I SA/Kr 511/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.T. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2013 r. nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a I) zwolnić E.T. od kosztów sądowych; II) ustanowić dla E.T. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2013 roku w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W dniu 29 maja 2014 roku do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia. Do pisma skarżąca załączyła kopie następujących dokumentów: potwierdzenia wypłaty świadczenia emerytalnego za maj 2014 roku w kwocie 728,45 zł, dowodu zapłaty należności za gaz w kwocie 59,55 zł, potwierdzenia płatności kwoty 31,54 zł za energię elektryczną oraz dowodu wpłaty raty w wysokości 107 zł tytułem łącznego zobowiązania pieniężnego. W związku z tym, że wniosek został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła brak. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką R.P. ur. 14 czerwca 1986 r. Ich miesięczny dochód brutto wynosi 844 zł (netto 728 zł) i stanowi go emerytura skarżącej. Córka skarżącej nie osiąga żadnych dochodów. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom o powierzchni 76,80 m², mieszkanie o powierzchni 46,50 m² oraz nieruchomość wielkości 0,3860 ha, na której stoi dom. Strona nie posiada oszczędności, ani wartościowych przedmiotów. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy E.T. podniosła, iż znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej. Z powodu choroby jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Wraz z bezrobotną córką, która w październiku 2013 roku utraciła pracę, utrzymują się jedynie ze świadczenia emerytalnego skarżącej w wysokości 728 zł. Po opłaceniu rachunków i zakupie najpotrzebniejszych leków stronie pozostaje w miesiącu kwota około 200 zł. Wnioskodawczyni, ze względu na stan zdrowia, wymaga opieki i pomocy osób trzecich. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym zaś, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienia na jej rzecz pełnomocnika z urzędu. W ocenie orzekającego E.T. uwiarygodniła w sposób wystarczający, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sytuacja materialna i zdrowotna wnioskodawczyni nie jest bowiem łatwa. Skarżąca jest osobą schorowaną, wymagającą pomocy osób trzecich. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 728 zł. Środki te przypadają na dwie osoby, bowiem na utrzymaniu E.T. pozostaje jej 28-letnia bezrobotna córka R. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone, zaś środki finansowe, którymi dysponuje w miesiącu z trudem wystarczają na pokrycie kosztów bieżącej egzystencji wnioskodawczyni oraz jej córki. Sytuacja materialna skarżącej kwalifikuje ją zatem do otrzymania prawa pomocy w całkowitym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tym miejscu orzekający pragnie podkreślić, iż rozpoznając kwestię przyznania stronie prawa pomocy kierowano się jedynie przesłankami ekonomicznymi (tj. badano czy stronę stać na poniesienie określonego wydatku), nie zaś charakterem sprawy. Jedynym kryterium, od którego przepis art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnia przyznanie prawa pomocy jest bowiem brak możliwości poniesienia przez stronę jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Z tych względów orzeczono jak sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.