I SA/Kr 511/25

Sygn. akt I SA/Kr 511/25. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kraków, dnia 14 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Inga Gołowska sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r.. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S., przy uczestnictwie K. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2025r., nr SKO.Pod/4140/604/2025, w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2025 r.; oddala skargę. Sygn. akt I SA/Kr 511/25. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 marca 2025 r. znak: FIN-II.3120.25.7.2025, Wójt Gminy Gdów ustalił dla właścicieli nieruchomości w W. – K. S. i W. S. (skarżącemu), składającej się z działek nr [...] oraz nr [...], wysokość podatku od nieruchomości na rok 2025 w wysokości 458,00 zł. W decyzji przedstawiono szczegółowe wyliczenia podatku, przedstawiono powierzchnię i typ gruntu oraz właściwą stawkę podatku, a także typ budynku i jego powierzchnię. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Wójt Gminy Gdów, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego powołał się na zapisy zawarte w Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w Wieliczce. Wskazano, że działki w zakresie klasyfikacji i powierzchni gruntów nie uległy zmianie w 2025 r. w stosunku do roku poprzedniego i zgodnie z Ewidencją Gruntów i Budynków są sklasyfikowane w następujący sposób: działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0900 ha oraz działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0333 ha. Nadto organ I instancji wskazał, że powyższe ustalenia zostały udokumentowane zaświadczeniem Starosty Wielickiego nr [...] wydanym dla działek [...] i [...] ze stanem faktycznym na dzień 1 stycznia 2025 r. Odwołanie wniósł skarżący zarzucając decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa materialnego poprzez zmianę w decyzji podatkowej za rok 2025 klasyfikacji gruntu działek nr [...] i [...] położonych w W. [...] gmina [...] oraz zmianę ich łącznej powierzchni – bez uprzedniego wydania jakiegokolwiek orzeczenia administracyjnego w sprawie zmiany klasyfikacji gruntu i jej powierzchni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 10 czerwca 2025r. nr SKO.Pod/4140/604/2025, na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm., dalej u.p.g.k.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż o sposobie kwalifikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast możliwość podważania wpisów ewidencyjnych w oparciu o art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, gdyż - co do zasady - organ podatkowy przy wymiarze tak podatku od nieruchomości, jak i podatku rolnego oraz podatku leśnego, jest związany danymi dotyczącymi m.in. przeznaczenia gruntów, tj. ich klasyfikacji. Danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, przeprowadzając dowody przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, bez zmiany jej zapisów, która może zostać dokonana tylko w trybie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Znajdująca się jedynie w kompetencji starostów procedura prowadzenia ewidencji, jak i wprowadzania w niej zmian danych dotyczących m.in. przeznaczenia gruntów, wyłącza możliwość prowadzenia przez organy podatkowe jakiegokolwiek postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie, że w ewidencji w istocie powinny znajdować się dane inne niż w niej wykazane, a następnie określanie zobowiązania podatkowego w oparciu o te inne dane z ewidencji gruntów i budynków nie wynikające. Kolegium wskazało, że pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oraz danymi księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości rysują się różnice w zakresie powierzchni działek składowych nieruchomości. Jednakże w świetle art. 120 o.p. i art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organy w toku postępowania opierają się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a przez to w sprawie niniejszej nie jest możliwe odstąpienie od owej regulacji i przyjęcie przez organ podatkowy odmiennej klasyfikacji i powierzchni gruntu. Zgodnie więc z danymi zawartymi w aktach sprawy, klasyfikacja i powierzchnia przedmiotowej nieruchomości ustalona na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona jako: działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0900 ha oraz działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0333 ha. Dodatkowo dane te zostały potwierdzone zaświadczeniem Starosty Wielickiego nr [...] wydanym dla działek [...] i [...] ze stanem faktycznym na dzień 1 stycznia 2025r. (karta akt sprawy nr 4). Zgodnie z powyższymi danymi oraz wysokością stawek podatku od nieruchomości uchwaloną przez Radę Gminy Gdów dnia 30 listopada 2023 r. organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2025 w niniejszej sprawie. Skarżący od roku 2023 miał wiedzę, co do odmiennej w jego ocenie klasyfikacji i powierzchni nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, jednakże pomimo tego zmiany w treści ewidencji gruntów i budynków nie