I SA/Kr 511/14

I SA/ Kr 511/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 1 października 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat Agnieszka Hałasa o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a przyznać adwokat A.H. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej w K., ul. W. – od Skarbu Państwa, kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych ) podwyższoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej przyznanej z urzędu pomocy prawnej Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącej E.T. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2014 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokacka w K. wyznaczył dla skarżącej, pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat A.H. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej w K., ul. W. W piśmie z dnia 1 września 2014 r. pełnomocnik z urzędu zawiadomił o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2014 r., oświadczając jednocześnie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Do pisma dołączona została opinia o barku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Krakowie. W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ), § 18 ust.1 pkt 2 lit. "b" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.