpliwości wskazują na zajętość gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, co jest zgodne zresztą z jego wyjaśnieniami w szczegółowo przywołanych sprawach sądowych. O wiarygodności tych wyjaśnień świadczy również to, że zostały złożone w postępowaniu sądowym i na dodatek nie były przedmiotem kwestionowania w ramach postępowania apelacyjnego, a zatem stanowią istotny element ustaleń faktycznych. Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że przedłożone przez podatnika w dniach 23 listopada 2020 r. zaświadczenie wydane w dniu 22 lipca 2020 r. przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wskazuje, iż podatnik w latach 2013 oraz 2016-2018 ubiegał się o przyznanie płatności odnośnie działek, które nie istniały już w obrocie prawnym od 2012 r. Na mocy decyzji Wójta Gminy [...] znak: [...] z dnia 16 sierpnia 2012 r. (prawomocnej w dniu 8 września 2012 r.) dokonano bowiem podziału działki [...] w S. o powierzchni 4,06 ha na mniejsze obszarowo działki, oznaczone nr [...], i [...] oraz działki [...] w R. o powierzchni 14,83 ha na 19 mniejszych o nr [...] i [...] o czym informują Zawiadomienia Starostwa Powiatowego w K., znak: [...] zalegające w aktach niniejszej sprawy. Podatnik występując zatem z wnioskami do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie dopłat wskazywał niepoprawną numerację działek, mając najlepszą wiedzę, iż jest to numeracja nieaktualna. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż podatnik dokonał zajęcia przedmiotowej nieruchomości w celu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Praktycznie od momentu nabycia wskazywał, że nabywa ów przedmiot opodatkowania na potrzeby prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. Późniejsze jego działania potwierdzają tę okoliczność w pełnym tego słowa znaczeniu. Budowa infrastruktury na tym terenie (skądinąd wbrew przepisom prawa budowlanego oraz ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), podział geodezyjny działek, ogrodzenie całego terenu, wynajmowanie dróg dojazdowych dla samochodów [...], etc. wskazują na realizację z góry powziętego zamiaru, a więc przeznaczenia tego terenu do działalności gospodarczej. Organizacja następnie na przygotowanym terenie imprez masowych i innych okolicznościowych, które jak wynika z samej dokumentacji, będącej w dyspozycji Wójta Gminy [...] miały charakter odpłatny, a także obowiązek ich dodatkowego ubezpieczenia zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych świadczy, iż teren zwany "X." był zajęty na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ podatkowy wspomniał również o innych dowodach, jak ogłoszenia lub reklamy, z których wynika wprost przeznaczenie tego obszaru pod usługi turystyczno - rozrywkowe, czemu nawet podatnik nie zaprzeczał w inny sposób, aniżeli oferowanie gołosłownych twierdzeń i spostrzeżeń nieprzystających do zalegającego w aktach materiału dowodowego. Podatnik wprost przyznaje w trakcie prowadzonych postępowań sądowych w innych sprawach, że na tym terenie prowadzona jest działalność gospodarcza, a ustalony stan faktyczny nie został przez fachowych pełnomocników podatnika (występujących również w tej sprawie) w żaden sposób zaprzeczony, co znalazło wyraz w wydanych orzeczeniach sądów powszechnych. Wszystkie te elementy tworzą nierozerwalny ciąg zdarzeń, które pozwoliły na stwierdzenie zajęcia przedmiotu opodatkowania na potrzeby tej właśnie pozarolniczej działalności gospodarczej. Stwierdzone przez organy okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej na spornych działkach potwierdzają dowody zgromadzone w toku niniejszych postępowań w zakresie zajęcia terenu przez podmioty świadczące usługi m.in. w zakresie [...]. Nie można nie wspomnieć także o innych dowodach, jak ogłoszenia lub reklamy, z których wynika wprost przeznaczenie tego obszaru pod usługi turystyczno – rozrywkowe. Organ podatkowy I instancji w podjętych rozstrzygnięciach skrupulatnie opisał materiał dowodowy, w tym zwłaszcza dokumentację zgromadzoną w toku wydawania stosownych pozwoleń na organizację imprez o charakterze masowym na terenie obiektu jak i zeznania świadków. Wójt Gminy [...] wydając postanowienie w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez stronę postępowania w trakcie trwania postępowań dowodowych zawsze podawał uzasadnienie prezentowanego przez siebie stanowiska i odnosił się do wartości dowodowych zgłoszonych wniosków w aspekcie całości materiału dowodowego. W ocenie Wójta Gminy [...] irrelewantne dla rozstrzygnięcia skażonych sprawy było przeprowadzenie dowodu z opinii z zakresu agrotechniki w obliczu gospodarczego wykorzystania spornego terenu X. W trakcie przeprowadzonych postępowań dowodowych w ramach postępowań mających na celu ustalenie J. F. wysokości łącznego zobowiązania za lata 2019-2021 organ podatkowy I instancji na podstawie informacji udzielonych w dniu 24 września 2018 r. przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, ustalił jedynie, iż w latach 2014-2015 dopłaty do działki [...] w S. otrzymał J. B. Na uwadze należy mieć również fakt, iż podatnik wielokrotnie pytany o przedmioty opodatkowania nie wskazywał na okoliczność wynajmowania tudzież wydzierżawiania jakichkolwiek nieruchomości osobom trzecim. Okoliczność prowadzenia gospodarstwa rolnego przez ww. osobę nie była przedmiotem ustaleń poczynionych w ramach prowadzonych postępowań podatkowych. Nadto godzi się wskazać, iż w toku postępowania [...] Wójt Gminy [...] uznał, iż z uwagi brak dowodów potwierdzających gospodarcze wykorzystanie ww. działki, podlegać będzie ona opodatkowaniu podatkiem rolnym, stosownie do zapisów klasyfikacji gruntu ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu K. W konkluzji powyższego, przesłuchanie J. B. było zbyteczne. Nie sposób bowiem dopuszczać dodatkowego dowodu, który w tym względzie potwierdza niesporne okoliczności ustalone przez organ. Dowód ten w sferze wykazania tego, co zostało już ustalone był całkowicie zbędny. SKO, w ślad za Wójtem Gminy [...] nie podzieliło twierdzeń, iż dowody z zeznań świadka Z. T. i D. Z. "nie mają żadnego waloru dowodowego". Nie można zaaprobować twierdzenia, iż Z. T. bez wiedzy skarżącego znalazła się na terenie X. i bezprawnie korzystała z cudzej rzeczy. Należy bowiem zauważyć, iż w dniu 5 lipca 2019 r. