I SA/Kr 457/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej Stacji Paliw J.K. Spółka Jawna w D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie opłaty paliwowej skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Skarżąca podała, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż wykonanie zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ww. decyzja, spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jak i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Konieczność niezwłocznej zapłaty znacznej kwoty pieniężnej może bowiem doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 §1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego (tu: decyzji podatkowej) nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać (uprawdopodobnić) konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ograniczyła uzasadnienie wniosku do wymienienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji oraz do lakonicznego i niczym nie popartego stwierdzenia, że wykonanie zobowiązania może spowodować utratę przez nią płynności finansowej. Dodać też należy, że wartość przedmiotu sporu to 2 360 zł. Konieczność zapłaty takiej kwoty raczej nie naraża skarżącej na utratę płynności przy typowych obrotach na stacjach paliwowych (gdzie dodatkowo płatności regulowane są na bieżąco przez klientów). Na uwagę zasługuje fakt, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego. Samego egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., II GSK 2001/11, opublikowane: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.