I SA/Kr 511/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia : - odrzucić skargę - E. T. wniosła skargę na postanowienie SKO z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia na pismo Z-cy Burmistrza Miasta z dnia 30 lipca 2013 r. W piśmie tym Z-ca Burmistrza Miasta udzielił odpowiedzi na pismo E .T .z dnia 16 lipca 2013 r. Kolegium stwierdziło, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, gdyż brak jest rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot złożonego zażalenia. W skardze na powyższe postanowienie E .T .zarzuciła, że jej pismo stanowiło wniosek do Urzędu Miasta w związku z pismem z dnia 28 czerwca 2013 r., znak: [...],, o zakończeniu postępowania odnośnie podatku, na które nie wyraziła zgody. Skarżąca wyjaśniła, że organ zakończył postępowanie w dniu 31 maja 2013 r., nie załatwił jednak najważniejszych spraw związanych z jej własnością-służebnością dotyczących odjęcia od podatku gruntu zajętego pod mającą powstać drogę i wypłatą odszkodowania. Zarzuciła ponadto, że nie zgadza się z postanowieniem Kolegium, gdyż stwierdziło ono niedopuszczalność zażalenia i pomieszało pisma dotyczące różnych spraw. Strona bardzo szczegółowo opisała swoje zarzuty dotyczące działania organów. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ podał, że w piśmie z dnia 10 sierpnia 2013 r. strona wniosła zażalenie na pismo Z-cy Burmistrza Miasta z dnia 30 lipca 2013 r. oraz na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 28 czerwca 2013 r. wyznaczające stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu dotyczącym zobowiązania podatkowego na 2013 r. Zażalenie na to postanowienie zostało rozpatrzone odrębnym rozstrzygnięciem z dnia 20 grudnia 2013 r. Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia 30 lipca 2013 r. Z-ca Burmistrza Miasta – odpowiadając na pismo strony z dnia 16 lipca 2013 r. – poinformował, że w Urzędzie toczą się dwa postępowania, z których jedno dotyczy wymiaru podatku, a drugie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości ozn. jako dz. ew. nr [...],. Organ wyjaśnił na jakim etapie znajdują się obydwa postępowania oraz poinformował, że o każdej czynności strona jest na bieżąco informowana. Pismo to nie zawierało żadnego rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot zażalenia. Zażalenie na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział uprawnienia do jego zaskarżenia lub na pismo niebędące postanowieniem, ani decyzją, jest zażaleniem niedopuszczalnym. Rozpoznanie niedopuszczalnego środka odwoławczego stanowi rażące naruszenie prawa. W tej sytuacji Kolegium nie miało podstaw prawnych do rozstrzygania merytorycznych zarzutów zawartych w zażaleniu, gdyż stanowiłoby to rażące naruszenie prawa. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi nie zapadło żadne władcze rozstrzygnięcie, które mogłoby zostać poddane kontroli organu odwoławczego (w drodze zażalenia), a zatem Kolegium nie może ustosunkować się do zarzutów zawartych w skardze, które de facto dotyczą sprawy, która nie była przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd zauważa, że od czynności organu – pisma, która nie jest postanowieniem, lecz czynnością materialno – techniczną, wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne. Nie istnieje bowiem w sensie prawnym przedmiot zaskarżenia. Wniesienie zażalenia od takiej czynności winno skutkować wydaniem postanowienia o niedopuszczalności zaskarżenia takiej czynności. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie incydentalnej, w której ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie ustanawia postępowania zażaleniowego. Zgodnie z art. 141 §1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie jest także, ani postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Skierowana przez stronę do WSA w Krakowie skarga dotyczy zatem aktu, który nie został objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego. Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonania oceny podniesionych w skardze zarzutów dotyczących postanowienia Kolegium z dnia 20 grudnia 2013 r. Należy wyraźnie podkreślić, że SKO błędnie pouczyło stronę, że na wydane postanowienie przysługuje skarga do WSA w Krakowie. Zawarcie takiego pouczenia co do środka zaskarżenia w żaden sposób nie kreuje uprawnienia strony w tym zakresie, czy obowiązku Sądu skontrolowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Jeszcze raz należy podkreślić, że w sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie proceduralne (dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania), niekończące postępowania w sprawie, ani też nierozstrzygające jej co do istoty. W takiej sytuacji, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie jest możliwe dokonanie merytorycznej oceny zasadności skargi, a więc badanie zaskarżonego postanowienia oraz postępowania przeprowadzonego przez organ administracji pod względem zgodności z prawem. Wskazane przez stronę nieprawidłowości nie podlegały zatem rozpatrzeniu przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę - jako niedopuszczalną -odrzucił.