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka oraz w piśmie złożonym u Wójta Gminy [...] w dniu 31 lipca 2019 r. pod odpowiedzialnością karną oświadczyła, iż od stycznia 2016 r. do 4 lipca 2019 r. nieprzerwalnie dzierżawiła od P., a następnie od S. działkę wchodzące w skład obiektu X., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków nr [...] w R., na której zastali ją pracownicy organu podatkowego I instancji podczas przeprowadzania dowodu z oględzin w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za 2019 rok, przeprowadzanych w dniu 31 maja 2019 r. Ponadto Z. T. podkreśliła, iż do dyspozycji miała całą ww. działkę, zaś z tytułu najmu najpierw opłacała stosowne faktury, a później formą rozliczenia były składki członkowskie wpłacane na konto S.. Nadmieniła także, iż nie sprawdzała numeracji działki, która stanowiła część obiektu X. - nie miała wiedzy, iż wydzierżawiający – P. błędnie wskazał w umowie przedmiot dzierżawy - działkę [...] w Z., którą w 2011 r. Podatnik przeniósł na utworzoną spółkę G. sp. z o.o. w organizacji i która to stosownie do ustanowionego przez J. F. regulaminu nie wchodziła w skład X.. Ponadto Z. T. poinformowała, iż jednorazowo od S. podnajmowała działkę położoną na terenie X., pomiędzy działką gdzie zlokalizowane są [...], a działką gdzie znajduje się [.... Tytułem najmu uiściła kwotę w wysokości 4.500 zł. Na poparcie swoich twierdzeń świadek przedstawiła dokumenty. W obliczu powyższego trudno wysnuć wniosek, iż Z. T. bezprawnie korzystała z cudzej nieruchomości, tym bardziej, iż miała klucze do bramy wjazdowej prowadzącej do dzierżawionej działki oraz do garażu, który by na niej zlokalizowany i stanowił jej własność. Za niemający oparcia w treści wydanych w dniu 2 sierpnia 2023 r. decyzjach podatkowych o znakach [...] jak i uprzednio wydanych decyzjach znak [...] i [...] oraz zalegających w aktach materiałach dowodowych należy uznać zarzut, iż "organ w żaden sposób nie ustali co kryje się pod nazwą [...] i innych inicjatywach które rzekomo mają świadczyć o zajęciu nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej". SKO stwierdził, że Wójt Gminy [...] prawidłowo stosownie do obowiązujących przepisów prawa zawiadamiał stronę postępowania o planowanych terminach oględzin. Dowodzą temu liczne zawiadomienia dotyczące wizji, jak choćby wyznaczonej na dzień 8 sierpnia 2018 r. i sporządzony na tę okoliczność protokół z czynności częściowych oględzin, w których podatnik z własnej winy nie brał udziału. Ponadto zgromadzony w ramach postępowań podatkowych o znakach [...] i [...] materiał dowodowy dawał jednoznaczne podstawy do oceny działań podatnika jak i umocowanych przez niego pełnomocników jako utrudniających postępowanie, które były nakierowane na udaremnianie dokonania oględzin, dających podstawę do zinwentaryzowania i wyceny budowli na nich posadowionych. Według organu podatkowego l instancji były to celowe i z góry zaplanowane działania. Również pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. w ramach prowadzonych postępowań w sprawie legalizacji budynków i ogrodzenia, posadowionych na kompleksie X., mieli (i nadal maja) problemy ze skutecznym przeprowadzeniem wizji z przyczyn niezależnych od organu, czego dowodzą zalegające w aktach materiału dowodowego dokumenty. Nadto przez celowe działanie (założenie sporu sądowego) strona postępowania doprowadziła do rezygnacji powołanego na biegłego L. G.., co implikowało brak możliwości sporządzenia wyceny budowli zinwentaryzowanych podczas częściowych oględzin nieruchomości, będących własnością J. F. w dniu 8 sierpnia 2018 r. Natomiast w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2019, przy asyście funkcjonariuszy policji udało się przeprowadzić oględziny nieruchomości, które choć częściowo pozwoliły na określenie parametrów, stwierdzonych na nieruchomości budowli, dających możliwość ich wyceny przez powołanego w tym celu w toku kontroli biegłego J.C. Podatnik jak i jego pełnomocnicy nie ustawali w staraniach, by najpierw poprzez założenie sporu sądowego wyłączyć z postępowania J. C. a następnie nie kwestionując treści sporządzonego w dniu 29 sierpnia 2019 r. operatu szacunkowego swoje działania nakierowują jedynie na bezzasadną próbę wyłączenia tego dowodu z akt sprawy. W obliczu tego co do tej pory zostało przedstawione w niniejszym piśmie, Wójtowi Gminy [...] trudno podzielić stwierdzenie, iż uzasadnienia decyzji z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak [...] są "w rzeczywistości próbą tłumaczenia licznych rażących naruszeń proceduralnych". Przeczy temu jednoznacznie materiał dowodowy jak i podjęte na jego podstawie negowane rozstrzygnięcie w postaci decyzji podatkowych. Podnoszona zaś przez skarżącego okoliczność braku protokołowania czynności typowo technicznej polegającej na dokonaniu wydruku nie ma żadnego wpływu na wartość i treść informacji zawartych w przedmiotowych wydrukach internetowych. Ponadto treść zawartych informacji może być w każdym momencie zweryfikowana przez stronę postępowania poprzez odtworzenie danej strony internetowej poprzez jej adres, z którego dokonano wydruku. Kluczowymi dowodami w postaci wydruków ze stron internetowych były wydruki ze strony www.