I SA/Kr 491/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Decyzją z dnia 28 lipca 2014 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego – K.K. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. – w wysokości 165 241 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 94 608 zł. Decyzję doręczono pocztą skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2014 r. (odebrała matka skarżącego) wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r., nadanym w dniu 24 października 2014 r. skarżący odwołał się od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ww. decyzja z dnia 28 lipca 2014 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu, zgodnie z art. 148 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613). Ostatnim dniem na wniesienie odwołania był 20 sierpnia 2014 r., a więc odwołanie skarżącego zostało wniesione po terminie. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że w toczącym się wobec niego postępowaniu podatkowym o numerze [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe A. Sp. z o. z siedzibą w O., doszło do złamania całego szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze oraz ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, a w tym: – art. 123 § 1, art. 178 § 1, art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu; – art. 116 § 1 pkt b Ordynacji podatkowej - w związku z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 lipca 2014 r.; – art. 170 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzekazanie pisma skarżącego z dnia 11 czerwca 2014 r. właściwemu organowi; – art. 122 w zw. z art. 181 oraz 194a Ordynacji podatkowej, w ten sposób, że nie przedstawiono materiałów źródłowych na podstawie, których wydano decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o numerach: [...], [...] oraz wynik kontroli nr [...]; – art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz podważono przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez celowe wprowadzanie błąd; – rażąco naruszono art. 173 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w protokole odbioru poczty z dnia 20 sierpnia 2014 r,; – w rażący sposób naruszono art. 227 § 1 w zw. z art. 223 § 1 Ordynacji podatkowa poprzez brak przekazania w terminie całości materiału dowodowego do organu odwoławczego; – przeprowadzenie postępowania w sposób jednostronny, ukierunkowany na z góry założony cel, czym naruszono podstawowe standardy państwa demokratycznego, tj. art. 2, 7 i 8 Konstytucji RP. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Podał jednocześnie, że podniesione w skardze zarzuty nie odnoszą się do zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do decyzji organu I instancji z dnia 28 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podkreśla, że skarżący nie kwestionował faktu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Akta sprawy administracyjnej potwierdzają zresztą prawidłowość ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie. Decyzja organu I instancji z dnia 28 lipca 2014 r. doręczona została pełnoletniemu domownikowi – matce skarżącego W.K.) dnia 6 sierpnia 2014 r. Taki ryb był dopuszczalny w świetle obowiązujących przepisów. Zgodnie bowiem z art. 149 Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Prawidłowe doręczenie pisma domownikowi adresata (tu: matce skarżącego) jest równoznaczne z doręczeniem samemu adresatowi i rozpoczyna bieg terminu, który jest z tym pismem związany, niezależnie od tego czy i kiedy pismo zostanie faktycznie oddane adresatowi. Sąd zauważa, że doręczana skarżącemu decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o 14-dniowym terminie na wniesienie odwołania. Termin ten upływał 20 sierpnia 2014. Skarżący miał świadomość, w jakim terminie powinien wnieść odwołanie, ponieważ odwołanie zostało opatrzone datą 19 sierpnia 2014 r. Niemniej jednak samo odwołanie zostało nadane w polskiej placówce Poczty Polskiej 24 października 2014 r., co oznacza że zostało wniesione z uchybieniem terminowi. Zgodnie bowiem z art. 12 §6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpatrywać zarzutów skargi, które w całości dotyczyły decyzji organu I instancji w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości spółki. Sprawa sądowoadministracyjna dotyczyła bowiem jedynie prawidłowości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sąd nie badał więc, bo też nie miał na tym etapie takich uprawnień, zarzutów skargi dotyczących prawidłowości obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zaległości spółki. Dodać też należy, że jeżeli odwołanie zostanie wniesione po terminie to organ odwoławczy również nie może merytorycznie rozpatrzyć takiego odwołania (chociażby zawierało ze wszech miar słuszne zarzuty), ale zobowiązany jest wydać w trybie art. 228§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postanowienie odnoszące się wyłącznie do faktu złożenia odwołania po terminie. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.