I SA/Kr 490/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy G. z dnia 7 listopada 2016 r. nr [...] w sprawie odroczenia terminu płatności podatku wraz z odsetkami za 2016 r. w kwocie 562,80 zł wobec J. W. (dalej – "Skarżący"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. Wójt Gminy G. odroczył Skarżącemu termin płatności podatku za 2016 r. wynikającego z decyzji Wójta gminy G. z dnia 10 lutego 2016 r. wraz z należnymi odsetkami w kwocie 562,80 zł do dnia 30 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji powołując się na art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., - dalej "o.p.") przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazując, że we wniosku o odroczenie terminu płatności podatku z dnia 2 października 2016 r. domagał się odroczenia terminu płatności wraz z odsetkami za lata 2014-2016, gdy tymczasem wydana decyzja załatwiła jedynie sprawę za 2016 r. Jak twierdzi Skarżący, posiada on dwa gospodarstwa rolne, a zatem rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji nie dotyczyło całości jego wniosku. Organ II instancji uwzględnił odwołanie ze względu na naruszenie przepisów o.p. Wskazał na fakultatywność i uznaniowość decyzji wydawanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 i 3. Organ I instancji wezwał Skarżącego o dostarczenie wszelkich dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i dochodową, w tym wypełnionego druku oświadczenia obrazującego tę sytuację, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Na podstawie akt sprawy Organ II instancji stwierdził, iż nie wynika, aby żądane przez Organ podatkowy dokumenty Skarżący przedstawił w zakreślonym terminie. Pomimo tego Organ zastosował żądaną przez Skarżącego ulgę, jednak wbrew wnioskowi Skarżącego ulga ta dotyczyła tylko roku 2016 r., co zakwestionowano w odwołaniu. Skoro Organ I instancji nie przeprowadził w przedmiotowej sprawie żadnego postępowania dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 67a o.p., zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie wystąpiły, a przed wydaniem decyzji nie wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz nie uwzględnił wniosku w pełnym zakresie, to i samo uzasadnienie decyzji Organu I instancji nie spełniło, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wymogów nałożonych przez art. 210 § 4 o.p. Organ II instancji wskazał, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ I instancji miał powyższe na uwadze, a wydana ponownie decyzja winna posiadać pełne uzasadnienie, o którym mowa we wspomnianym przepisie. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze nie odniesiono się bezpośrednio do meritum decyzji Organu II instancji. Skarżący wskazał, że podtrzymuje wszystkie przedstawione wnioski i uwagi jak w poprzednich pismach. Z treści skargi wynika, iż Skarżący oczekuje wydania przez Organ I instancji decyzji analogicznej do decyzji z dnia 21 lutego 2012 r. Decyzją tą jest nakaz płatniczy nr [...] (nr komp.: [...]) w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r., wydany przez Wójta Gminy G.. Skarżący wskazuje, że w pozycji władającego nieruchomością w miejsce figurujących w decyzji z 2012 r. danych J. R. powinny zostać wpisane dane G. P. (za lata 2015-2017). Fakt, iż G. P. pobiera dopłaty bezpośrednie do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w [...] potwierdza zaświadczenie wydane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 marca 2016 r. Zaświadczenie to wskazuje również, że wnioski za przedmiotową działkę G. P. składał w latach 2014-2015, natomiast w latach 2010-2013 wnioski składał J. R.. Ponadto Skarżący wskazuje, iż powinien zostać wydany oddzielny nakaz płatniczy, analogiczny do nakazu płatniczego z dnia 21 lutego 2012 r. nr [...] (nr komp.: [...]) w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 r. wydanego przez Wójta Gminy G., w którym zarówno w pozycji władającego, jak i właściciela występują dane Skarżącego. Skarżący stwierdził, że z tego gospodarstwa nie pobiera dopłat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano przy tym, że zarzuty zawarte w skardze nie pozostają w związku z wydaną decyzją, gdyż jej przedmiotem była sprawa zasadności zastosowania ulgi w spłacie podatku. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało pismo Skarżącego z dnia 2 maja 2017 r. zatytułowane "Skarga na decyzję [...]", w którym decyzja ta opisana jest jako utrzymująca w całości w mocy decyzję Wójta Gminy G. ustalającą wymiar podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości. Decyzję tę zaskarżono w całości i zarzucono jej naruszenie: - art. 21 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że przepis ten wyklucza przyjęcie innych dowodów, podczas gdy z przepisu teza taka wcale nie wynika . Konsekwencją ww. stanowiska Organu było odrzucenie jako niedopuszczalnych dowodów przeciwnych wnioskowanych przez Skarżącego, - art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rezygnację z wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, odrzuceniem wniosków dowodowych Skarżącego i w konsekwencji niezałatwienie sprawy zgodnie z jego wnioskiem mimo wszelkich podstaw ku temu, - art. 180 § 1 i art. 180 o.p. polegające na ich niezastosowaniu poprzez niedopuszczenie innych dowodów, podczas gdy przepisy te dopuszczają także inne dowody, - art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 o.p. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez niedopuszczenie dowodów przeciwnych, na co przepisy te pozwalają. W uzasadnieniu ww. pisma wskazano na rozbieżności pomiędzy stanem w ewidencji gruntów i budynków a stanem rzeczywistym. Do pisma załączono kserokopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1181/05 uchylający decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 3 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów. Załączono również decyzję Starosty [...] z dnia 31 maja 2005 r. nr [...] odmawiającą dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów dla obrębu [...], gm. G. dla nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. W kolejnym piśmie, datowanym na 7 czerwca 2017 r., wniesionym przez Skarżącego po otrzymaniu odpisu odpowiedzi Organu na skargę, wskazał on, że za lata 2013-2017 zostały wydane nieprawidłowe kwoty podatkowe. Skarżący ponownie wskazał, iż w decyzjach łączono odziedziczone przez niego po rodzicach gospodarstwo z innym gospodarstwem, nabytym oddzielnie w 1972 r. Wskazano, iż nakazy płatnicze powinny być rozdzielone, a kwoty naliczone prawidłowo. W kolejnym piśmie, datowanym na 15 września 2017 r., Skarżący powołał się na kopie takich dokumentów jak postanowienie Sądu Powiatowego w G. z dnia 30 listopada 1968 r. sygn. akt I.2.Ns.I. 73/66 dotyczące działu spadku i zniesienia współwłasności nieruchomości, wypis z rejestru gruntów dotyczący nieruchomości należących do M. W. według stanu z dnia 29 maja 1998 r., wniosek Skarżącego do Urzędu Gminy G. z dnia 11 maja 2017 r., pisma Skarżącego do Wójta Gminy G. z dnia 6 lipca 2017 r., z dnia 25 lipca 2017 r., z dnia 14 sierpnia 2017 r., z dnia 22 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 23 sierpnia 2017 r., mapa do księgi wieczystej Kw. nr [...], odpis z księgi wieczystej Kw. 16159 z dnia 18 czerwca 2008 r., zawiadomienie z Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 maja 2004 r. o wpisach w księgach wieczystych. W kolejnym piśmie, datowanym na 28 września 2017 r. Skarżący wskazuje, iż przeglądając akta nie stwierdził w nich obecności wypisów w rejestru gruntów, na których miałby oprzeć się Organ przy naliczaniu kwoty podatku. Sumaryczna kwota zbiorowa jest nieczytelna, brak jej przejrzystości oraz budzi wątpliwości Skarżącego. Skarżący wskazał, iż chodzi mu nie o umorzenie podatku, a o prawidłowe jego naliczenie. W oparciu o załączone dokumenty dokonał obliczenia powierzchni nieruchomości. Do pisma załączono postanowienie Sądu Okręgowego w N. S. z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt I Ca 785/04, w którym oddalono apelację Skarżącego od wpisu Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt L. dz. Kw. [...], [...]. Załączono również kserokopię wypisu z rejestru gruntów nr jedn. rejestr. [...] nr księgi wieczystej [...] według stanu na 1991 r., wypis z rejestru gruntów z dnia 11 maja 2017 r. dotyczący nieruchomości będącej własnością Skarżącego, wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 29 października 2003 r., decyzję Wójta Gminy G. z dnia 14 lutego 2013 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2013 wobec Skarżącego, decyzję Wójta Gminy G. z dnia 21 lutego 2012 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012 wobec Skarżącego oraz kserokopię zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji. W kolejnym piśmie, datowanym na 29 września 2017 r. odniósł się do załączonego do poprzedniego pisma wyrysu z mapy ewidencyjnej, dokonując na jego podstawie wyliczeń oraz wskazując, że budynek gospodarczy o powierzchni (według wyliczenia) 56 m2 uprzednio dzierżawiony przez J. R. obecnie dzierżawi G. P., i to na niego powinien być wystawiony nakaz płatniczy