[...]. Stosownie zaś do informacji udzielonej w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Z. S.A. abonentem domeny [...] w okresie od 12 lutego do 28 kwietnia 2014 r. był P., natomiast po tym okresie abonentem domeny zostało S. w [...]. reprezentowane przez T. U. SKO szczegółowo odniosło się do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne i przedstawiło szczegółowy sposób wyliczenia przedmiotowego podatku. Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione przez J. F. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucił on naruszenie: a) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. art. 188 w zw. z art. 191 zw. z art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, braku ustalenia prawdy materialnej i prawidłowego stanu faktycznego sprawy, nie swobodną a dowolną oceną dowodów polegającą m.in. na pominięciu treści danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków (dalej EGiB) dotyczących charakteru użytków na działkach nr ewid. od [...] do [...] obręb [...] R. w Gminie [...], dalej pominięciu wyroku Sądu Rejonowego dla K. [...] Wydział Cywilny z dnia z dnia 17 grudnia 2021 r. (data prawomocności 10 maja 2022 roku), sygn. akt: [...] (opatrzonego klauzulą prawomocności) wraz z pisemnym uzasadnieniem i uznaniu wbrew faktom, dokumentom urzędowym i zapadłemu prawomocnemu wyrokowi sądu powszechnego, iż ww. nieruchomości zostały zajęte na cele prowadzenia działalności gospodarczej, b) art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w jakim zakresie i z jakich powodów organ uznał, iż dana działka ewidencyjna została uznana za cześć nieruchomości zajętą na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej, gdy sąsiednie działki ewidencyjne również stanowiące nieruchomość podatnika zostały opodatkowane podatkiem rolnym; c) art. 127 w zw. z art. 229 w zw. z art. 235 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. art. 188 w zw. z art. 191 zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz art. 21 ust. 11 f Prawo Geodezyjne i Kartograficzne poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, brak odniesienia się do zarzutów odwołującego się i tylko powtórzenie w treści uzasadnienia stanowiska organu I instancji do tego stopnia, iż w treści możliwym jest odnalezienie tych samych omyłek lub błędów ortograficznych, nadto odwoływanie się do innych postępowań, które również są kwestionowane przez Podatnika, w tym decyzji SKO w Krakowie z dnia 24 marca 2020 roku znak: SKO.Pod/4140/57/2020, która to decyzja została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21.11.2023 r., sygn. akt: III FSK 488/23; Nadto poprzez sprzeczność uzasadnienia skarżonej decyzji z materiałem zgromadzonym w sprawie gdyż zalegający w aktach postępowania wyrok Sądu Rejonowego dla K. [...] Wydział Cywilny z dnia z dnia 17 grudnia 2021 (data prawomocności 10 maja 2022 roku) sygn. akt: [...] stwierdza wprost o rolniczym niezakłóconym wykorzystaniu gruntu co samo przeczy zajęciu gruntów na cele nierolnicze, dowodem takim są pisma i decyzje ARiMR, co przeczy stwierdzeniu organu o braku jakichkolwiek dowodów, co do prowadzenia gospodarstwa rolnego na przedmiotowej nieruchomości; d) art. 197 O.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 O.p., poprzez oparcie się na dowodzie niezgodnym z prawem nazywanym przez organ "szczególnym dokumentem", tj. dokumencie nie mającego waloru opinii biegłego dołączonego z akt kontroli podatkowej znak: [...] dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2019 sporządzonym przez J. C. bez wydania postanowienia o powołaniu tej osoby na biegłego w przedmiotowym postępowaniu, unikaniu odpowiedzi, co do charakteru dokumentu w przypadku gdy sam jego autor stwierdza w nim wprost, iż nie dokonał oględzin i nie zapoznał się ze stanem w tym z budowlami na przeszło połowie nieruchomości podatnika; e) art. 212 O.p. w związku ze sprzecznością skarżonej decyzji z decyzją SKO w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2024r. sygn. akt: SKO.Pod/4140/515/2024 uchylającej decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 6 grudnia 2019r., znak: [...] ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne podatnika za 2014r. w wysokości 130.943,00 zł i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdzie powodem decyzji kasatoryjnej było wskazana konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznym zakresie; f) art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym w zw. z art. 21 ust. 1 Pgik poprzez sprzeczne z treścią danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, bezpodstawne uznanie, iż działki o nr ewid. od [...] do [...] obręb [...] R. w Gminie [...]. stanowiące użytki rolne zajęte są na cele prowadzenia działalności gospodarczej a nie na cele prowadzenia działalności rolniczej; f) art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: P.p.), w zw. z art. art. 6 ust. 3,4 i 5 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że na działkach podatnika o numerach ewidencyjnych od [...] do [...] obręb [...] R. w Gminie [...]