I SA/Kr 459/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.J. na postępowanie Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 28 marca 2024 r. zn. spr. FP.3123.2.94.2024.I i innych z tym związanych postanawia: odrzucić skargę. 1. Pismem z dnia 12 kwietnia 2024 r. (zatytułowanym "Zażalenie") Pani B.J. (dalej również jako: Strona, Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na "postępowanie Prezydenta Miasta Oświęcimia z dnia: 28.03.2024 r. zn. spr. FP.3123.2.94.2024.1 i innych z tym związanych w całości". W treści skargi domagała się m.in. uchylenia postępowań w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Oświęcim wniósł o odrzucenie skargi. W treści ww. pisma wskazano, że postępowanie prowadzone pod wskazaną sygnaturą FP.3123.2.94.2024.I dotyczy decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 12 stycznia 2024 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 rok. Strona złożyła odwołanie, które zostało przekazane wraz z aktami do organu wyższej instancji (pismo z dnia 28 marca 2024 r.) w celu rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. 3.1. Skarga podlega odrzuceniu. 3.2. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. 3.3. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że – jak wynika z ww. odpowiedzi na skargę oraz dołączonych do niej akt sprawy – Prezydenta Miasta Oświęcim decyzją (nakazem zapłaty) z dnia 12 stycznia 2024 r. ustalił Stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 rok w kwocie 479,00 zł. Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie (pismo z dnia 21 marca 2024 r.). Zgodnie z brzmieniem art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej jako O.p.) postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Na podstawie art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Jak zastanowi art. 227 O.p. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226 (§ 1) Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich (§ 2). Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 2 ww. przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Po wniesieniu przez Skarżącą odwołania od ww. decyzji z dnia 12 stycznia 2024 r., organ I instancji (Prezydent Miasta Oświęcim) pismem z dnia 28 marca 2024 r. (znak sprawy: FP.3123.2.94.2024.I) działając na podstawie art. 227 O.p. przekazał akta sprawy wraz z odwołaniem Strony do organu wyższej instancji w celu rozstrzygnięcia, tj. w szczególności wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie rozpoznał odwołania Skarżącej wniesionego od decyzji z dnia 12 stycznia 2024 r., w szczególności nie wydał decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 128 O.p. Natomiast Strona zaskarżyła nie decyzję organu odwoławczego (decyzję ostateczną), lecz pismo organu I instancji przekazujące odwołanie w trybie art. 227 O.p. Pismo takie nie podlega jednak kontroli sądowej (nie jest ono wymienione w art. 3 i art. 4 p.p.s.a., które określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych), w szczególności nie mogą być przedmiotem skargi. Dopiero wydanie decyzji ostatecznej (art. 128), a nie samo wniesienie odwołania będzie stanowiło w niniejszej sprawie wyczerpanie środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. i dopiero ta decyzja ostateczna będzie mogła być – ewentualnie – przedmiotem skargi i rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Dopiero bowiem ta decyzja (art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.) będzie mogła podlegać kontroli sądu. Skargę na ww. decyzję – zgodnie z brzmieniem art. 53 § 1 p.p.s.a. – będzie można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia Skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie (czyli decyzji ostatecznej). W świetle powyższego, ze względu na brak wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego stronie w postępowaniu administracyjnym, skargę jako przedwczesną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. 3.4. Zgodnie z brzmieniem art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jak zaś wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Jednakże art. 222 p.p.s.a. stanowi, iż nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Jak wskazano wyżej, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skarga podlega odrzuceniu, przy czym już z treści skargi (bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego) wynika, iż istnieje podstawa do odrzucenia, co czyni zbędnym pobranie przez Sąd wpisu od skargi. 3.5. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.