I SA/Kr 444/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. - skargę oddala - Prezydent Miasta N. postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia B. K. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2016 r. Organ I instancji ustalił, że na dzień 1 stycznia 2016 r. podatnik był i pozostaje do nadal, właścicielem nieruchomości położonych w N. S.: przy ul. [...]/2 wraz z udziałem w działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] C wraz z działką nr [...] obr. [...], nieruchomości gruntowych zabudowanych tj. działki nr [...] w obr. [...] i działki nr [...] w obr.[...], oraz działek niezabudowanych o nr [...] i [...] w obr. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ podatkowy I instancji decyzją (nakazem płatniczym) z dnia 12 października 2016 nr [...] ustalił B. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2016 w kwocie 459,00 zł, w tym podatek od nieruchomości w kwocie 391,00 zł oraz podatek rolny w kwocie 68,00 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na treść art. 207 § 1, 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) i podkreślił, że całościowy charakter jednej sprawy administracyjnej ma wymiar podatku od nieruchomości za cały okres rozliczeniowy, czyli jeden rok kalendarzowy, a podatek należny jest od wszystkich nieruchomości podatnika (jest to jedno zobowiązanie). Na gruncie przepisów dotyczących rozliczenia podatku od nieruchomości wskazuje się, że podatek ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Mowa jest zatem o przedmiotach opodatkowania w liczbie mnogiej - należy wykazać w decyzji wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu w danej gminie na dzień 1 stycznia roku podatkowego. Kolejno organ I instancji omówił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 20 lipca 2015 r. do organu wpłynęło Zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w N. S., z którego wynika, że na podstawie aktu notarialnego (umowa sprzedaży) nr [...], z dnia 23 czerwca 2015 r. podatnik nabył nieruchomość gruntową zabudowana. W związku z brakiem informacji o budynkach położonych na nowo nabytych działkach nr [...] i [...] w obr. [...] w ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy wystąpił do Starostwa Powiatowego o przesłanie dokumentu źródłowego tj. aktu notarialnego na podstawie którego dokonano powyższych zmian w ewidencji. Z tej czynności została sporządzona notatka służbowa. Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia 23 czerwca 2015 r., "część działki [...] w obr. [...] położona jest w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej obiektu wpisanego do rejestru zabytków, decyzja nr [...] z dnia 15 grudnia 1995 r. i w związku z tym zwrócił się on do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, Delegatura w N. S., w celu uzyskania informacji, czy przedmiotowa działka jest wpisana do rejestru zabytków oraz czy jest zagospodarowana i utrzymywana, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Otrzymanie pozytywnej odpowiedzi powodowałoby, że działka ta podlegałaby zwolnieniu z podatku na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.). Wyjaśnił bowiem, że z uwagi na to, że nie jest on sam kompetentny do ustalenia kwestii, czy dany przedmiot opodatkowania jest utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zasadnym było zwrócenie się do ww. urzędu o zajęcie stanowiska w tej sprawie. W dniu 18 lutego 2016 r. otrzymano odpowiedź, z której wynikało, że część działki nr [...] w obr. [...], stanowiącej własność podatnika jest wpisana do rejestru zabytków, a obecny sposób zagospodarowania i utrzymania działki nie jest sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Kolejno, w dniu 22 lutego 2016 r. Delegatura w N. S. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. poinformowała, że w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest wymieniona cała działka [...] w obr. [...] przed jej podziałem, natomiast podział dziatki odbył się bez zgody Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Poinformowano, że w tej sprawie toczy się postępowanie wyjaśniające, ze względu na wysokie koszty związane z koniecznością pomiarów w terenie. Również w dniu 26 września 2016 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków Delegatura w N. S. poinformował organ podatkowy, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły zmiany i nadal nie jest możliwe podanie dokładnej powierzchni części dziatki nr [...] w obr. [...] objętej ochroną konserwatorską. Biorąc powyższe pod uwagę, organ podatkowy I instancji przyjął na korzyść podatnika, że cała powierzchnia działki [...] tj. 0,0043 ha, będzie zwolniona z podatku, na podstawie art. 12 ust.1 pkt 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym jako grunt wpisany do rejestru zabytków pod warunkiem ich zagospodarowania i utrzymania zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Takie rozwiązanie sprawy przyjęto również ze względu na niewielką powierzchnię całej działki nr [...] obr. [...], tj. 43 m˛, a co za tym idzie niewysoką kwotą uszczuplenia w podatku. Szczegółowe wyliczenie kwoty podatku za przedmiotowy okres organ zawarł na str. 5-7 decyzji. W odwołaniu B. K. nie zgodził się z ww. decyzją, zarzucając jej w szczególności nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy poprzez dokonanie wymiaru podatku w jednej decyzji, od wszystkich nieruchomości stanowiących jego własność, a położonych na terenie N. S.. Zdaniem odwołującego na poszczególne nieruchomości organ podatkowy winien wydawać odrębne decyzje wymiarowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 stycznia 2017 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję (nakaz płatniczy) organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty odwołania nie są uzasadnione w okolicznościach rozpatrywanej sprawy i zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Decyzja organu I instancji w ocenie Kolegium okazała się bowiem prawidłową zarówno w aspekcie poprawnego ustalenia przez organ I instancji przedmiotów opodatkowania tj. powierzchni gruntów i budynków stanowiących wyłączną własność odwołującego oraz zastosowanych do nich stawek podatkowych w podatku od nieruchomości i rolnego co znalazło wyraz w obszernym uzasadnieniu decyzji. Organ II instancji wskazał, że po wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy I instancji zgodnie z treścią art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, zaś przed wydaniem decyzji umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że zgromadzono szereg dokumentów i dowodów w sprawie przez organ I instancji oraz wskazanych przez podatnika, do których to organ podatkowy odniósł się szeroko w uzasadnieniu decyzji. Wbrew twierdzeniom odwołującego zawartym w odwołaniu, możliwość opodatkowania w jednej decyzji podatkowej wszystkich nieruchomości podatnika położonych na terenie Miasta N. S. dopuszcza art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z jego treścią osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. W przedmiotowej sprawie wszystkie nieruchomości położone na terenie N. S. stanowiły własność odwołującego, a zatem przepis art. 6 ust. 2 cyt. ustawy nie znajdował zastosowania. Skoro w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki wskazane w wyżej cyt. przepisie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym to uzasadnione było, w ocenie organu odwoławczego, wymierzenie łącznego zobowiązania pieniężnego za wskazany w decyzji rok podatkowy w jednej decyzji obejmującej wszystkie nieruchomości podatnika położone na terenie Miasta N. S. i stanowiące jego wyłączną własność, co wynika z analizy uzasadnienia decyzji i powołanych w nim dowodów w tym danych z aktualnej ewidencji gruntów i budynków (w aktach sprawy). Zarówno zastosowane stawki podatkowe jak i sposób zaokrąglenia kwoty podatku nie uzasadniania twierdzenia odwołującego, że decyzja organu I instancji zawyżyła łączną kwotę podatku o 2,00 zł. Przedmiotem opodatkowania były wszystkie nieruchomości rolne i budynkowe a sama nieprecyzyjna (w ocenie odwołującego) numeracja podana w uzasadnieniu decyzji nie doprowadziła w ocenie Kolegium do podwójnego opodatkowania żadnej z nich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. K. zarzucił zaskarżonej decyzji, że jest sprzeczna z prawem szczególnie podatkowym, gdyż zawiera niezrozumiałe treści i przyznaje wyjątkowe prawa Urzędowi Miasta N. S.. Podobnie jak w odwołaniu, skarżący domagał się, aby na poszczególne nieruchomości stanowiące jego własność położone na terenie Gminy N. S., organy podatkowe wydawały odrębne decyzje wymiarowe. Wydanie zaskarżonej decyzji - nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne spowodowało, w ocenie skarżącego (w wyniku zaokrąglenia kwot poszczególnych podatków), zawyżenie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 o 2,00 zł. Powyższe wyliczenie podatku skarżący przedstawił na str. 2 skargi. Skarżący podniósł, powołując się na orzecznictwo administracyjnych, że nie jest zabronione wydanie takich odrębnych decyzji podatkowych na każdą jego nieruchomość z osobna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję (nakaz płatniczy) Prezydenta Miasta N. S. ustalającą skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2016 w kwocie 459,00 zł, w tym podatek od nieruchomości w kwocie 391,00 zł oraz podatek rolny w kwocie 68,00 zł. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do sposobu rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia należności, a mianowicie czy dopuszczalnym było objęcie przez organ jedną decyzją podatkową wszystkich nieruchomości skarżącego łącznie w danym roku podatkowym, czy też dla każdej nieruchomości należało – jak tego domagał się skarżący – wydać odrębne decyzje. W myśl art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 617), osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Mając na uwadze powyższy przepis, zasadnym i prawidłowym było wymierzenie skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za przedmiotowy rok w jednej decyzji obejmującej wszystkie nieruchomości będące wyłącznie jego własnością, a położone na terenie Gminy N. S.. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że organ podatkowy w sytuacji w nim opisanej nie ma wyboru i musi wydać jedną decyzję (nakaz zapłaty). Nie można zgodzić się ze skarżącym, który odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazuje że jest możliwe złożenie kilku odrębnych deklaracji podatkowych, a tym samym w każdym przypadku istnieje możliwość wydania kilku odrębnych decyzji wymiarowych. Owszem z wyroków sądów administracyjnych zaprezentowanych w skardze przez skarżącego wynika możliwość złożenia odrębnych deklaracji i w konsekwencji wydania także odrębnych decyzji. Jednakże, po pierwsze skarżący zdaje się nie zauważyć, że przywołane wyroki zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a konkretnie przepisów dotyczących podatku od nieruchomości, natomiast w sprawie skarżącego zastosowanie miały również przepisy ustawy o podatku rolnych i wskazany oraz omówiony wyżej art. 6c ust. 1 tej ustawy. Po drugie w zaprezentowanych wyrokach, sądy administracyjne możliwość wydania więcej niż jednej decyzji wymiarowej, ale tylko w przypadku podatku od nieruchomości dopuściły, uznając takie działanie jako nienaruszające prawo. Nie oznacza to jednak, że wydanie jednej decyzji obejmującej kilka nieruchomości położonych na terenie jednej gminy będzie naruszało przepisy prawa podatkowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skoro obowiązujący przepis (art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym) nie tylko dopuszcza możliwość, a wręcz nakazuje wydanie jednej decyzji wymiarowej w odniesieniu do wszystkich nieruchomości podatnika położnych na terenie tej samej gminy, to nie można organom czynić z tego powodu zarzutu, bowiem działały one zgodnie z literą prawa. W skardze zarzucając organom podatkowym obu instancji, że nie wydały odrębnych decyzji dla każdej nieruchomości, skarżący nie wskazał przepisu ustawy podatkowej bądź Ordynacji podatkowej, który został naruszony przez ich działanie. Sąd dokonują badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem również nie dopatrzył się przepisu, który został naruszony, co uzasadniałoby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Nie zasadne są również twierdzenia skarżącego, jakoby to wydanie zaskarżonej decyzji (nakazu płatniczego) na łączne zobowiązanie pieniężne, spowodowało zawyżenie łącznego zobowiązania pieniężnego o 2,00 zł. Zgodnie bowiem z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. Zatem organ I instancji ustalając podatki: nieruchomości w łącznej kwocie oraz rolny prawidłowo działając na podstawie ww. przepisu, dokonał zaokrąglenia odpowiednio, kwoty podatku od nieruchomości tj. kwoty 390,87 zł do kwoty 391,00 zł oraz kwoty podatku rolnego tj. kwoty 67,74 zł do kwoty 68,00 zł i ustalając łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 459,00 zł Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich logiczne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.