. prowadzona jest działalność gospodarcza, podczas gdy warunkiem uznania określonej działalności za działalność gospodarczą jest prowadzenie zorganizowanej działalności zarobkowej, wykonywanej we własnym imieniu i w sposób ciągły - co w odniesieniu do ww. działek nie zachodzi, ze względu na incydentalny charakter wydarzeń jakie odbywały się na nieruchomościach podatnika, braku znamion ciągłości i zarobkowości; g) art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. poprzez określenie wartości należnego podatku bez powołania i przeprowadzenia prawidłowego dowodu z opinii biegłego i braku wskazania w decyzji wartości budowli znajdujących się na konkretnej nieruchomości i potraktowaniu ich zbiorczo co nie pozwala na weryfikacje tych wartości. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd postanowieniem z dnia 27.08.2025 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Kr 44/25 i I SA/Kr 45/25, celem prowadzenia pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 44/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2019r., poz. 2325 ze zm. - oznaczanej dalej, jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skargi nie są zasadne i podlegają oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzje nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich wyeliminowania z obiegu prawnego. W szczególności nie mogą odnieść skutku artykułowane w skargach zarzuty dotyczące braków prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. 1. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Znaczenie wiodące dla rozstrzygnięcia sprawy ma wiec ustalenie pojęcia gruntów "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Według dominującego stanowiska orzecznictwa i doktryny "zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej" jest ustawowym pojęciem o węższym zakresie od zakresu ustawowego pojęcia "gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zgodnie z definicjami słownikowymi "zająć", "zajmować" oznacza "zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię", zaś zwroty "zająć się", "zajmować się" oznaczają "zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę". Z definicji tych wynika więc, że przez zwrot "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonanie na gruncie konkretnych czynności, działań powodujących osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, to grunt, na którym przedsiębiorca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, na którym w rzeczywistości wykonuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności. Natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznaczną podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych jest fakt ich "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej". Sytuację taką sądy upatrują przykładowo w zmianie przeznaczenia gruntów w planie przestrzennym, rozpoczęciu prac melioracyjnych, wytyczaniu dróg, przebudowie linii energetycznych, wykonaniu sieci wodno-kanalizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2010 r., II FSK 1942/08 oraz z dnia 10 stycznia 2007 r., II FSK 97/06). Zgodnie z orzecznictwem sądowym o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej decydować będą również: cel i okoliczności nabycia gruntów, historia ich użytkowania, profil prowadzonej działalności i plany ich wykorzystywania w przyszłości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14.09.2006 r., I SA/Wr 19/06). Taką sytuacja, jak zasadnie oceniły skarżone organy podatkowe, niewątpliwie zaistniała w niniejszej sprawie. Jak ustaliły organy, kilka miesięcy po nabyciu prawa użytkowania wieczystego działki [...] w R. i [...] w S. podatnik dokonał podziału geodezyjnego przedmiotowych nieruchomości (co zaprzecza twierdzeniom jakoby ww. grunt był przeznaczony na prowadzenie gospodarstwa rolnego czy agroturystycznego, albowiem, dla rolniczego wykorzystania terenu podział nieruchomości na mniejsze działki jest zbyteczny, a wręcz uciążliwy). Teren został ogrodzony, wydzielono na nim parkingi, drogi dojazdowe, drogi dojścia i rozchodzenia się osób uczestniczących w organizowanych eventach (imprezach masowych), a także miejsca postojowe dla służb obsługujących ww. imprezy masowe (ochrony. Policji, straży, pogotowia). Uprawniona jest ocena, że podział ww. działek implikowany był gospodarczym wykorzystaniem przedmiotowych nieruchomości, gdyż łatwiej zarządzać mniejszymi działkami, przeznaczając je na konkretne cele np. parkingi, drogi dojazdowe, strefy gastronomiczne, strefy VIP, zagospodarowując konkretną infrastrukturę na gospodarcze cele w trakcie masowych imprez. Znajdowały się tam również obiekty wykorzystywane jako kasy (część imprez masowych była biletowana). O gospodarczym (a nie rolnym) przeznaczeniu ww. działek świadczy również ustanowienie przez samego podatnika na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat dla ww. nieruchomości regulaminów, w których nieruchomości te zostały nazwane przez samego właściciela jako "X.", według których przez obiekt X. należy rozumieć cały kompleks terenu X., zarówno ogrodzony jak i nieogrodzony oraz parkingi znajdujące się naprzeciwko [...]. Na ww. X. nie odbywały się tylko imprezy masowe. Materiał dowodowy potwierdza wykorzystanie obiektu na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat przez inne podmioty prowadzące działalność na ww. obiekcie m.in. wymienione przez samego administratora strony internetowej [...] oraz wiele innych. Ponadto na X. oprócz imprez masowych organizowane były również inne imprezy bardziej kameralne, okolicznościowe np. [...]