I SA/Kr 462/16

sygn. akt I SA/Kr 462/16 Kraków, dnia 23 września 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "P" na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym z siedzibą w T na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: odrzucić zażalenie strony skarżącej na postanowienie z dna 3 czerwca 2016r. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi Stowarzyszenia "P." na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.). Postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 14 czerwca 2016 r. Środek zaskarżenia, zatytułowany "skarga kasacyjna" został wniesiony przez Stowarzyszenie "P" w dniu 1 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten znajduje- stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a.- odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, co oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie między innymi wówczas, kiedy zostało ono wniesione po terminie. W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia. Właściwym środkiem zaskarżenia, służącym stronie w wypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest zażalenie. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Od postanowienia o odrzuceniu skargi służy skarga kasacyjna tylko wówczas, gdy wydane zostały na podstawie stwierdzenia, że skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), że jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.), że interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.) lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Wynika to również z treści art. 173 § 1 p.p.s.a., w myśl którego od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia mimo nadanej przez stronę skarżącej nazwy jest zatem w swej istocie zażaleniem, a jako taki winien być wniesiony w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Termin ten w sprawie niniejszej upłynął w dniu 21 czerwca 2016 r., a zatem zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.