I SA/Kr 455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia : 1. odrzucić skargę, 2. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej oddalił skargę B. F. na czynność egzekucyjną. Postanowienie to zawierało pouczenie, że przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia do Ministra Finansów. Na powyższe rozstrzygnięcie B.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, składając jednocześnie wniosek o zwolnienie z ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Dyrektor Izby Skarbowej przekazując skargę do Sądu poinformował, że strona wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie w dniu 28 lutego 2012 r. i postępowanie jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka przez organ administracji publicznej (A. Kabat, komentarz do art. 52 p.p.s.a., [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu I instancji, jeżeli równocześnie nie zostało zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji. Odnosząc powyższe do uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2013 r., czyli rozstrzygnięcie organu I instancji. Bezsporna jest również okoliczność, że zaskarżone postanowienie wskutek wniesionego zażalenia będzie podlegało ocenie przez Ministra Finansów. Ponieważ skarga do Sądu została wniesiona na postanowienie organu I instancji jest skargą niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. W związku z odrzuceniem skargi z uwagi na jej niedopuszczalność złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie na obecnym etapie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno, Komentarz do art. 247 p.p.s.a., źródło LexPolonica Maxima). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo, jak również postanowienie NSA z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 83/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wniesiona na postanowienie organu I instancji jest zatem skargą oczywiście bezzasadną. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.