. W konsekwencji zarówno przygotowanie obiektu poprzez wyposażenie w stosowną infrastrukturę, jak również jego promocja zarówno w prasie, na stronach internetowych, w tym również w postaci spotów reklamowych świadczy o zorganizowanym na przestrzeni lat prowadzeniu na ww. nieruchomościach (X.) działalności gospodarczej. Oceny tej nie wyklucza, że ww. imprezy masowe nie odbywały się stale (codziennie). Nie taki jest charakter imprez masowych (eventów). Imprezy takie z natury rzeczy odbywają się co jakiś czas, a okres pomiędzy imprezami wykorzystywany jest m.in. na uprzątnięcie po poprzedniej imprezie i przygotowanie do kolejnej imprezy. Natomiast pierwszą imprezę masową zorganizowano na ww. X. w [...] r. i od tego czasu odbywały one tam systematycznie. Abstrahując od powyższego, X. zajęte były również na bardziej "stałe" działalności, w tym m.in. [...]. Argumentem na korzyść podatnika nie może być również fakt, że jedynym i wyłącznym organizatorem imprez było S. w [...]. Po pierwsze niezasadna jest argumentacja podatnika, że nie miał wpływu na sposób wykorzystania gruntu przez ten podmiot. To przecież podatnik – jako właściciel gruntu – wynajmował go za (jak sam wskazuje) niewielką opłatą, zatem w umowie mógł i powinien ściśle ustalić sposób wykorzystania ww. gruntu. Ponadto sam fakt wynajmowania nieruchomości za niewielką opłatą ("po kosztach"), nie wyklucza opodatkowania ww. działek podatkiem od nieruchomości. Sporny podatek należy bowiem do podatków majątkowych, a nie dochodowych. Przedmiotem opodatkowania jest samo posiadanie majątku (po spełnieniu innych jeszcze warunków), a nie fakt osiągania z ww. majątku odpowiedniego (na odpowiednim poziomie) dochodu. Co do kwestii, że organizatorem imprez było ww. S., art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie stawia warunku, że "zajęcie" nieruchomości musi odbywać się przez podatnika. Możliwe jest również zawarcie umowy cywilnoprawnej z innym podmiotem, jeśli tylko wskutek działalności prowadzonej przez ten podmiot dojdzie do wymaganego "zajęcia" nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej (analogicznie sytuacja przedstawia się z ww. podmiotami "zewnętrznymi" prowadzącymi na działkach podatnika działalność w postaci [...]). Tym bardziej, ze przedmiotem działalności gospodarczej był. m.in. wynajem nieruchomości. Ponadto w/w. S. jest w sposób ścisły powiązane z podatnikiem. Członkami S., w tym członkami zarządu, byli m.in. pracownicy podatnika lub inne osoby z nim powiązane. Natomiast samo S. miało swoje siedziby w kilku nieruchomościach należących do podatnika. Wreszcie, mimo że formalnym organizatorem imprez było S., to nie S., a podatnik osobiście (za wyjątkiem jednej imprezy) uzyskiwał zezwolenia na sprzedaż [...] podczas organizowanych na terenie X. imprez masowych. Potwierdzają to wydruki z jednej kasy fiskalnej należącej do podatnika. W tym miejscu należy podkreślić, że podatnik – mimo wezwania – nie przedstawił dobowych raportów kasowych z tejże kasy fiskalnej, jak również pozostałych kas fiskalnych zarejestrowanych na podatnika. Zatem oprócz uzyskiwania przychodów z wynajmu spornych nieruchomości S. na organizację imprez masowych, podatnik uzyskiwał jeszcze przychody ze sprzedaży [...] na ww. imprezach, których rozmiarów nie ujawnił. Fakt prowadzenia przez podatnika na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej potwierdza również wyrok Sądu Rejonowego dla K. [...] z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w K. Wydział [...] z dnia 9 kwietnia 2019 r. W wyrokach tych sądy ustaliły, że J. F. na ww. nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą polegająca na organizacji imprez okolicznościowych na wolnym powietrzu. Fakt ten nie był kwestionowany przez strony postępowania (powoda i pozwanego), a wręcz przyznany przez podatnika (podkreślenie sądu), spór zaś dotyczył jedynie faktu, czy działalność gospodarcza podatnika nie będzie zakłócona przez działania pozwanego (m.in. remont rurociągu). Podatnik celowo pomija milczeniem i pozornie neguje to orzeczenie pomimo, że stanowi dokument urzędowy, a w toku tego postępowania sądowego sam przyznał, że prowadzi sporną działalność gospodarczą, a działania powoda mogą mu ją uniemożliwić. Natomiast wskazywany przez skarżącego wyrok Sądu Rejonowego dla K. [...] Wydział Cywilny z dnia z dnia 17 grudnia 2021 r. (data prawomocności 10 maja 2022 roku), sygn. akt: [...] w sprawie z powództwa J. F. przeciwko K. z siedzibą w W., w żaden sposób nie podważa faktu prowadzenia w 2019 i 2020 roku na spornych działkach działalności gospodarczej, czy ich wykorzystywania do celów działalności gospodarczej. Organy dokładnie zbadały kwestię uzyskiwanych dopłat rolnych i za lata 2019-2020 takowych co do spornych działek nie było. Organy podatkowe zasadnie posłużyły się obszernym zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym dowodami przeprowadzonymi na przestrzeni kilkunastu lat w innych sprawach podatku od nieruchomości za poprzednie okresy, aby jedynie dodatkowo zobrazować kwestię ciągłego wykorzystania nieruchomości na cele działalności gospodarczej. Co do funkcjonowania samego obiektu X. przeprowadzono szereg dowodów, w tym w zakresie "kontrahentów" podatnika, bezpośrednich lub pośrednich, którzy prowadzili na spornych działkach działalność gospodarczą. Przykładowo z oświadczenia Z. T. jak i z przedłożonych stosowych umów wynika, iż najpierw wynajmowała ona działkę wchodzącą w skład X. od P., zaś następnie przedmiotowa nieruchomość dzierżawiona była przez