za 2012 r., natomiast na Skarżącego powinien być wystawiony nakaz płatniczy na nr d. 30 (82 m2) i budynek gospodarczy (139 m2). Skarżący wskazuje na dwie załączone decyzje Wójta Gminy G. z dnia 18 lipca 2017 r. – nr [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. wobec G. P., oraz nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. wobec Skarżącego. Skarżący wskazuje, iż w obu tych decyzjach pojawiają się pozycje: budynek gospodarczy - 139 m2, oraz budynek mieszkalny - 82 m2, co zdaniem Skarżącego jest celowym zamieszaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2017 r. uchylająca w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy G. z dnia 7 listopada 2016 r. Postępowanie w którym zapadły przedmiotowe decyzje zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącego z dnia 7 października 2016 r. o odroczenie terminu płatności zaległych należności podatkowych za lata 2014-2016. Należy w tym miejscu podkreślić, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest zatem tylko i wyłącznie kwestia odroczenia terminu płatności należności podatkowych. Skarżący skorzystał z przysługującego mu na mocy art. 220 § 1 o.p. prawa i odwołał się od decyzji organu podatkowego. Organ II instancji, zbadawszy odwołanie, działając na podstawie art. 233 § 2 o.p. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Należy w tym miejscu podkreślić, że jest to decyzja zgodna z pierwotnym wnioskiem Skarżącego, mającym na celu odroczenie terminu płatności zaległych należności podatkowych za lata 2014-2016. Organ I instancji nie odniósł się bowiem do całości tego wniosku, w szczególności nie odniósł się do części wniosku dotyczącej odroczenia terminu płatności zaległych należności podatkowych za lata 2014 i 2015, oraz nie przeprowadził w sprawie postępowania dowodowego. Decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję jest korzystna dla Skarżącego w tym sensie, iż otwiera możliwość – po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Organ I instancji – uzyskania przez niego decyzji zgodnej z pierwotnym wnioskiem o odroczenie terminu płatności zaległych należności podatkowych. Jak już wyżej wspomniano, przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącego o odroczenie terminu płatności zaległych należności podatkowych za lata 2014-2016, i jedynie tej kwestii przedmiotowe postępowanie dotyczy. W tym miejscu należy podnieść, iż pozostałe kwestie poruszane przez Skarżącego, dotyczące rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem nieruchomości będących własnością Skarżącego a stanem odzwierciedlonym w różnorakiej dokumentacji, niepoprawności danych umieszczanych w decyzjach podatkowych oraz innych wskazywanych przez Skarżącego nieścisłości i błędów, nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Podkreślenia wymaga, że oddalenie skargi w niniejszym postępowaniu nie zamyka Skarżącemu drogi do odwoływania się i zaskarżania innych decyzji organów podatkowych, a tym samym rozstrzygnięcia podnoszonych przez niego kwestii w odrębnych postępowaniach. Jak wspomniano, w niniejszym postępowaniu odniesiono się do decyzji dotyczących odroczenia terminu płatności należności podatkowych za lata 2014-2016. Nie odniesiono się do kwestii podnoszonych w licznych pismach Skarżącego, ponieważ nie mają one bezpośredniego związku z zakresem ww. decyzji. Jeżeli w ocenie Skarżącego błędna jest, przykładowo, decyzja Wójta Gminy G. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017, na mocy art. 220 § 1 o.p przysługuje mu prawo odwołania od tej decyzji. Zgodnie zaś z art. 222 o.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3399/14 (LEX nr 2175736), funkcje i czynności podatkowego organu odwoławczego nie ograniczają się wprawdzie tylko do rozpatrzenia literalnej treści odwołania, jednak zawarcie w nim wymaganych przez prawo elementów składowych ukierunkowuje postępowanie odwoławcze, pozwalając skupić się na zagadnieniach i problemach dla danej sprawy rzeczywiście spornych oraz znaczących. Stwierdzić należy, iż odwołanie powinno dotyczyć konkretnego zagadnienia, które ma za przedmiot określona decyzja. Co do zaskarżonej decyzji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, to znaczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2017 r. uchylającej decyzję Wójta Gminy G. z dnia 7 listopada 2016 r. w sprawie odroczenia terminu płatności podatku, w ocenie Sądu przy wydaniu tej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania. W związku z powyższym na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.