I SA/Kr 499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 02 lutego 2010r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 05 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) R. O. wniósł skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 02 lutego 2010r. znak [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, albowiem strona skarżąca nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślone zostało, że zaskarżona indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 09 lutego 2010 r. i zawierała pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o jej wydaniu, do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący złożył wprawdzie w dniu 04 marca 2010 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, lecz postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r. orzeczona została odmowa wszczęcia postępowania w zakresie przywrócenia terminu oraz udzielona została w tym dniu odpowiedź na wniesione wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z mocy art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Od zasady tej został jednak wprowadzony wyjątek w § 3 cyt. wyżej artykułu. Określa on możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mianowicie skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a (a więc również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego pouczenia przez organ wydający interpretację, przed złożeniem skargi do Sądu nie wezwał w terminie Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący otrzymał bowiem interpretację w dniu 09 lutego 2010 r., zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył w dniu 04 marca 2010 r. (data stempla pocztowego). Jak z powyższego wynika, wezwanie zostało złożone z uchybieniem 14 – to dniowego terminu. Zatem w sprawie nie zostały spełnione warunki umożliwiające zaskarżenie indywidualnej interpretacji przez skarżącego. Zakwestionowanie bowiem działań administracyjnych w drodze wniesionego w należytym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08 – dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w bazie orzeczeń), iż jedną z "innych" przyczyn niedopuszczalności skargi jest niewyczerpanie środków zaskarżenia, pod którym to sformułowaniem należy również rozumieć wniesienie skargi bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Stwierdzenie to odnosi się przy tym również do sytuacji, gdy wezwanie będzie spóźnione, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, nie złożył w terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniesiona przez niego skarga podlega odrzuceniu. Skarżący wraz ze złożeniem spóźnionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Adresatem tego wniosku był organ podatkowy, który wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wezwania. Słusznie organ podatkowy w odpowiedzi na skargę podniósł, że termin 14 dni do złożenia wezwania jest terminem prawa materialnego, i z tego powodu nie podlega przywróceniu. Potwierdził to między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej wskazanym postanowieniu z dnia 22 grudnia 2008 r., zaś orzekający w sprawie Sąd podziela to zapatrywanie prawne. W uzasadnieniu cytowanego postanowienia słusznie podkreślono, iż termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Jak trafnie zauważa się w doktrynie, upływ tego terminu wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego m.in. interpretacji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wydanie 2, Warszawa 2006 r., s. 149). J. P. Tarno zwraca uwagę, że tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy czynności organów administracji publicznej, od których nie przysługują środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego (dlatego też instytucja ta została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej, a nie administracyjnej). Brak jednak regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie do przywrócenia uchybionego terminu. Podzielając tę opinię, B. Dauter zauważył także, iż skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem procesowym, który dopuszcza możliwość wzruszenia niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu czynności lub aktów, to tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity (B. Dauter, "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008 r., s. 108-109). Uwzględniając powyżej przytoczone poglądy orzecznictwa i doktryny i odnosząc je do realiów niniejszej sprawy należy nadto podkreślić, że w sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60, z późn. zm.) dotyczących przywracania terminów. Stanowi o tym art. 14h Ordynacji podatkowej, który w sposób wyczerpujący wymienia przepisy pozostałych działów Ordynacji podatkowej, które mogą być stosowane w tych sprawach. Wśród tych przepisów nie ma jednak unormowań dotyczących możliwości przywrócenia terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 i 53 § 2 p.p.s.a.