S., a w wywiadzie "[...]" zamieszczonym na łamach [...] T. U. poinformował, iż S. organizuje imprezy na X. i zarządza tym terenem. Również na stronie [...] stanowiącej ofertę reklamową różnorakich usług o charakterze gospodarczym świadczonych na ww. terenie został wskazany, jako osoba do kontaktu z potencjalnymi klientami, kiedy podczas przesłuchania w charakterze świadka zeznał, iż S. nie zarządza tym terenem w sposób trwały, lecz jest to forma przysługi względem J. F., który prosił by go reprezentować przed osobami zainteresowanymi kontaktem z właścicielem obiektu. Świadek zaznaczył także, iż zna możliwości i walory terenu, dlatego też wiele zapytań ze strony podmiotów może odrzucić na wstępie. Prawidłowo organy oceniły, że pomimo braku organizacji imprez masowych w latach 2019-2022 (w 2018 r. zorganizowano dwie rozpowszechnione medialnie imprezy: [...] obiekt X. już od 2013 r. do końca badanego okresu, a zatem także w 2019 i 2020r. nadal funkcjonuje jako teren prowadzenia działalności gospodarczej, a nie jako to twierdzi skarżący, gospodarstwo rolne. Istotne jest przygotowanie terenu w aspekcie wyposażenia w stosowną infrastrukturę jak również jego promocja zarówno w prasie oraz na stronach internetowych w tym również w postaci spotów reklamowych - zorganizowane, przemyślane i spójne na przestrzeni lat. Obiekt w każdym momencie mógł i nadal może zostać zajęty na potrzeby organizacji imprez również o charakterze niemasowym. Przykładem może być udostępnienie tegoż terenu na potrzeby [...]. W zakresie zarzutów co do postępowania dowodowego, w ocenie sądu, w szczególności dowodzenie w aspekcie najmu obiektu jest wysoce utrudnione z uwagi na brak współpracy skarżącego z organem podatkowym także i na tej płaszczyźnie. Jednak zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bez wątpliwości, iż stosownie do regulaminów obiektu X., map ilustrujących zagospodarowanie obiektu, jak również map składanych przez organizatora imprez masowych, w 2019 i 2020 r. na działalność gospodarczą zajęte były ogrodzone nieruchomości położone w R., oznaczone następującymi nr ewidencyjnymi: [...] oraz nieogrodzone, znajdujące się przed obiektem, stanowiące drogi dojazdowe do obiektu lub przeznaczone na parkingi, a więc działki, położone w R. o nr [...] oraz działka [...] w Z. W kwestii wykorzystania w niniejszym postępowaniu operatu szacunkowego sporządzonego przez osobę posiadającą wiadomości specjalne – J. C. w toku kontroli podatkowej za 2019 r., należy podkreślić, iż ze względu na występującą na niespotykaną skalę obstrukcję postępowania realizowaną przez podatnika i jego pełnomocników, w szczególności kiedy swoimi działaniami udaremnili w sumie osiem (podkreślenie sądu) zaplanowanych oględzin nieruchomości, dowód ten jednak nie został przez skarżącego skutecznie zakwestionowany. Zarzuty względem niego są gołosłowne i nie oparte o żadne konkretne podstawy, a jedynie sprowadzają się do jego negowania. Brak wizji lokalnej wszystkich obiektów wobec odmowy dopuszczenia przez podatnika nie stanowi istotnego braku, ponieważ pozostałe dane zostały zdobyte w oparciu o zdjęcia lotnicze, opisy z decyzji PINB, zaś to podatnik nie przedstawił dokumentacji inwentaryzacyjnej czy powykonawczej o jaką był wzywany. Wskazać należy na permanentnie stosowane przez skarżącego metody polegające na wytaczanie powództw cywilnych i na tej podstawie wnioskowanie o wyłączenie: wójta (organu I instancji), innych pracowników organu, w tym kierownika referatu podatkowego, a także biegłych. Żadne z nich nie zakończyło się powodzeniem (a przynajmniej nic takiego nie wynika z akt) - zatem – zdaniem sądu – była to kolejna metoda podatnika mająca na celu obstrukcję postępowania. Podatnik zgłaszał również wnioski o przesłuchanie go w charakterze strony. Organ wyznaczał wielokrotnie, takie terminy, jednakże w żadnym z nich nie doszło do przesłuchania, z winy podatnika. Jest to kolejny – zdaniem sądu – sposób na przedłużanie postępowania. W tym zakresie należy podzielić stanowisko organu, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem subsydiarnym. Ma on duże znaczenie w postępowaniu sądowym (cywilnym), gdzie zazwyczaj występują dwie strony, zatem działanie strony (w tym składanie wyjaśnień) powinno następować przed sądem i przy udziale drugiej strony. Natomiast w postępowaniu podatkowym zazwyczaj – i tak miało miejsce w niniejszej sprawie – występuje tylko jedna strona (nie istnieje więc ryzyko działania z pominięciem drugiej strony), zatem nie ma żadnych przeszkód, aby strona, która chce z własnej inicjatywy wyjaśnić kwestie, które w jej opinii mają znaczenie w sprawie, uczyniła to samodzielnie w formie pisemnej lub ustnej do protokołu. Skoro strona, niczego takiego nie uczyniła, nie przedstawiła pisemnie swojego stanowiska, które było – jej zdaniem – na tyle istotne, że wymagało jej przesłuchania, przesłuchania w charakterze strony było tylko kolejnym sposobem na przedłużanie postępowania. Na marginesie należy zauważyć, że również pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. w ramach prowadzonych postępowań w sprawie legalizacji budynków i ogrodzenia, posadowionych na kompleksie X., mieli i nadal mają problemy ze skutecznym przeprowadzeniem wizji z przyczyn niezależnych od organu, czego dowodzą dokumenty zalegające w aktach sprawy. Zgodnie z powszechnym rozumieniem podniesionych w skardze przepisów postępowania, wbrew argumentacji skarżącego to na podatniku podatku od nieruchomości ciąży obowiązek wykazania w składanych deklaracjach /informacjach/ wszystkich nieruchomości gruntowych, budynków i budowli, podlagających opodatkowaniu. Skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. M.in. z tego powodu organ I instancji miał uzasadnione prawo na wykorzystanie operatu szacunkowego sporządzonego, w toku kontroli podatkowej za 2019 r. przez osobę posiadającą wiadomości specjalne – J. C. W świetle art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ów operat – sporządzony w toku kontroli podatkowej dotyczącej roku 2019 – dotyczył tych samych budowli, znajdujących się w posiadaniu tego samego podatnika, co przedmioty podlegające opodatkowaniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2020r. