I SA/Kr 475/08

Dnia 7 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Gach po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: 1. sprostować oczywiste omyłki pisarskie w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt l SA/Kr 475/08, poprzez wpisanie zarówno w komparycji wyroku jak i w jego uzasadnieniu (linijka 4 od dołu na stronie pierwszej) prawidłowego numeru zaskarżonej decyzji tj. "[...]" zamiast błędnie wpisanego numeru tj. "[...]", 2. sprostować oczywiste omyłki pisarskie w uzasadnieniu powyższego wyroku poprzez: a) zastąpienie zdania pierwszego na stronie pierwszej o treści "Aktem notarialnym z dnia [...] października 2004 roku Rep. A nr [...] dokonano sprzedaży nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] stanowiącej lokal mieszkalny nr 64 o pow. 36,10 m2, położony w B. w budynku przy ul. P. z przynależną piwnicą o pow. 2,40 m2 oraz udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej oraz we własności działki nr [...] objętej księga wieczystą nr [...] za cenę brutto - 63.175,00 zł, w tym VAT 326,76 zł." zdaniem "Aktem notarialnym z dnia [...] 2004 roku Rep. A nr [...] dokonano sprzedaży nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] stanowiącej lokal mieszkalny nr 37 o pow. 36,10 m2, położony w B. w budynku przy ul. P. z przynależną piwnicą o pow. 2,70 m2 oraz udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej oraz we własności działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...] za cenę brutto - 66.785,00 zł, w tym VAT 329,29 zł.", b) wpisanie w linijce 11 (nie licząc nagłówka "uzasadnienie") na stronie pierwszej prawidłowego numeru decyzji z dnia [...], tj. "[...]" w miejsce błędnie wpisanego numeru, tj. "[...]", c) wpisanie w linijce 16 i 23 na stronie pierwszej, w linijce 9 i 10 na stronie drugiej, w linijce 3, 4 i 24 na stronie czwartej, prawidłowej daty umowy sprzedaży, tj. "[...] 2004 roku" w miejsce błędnie wpisanej "[...] 2004 roku", a na stronie drugiej - "[...]", d) wpisanie w linijce 17 na stronie pierwszej prawidłowej kwoty, tj. "1.336 złote", zamiast błędnie wpisanej kwoty, tj. "1.264 złote", e) wpisanie w linijce 1 na stronie drugiej, w linijce 13 na stronie trzeciej i na stronie czwartej prawidłowej daty aktu notarialnego, tj. "[...]" w miejsce błędnie wpisanej daty, tj. odpowiednio "[...]", "[...]" i "[...]". Jak wynika z treści art. 156 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma dużo szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania, niż błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego (patrz: B. Dauter [w;], B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 359 i 360). Analiza akt administracyjnych jak i sądowych wskazuje, iż w wyroku jak i w uzasadnieniu wystąpiły oczywiste omyłki pisarskie. Oczywista omyłka w wyroku polegała na napisaniu w komparycji błędnego numeru zaskarżonej decyzji, tj. "[...]", zamiast numeru "[...]". Błąd ten powtórzył się również w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Ponadto w uzasadnieniu wystąpiły inne wyżej opisane omyłki, które także należało sprostować. Mimo że p.p.s.a. nie stanowi wprost, że sprostowanie może dotyczyć również treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, taką możliwość należy dopuścić, stosując wykładnię celowościową art. 156 § 1 p.p.s.a. Pogląd ten potwierdzono m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15.04.1982 r., l PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, póz. 155. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156§1 i §2 p.p.s.a.