I SA/Kr 494/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. L. w S. reprezentowanego przez adwokat A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 8 marca 2010 r. wpłynęła do tutejszego Sądu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie skarga M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L. w S. reprezentowanego przez adwokat A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o "przyjęcie skargi do rozpoznania, gdyż dopiero w chwili obecnej możliwym było jej złożenie". W związku z wątpliwościami co do treści żądania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 24 maja 2010 r. wezwał pełnomocnika skarżącego, aby sprecyzował, czy tak sformułowane żądanie stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w trybie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.). W przypadku pozytywnej odpowiedzi na powyższą wątpliwość Sąd wezwał o podanie przyczyny uchybienia terminowi, wskazanie kiedy i w jakich okolicznościach ustała, a nadto uprawdopodobnienie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zgodnie z treścią art. 87 § 1 i 2 cytowanej ustawy – wszystko w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie doręczone prawidłowo w dniu 1 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzowała, składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi i wskazała, że powyższe wynika z niemożności ponoszenia kosztów przez skarżącego jak i długiego okresu pobytu skarżącego w zakładzie karnym z uwagi na zastosowanie względem niego tymczasowego aresztowania. Pełnomocnik M. G. opisała także kwestie związane z sytuacją materialną i rodzinną skarżącego, które mają uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy, przy czym pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści wyżej przytoczonych uregulowań wynika, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego pomimo wezwania nie uzasadniła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wyjaśniła jaka była przyczyna uchybienia terminu, kiedy ustała oraz jakie okoliczności mogły ekskulpować skarżącego, nie było więc żadnych podstaw do przywrócenia terminu. Podnoszona we wniosku kwestia trudnej sytuacji finansowej skarżącego nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Strona, której nie stać na poniesienie kosztów sądowych może bowiem wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, co nie wyklucza terminowego złożenia skargi. Również długotrwałe pozostawanie w areszcie śledczym nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej uchybienie terminowi, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak wynika z akt sprawy - interesy osadzonego skarżącego reprezentuje od samego początku również w postępowaniu przed organami podatkowymi fachowy pełnomocnik, który ma kontakt ze stroną i bez przeszkód może złożyć w jego imieniu stosowny środek zaskarżenia. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Za takie nie można natomiast uznać okoliczności podawanych we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 8 czerwca 2010 r. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.).