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy wskazuje bez wątpliwości, iż na nieruchomościach wchodzących w skład kompleksu X. w 2019 i 2020r. znajdowały się budowle. Choć jak wyżej wskazano podatnik oraz reprezentujący go pełnomocnicy swoimi działaniami udaremnili w sumie 8 zaplanowanych oględzin nieruchomości, i były to celowe i z góry zaplanowane działania, o czym świadczą protokoły z oględzin, w których pełnomocnicy podatnika nie dopuszczają do wejścia w teren, to w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2019 r. przy asyście funkcjonariuszy policji udało się przeprowadzić oględziny nieruchomości, które chociażby częściowo pozwoliły na określenie parametrów, stwierdzonych na nieruchomości budowli, dających możliwość ich wyceny przez powołanego w tym celu biegłego J. C. Operat szacunkowy określa wartość rynkową jedynie budowli tj.: oświetlenie terenu, ogrodzenie zewnętrzne biegnące wzdłuż działek w R., drogi, oświetlenie zewnętrzne, przyłącza w postaci sieci wodociągowej i kanalizacyjnej /akta sprawy karty nr 204-265/. Jak zaznaczył biegły we wspomnianym powyżej oparcie, podczas wizji stwierdzono istnienie także innych budowli, takich jak zabudowa drewniana [...], których nie pomierzono i opisano z uwagi na ograniczony czas wizji związany ze sprawami proceduralnymi oraz zapadające ciemności. Czynności w zakresie pomiaru i identyfikacji tych budowli miały nastąpić w dniu drugiej wizji, zaplanowanej na 7 czerwca 2019 r., która nie doszła do skutku w wyniku zamierzonych działań kontrolowanego. Mając na uwadze powyższe biegły zaznaczył, iż operat obejmuje minimalny zakres wyceny na podstawie dowodów pośrednich, takich jak zdjęcia lotnicze opis z decyzji PINB oraz wizji lokalnej przy zastrzeżeniu, że wszystkie ewentualne wątpliwości, jak już wyżej wskazano, zostaną zweryfikowane po dostarczeniu dokumentacji projektowej lub inwentaryzacji powykonawczej przez osobę kontrolowaną. Wójt Gminy [...] zdecydował się włączyć jako dowód w sprawie podatkowej o znaku [...] operat szacunkowy sporządzony w dniu 29 sierpnia 2019 r. przez osobę posiadającą wiadomości specjalne – J. C. ., z uwagi na fakt, iż przedmiotowa opinia choć sporządzona w ramach postępowania kontrolnego za 2019 r., dotyczyła tych samych budowli znajdujących się w posiadaniu tego samego podatnika, co przedmioty podlegające opodatkowaniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2018 r. W przypadku powołania biegłego w toku prowadzonego postępowania wymiarowego, sporządzona opinia byłaby tożsama z włączonym operatem szacunkowym z dnia 29 sierpnia 2019 r. Podatnik, który jest reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników winien zdawać sobie sprawę z tego, że brak współpracy z organem podatkowym, tudzież wszelkie próby udaremniania czynności procesowych w żadnym przypadku nie są potwierdzeniem zasadności jego twierdzeń, gdyż ich wydźwięk jest zupełnie inny. Tak samo gołosłowne twierdzenia podatnika o prowadzeniu działalności rolniczej na tym terenie przy tak zgormadzonym materiale dowodowym, wskazującym zupełnie coś innego, nadal pozostają tylko twierdzeniami bez oparcia ich w materialne dowodowym. Niezasadny jest również zarzut braku wskazania w jakim zakresie i z jakich powodów organ uznał, iż dana działka ewidencyjna została uznana za cześć nieruchomości zajętą na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej, gdy sąsiednie działki ewidencyjne również stanowiące nieruchomość podatnika zostały opodatkowane podatkiem rolnym. Organ w tym zakresie – wbrew zarzutowi skargi – prawidłowo przyjął i uzasadnił, iż co dotyczy działki [...] (po podziale [...]) w Z., z uwagi na niewystarczające dane nie będzie ona opodatkowana według najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Zatem wbrew argumentom skargi organy różnicowały swoją ocenę prawną w oparciu o konkretnie przeprowadzone ustalenia. To podatnik nie współdziałał, aby wykazać że jakaś konkretna działka lub jej część rzeczywiście ma charakter tylko rolny. Podobnie rzecz ma się względem przyjęcia przez organy, iż 4 z 14 stwierdzonych budynków, stanowią [...]. W konsekwencji wskazano, że dziesięć budynków trwale związanych z gruntem, posadowionych na nieruchomościach w R., wchodziło w skład kompleksu X., a zatem podlegają one opodatkowaniu wg najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Natomiast cztery budynki zlokalizowane na działce [...] w S. z uwagi na fakt, iż stanowią [...], będą podlegały zwolnieniu stosownie do zapisów art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co szczegółowo wskazano w decyzji. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wedle art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834). Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on wiarygodności. W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły nadzwyczaj obszerny materiał dowodowy, który oceniły nie przekraczając granic dowolności, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte w bardzo obszernych decyzjach. Bez względu jednak na objętość istotne jest, iż uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie faktografii leżącej u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, analizę dowodów uznanych za wiarygodne oraz wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, a także wyczerpujący i kompleksowy wywód prawny. Nie sposób twierdzić, iż decyzje organu II instancji stanowią powielenie stanowiska organu I instancji, kiedy zawiera ona w największym zakresie objętościowym - kilkudziesięciostronicowe odniesienie się do zarzutów odwołania. Wbrew zarzutom skarg wyroki sądu cywilnego czy karnego nie implikują przyjętej przez organy oceny co do 2019 i 2020r. Uprawniona jest ocena, że podatnik. wykorzystywał wskazane powyżej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie rolnej. Świadczy o tym zabudowanie nieruchomości infrastrukturą, ogrodzenie terenu, ustanowienie parkingów, dróg dojazdowych itd., tak aby terenie tym organizowane mogły być imprezy, które miały charakter odpłatny. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na ogłoszenia oraz reklamy potwierdzające przeznaczenie tego terenu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z całego spektrum szczegółowo przywołanych w uzasadnieniach decyzji dowodów, tak o charakterze osobowym, oraz z dokumentów, w tym z włączonych do akt materiałów dowodowych zgromadzonych w toku innych postępowań administracyjnych. Skarżący natomiast nie podważył skutecznie dokonanej oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. Negując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego, nie przedstawił w istocie – mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze – żadnych konkretnych środków dowodowych, które zmierzałyby do podważenia faktografii, leżącej u podstaw decyzji. Powyższa negacja ustaleń faktycznych nie mogła być skutecznie osiągnięta przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie, a nawet drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Zauważyć należy, że powoływana w skardze zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano uwagę w orzecznictwie. Bezwzględne jej stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku ze wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. (wyrok NSA z dnia 27 września 2011r., I FSK 1241/10). W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, jeżeli strategia podatnika – jak miało to miejsce w niniejszym postępowaniu – opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy oraz obstrukcji tychże działań (co szeroko opisano wyżej w punkcie 5.5. niniejszego uzasadnienia). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu przywołanych w skargach zasad postępowania podatkowego. Na gruncie kontrolowanej sprawy stanowisko skarżącego sprowadzało się do negowania przedstawionej w uzasadnieniu decyzji oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a to w następstwie niewłaściwej analizy materiału dowodowego i pominięcia korzystnych dla niego dowodów i faktów. Rozważając powyższe wskazać należy na jednoznaczną wymowę dowodów przyjętych za podstawę przedstawionej przez organy faktografii. Pozwalają one na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń przedstawionych w uzasadnieniach decyzji. W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organom podatkowym do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie materiału dowodowego. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów. Sąd podziela i przyjmuje za własną przedstawioną w uzasadnieniach decyzji ocenę dowodów. Skarżący forsuje w skardze własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Czyni to jednak, jak wyżej już wywiedziono, w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności. W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organy już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione. Reasumując, z akt kontrolowanej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego. podatnikowi zapewniono pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono podatnikowi składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami (z czego strona i jej pełnomocnicy wielokrotnie korzystali), a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych. Organ w zaskarżonych decyzjach odniósł się do przedstawionych przez skarżącego w odwołaniach twierdzeń i zarzutów i wyjaśnił jakim dowodom odmówił wiarygodności, a także wskazał dowody, którym dał wiarę. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony odmiennie niż skarżący tego oczekiwał, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wskazanych w złożonej skardze. Skarżący pomija albo deprecjonuje tę część materiału dowodowego, która bezsprzecznie przemawia na jego niekorzyść, w konsekwencji zebrane w sprawie dowody, traktując w sposób wybiórczy i tym samym buduje konkluzje co do stanu faktycznego na podstawie dowolnie przyjętych i niepłynących z dowodów przesłanek, selektywnie uznając za wiarygodne i istotne tylko te dowody i twierdzenia, które wspierają jego stanowisko. O naruszeniu zasad ogólnych postępowania, o których mowa w art. 121 § 1 i art. 122 O.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona skarżąca ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., akt II FSK 2564/15). Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonych decyzji w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.