zostały dokonane. Organ I instancji w treści decyzji wskazał w sposób wyraźny, że organ podatkowy w toku postępowania nie ma możliwości dokonania zmiany w zakresie danych w ewidencji gruntów i budynków a także nie ma możliwości przyjęcia odmiennych danych jak te widniejące w ewidencji, a strona kwestionująca owe dane winna wszcząć postępowanie w zakresie zmiany danych przed organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: - przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów geodezyjnych i skarbowych, polegające na nadinterpretacji zapisów tych przepisów, naruszeniu zasad postępowania oraz norm i reguł geodezyjnych i skarbowych; - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z przepisów geodezyjnych i skarbowych. W uzasadnieniu wskazano, iż kierując się zasadą zaufania do organów administracji publicznej – skarżący nie analizował nakazów płatniczych za lata 2022-2023 i nie zauważył zmiany klasyfikacji gruntu oraz zwiększenie jej powierzchni o 33 m2. Dopiero decyzja Wójta Gminy Gdów nr FIN.II.3120.25.81.2023 z dnia 22 marca 2023 r., zawierająca sformułowanie "o zmianie decyzji", która po 2 latach zmieniała decyzję podatkową z 2021 r. – zwróciła jego uwagę i po jej analizie zauważył bardzo istotne, niekorzystne zmiany, które zostały dokonane bez uprzedniego poinformowania go o ich przyczynach i podstawach prawnych. Jednak skarżący nie odwołał się od decyzji podatkowej za 2024 r., z uwagi na "przegapienie" terminu, zaś po zmianach właścicielskich przedmiotowej nieruchomości powstałych po śmierci jego żony, w dniu 2 lipca 2024 r. złożył w Urzędzie Gminy Gdów formularze IN-1, ZIN-1 i ZIN-3, w których określił powierzchnię przedmiotowej nieruchomości jako 1.200,00 m2. Reasumując, niniejszą skargą oczekuje rozstrzygnięcia w zasadniczej kwestii, tj. oceny legalności i zasadności zmiany klasyfikacji gruntu działek nr [...] i nr [...] położonych w W. [...] gmina Gdów oraz zmiany ich łącznej powierzchni, odzwierciedlonych w decyzjach organu I instancji oraz zaakceptowanych przez organ II instancji, pomimo zajętego wcześniej w 2023 roku odmiennego stanowiska. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę. Skarga podlegała oddaleniu. Istotą rozstrzygnięcia sprawy, którą prawidłowo uchwycił skarżony organ, było przyjęcie, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienie dotyczące znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków było wielokrotnie analizowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku tego sądu z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1699/21. Wskazano w nim, że regulacja z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., mimo, że nie została umieszczona w ustawie podatkowej ma istotne znaczenie dla konstrukcji podatku od nieruchomości. Ustawodawca posługuje się tu bowiem kategorycznym sformułowaniem wskazując jednoznacznie, że dane, które są zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków, w tym również podatku od nieruchomości. Ustawowy zwrot "podstawa wymiaru podatków" stanowiący o zasadzie związania danymi zawartymi w tej ewidencji oznacza również to, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4707/21). Organ podatkowy nie ma zatem kompetencji do zmiany tych danych w postępowaniu podatkowym, gdyż zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21). Z punktu widzenia zasady związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, istotne staje się również wskazanie momentu, dokonania zmiany tych danych. Datą dokonania zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu kierowanym przez organ ewidencyjny do organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 461/21). Trafne jest stanowisko organów, że o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje zatem nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ale jej klasyfikacja w ewidencji gruntów. Dla wymiaru podatku nie ma więc znaczenia akcentowane przez skarżącego inne – poprzednie przeznaczenie gruntu przed 2023r., jako rolne czy inna (mniejsza) jego powierzchnia. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania danych z ewidencji gruntów, jako istniejących i obowiązujących w spornym 2025r., w postępowaniu podatkowym za tenże rok. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić, co do zasady w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tego rodzaju działań w treści przepisów u.p.g.k. oraz wydanych na jego podstawie przepisów rozporządzeń w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Do czasu obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1928/11). Z akt sprawy wynika, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że klasyfikacja i powierzchnia przedmiotowej nieruchomości ustalona na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona jako: działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0900 ha oraz działka nr [...] jako grunt B – tereny zabudowane mieszkaniowe o powierzchni 0,0333 ha. Dodatkowo dane te zostały potwierdzone zaświadczeniem Starosty Wielickiego nr [...] wydanym dla działek [...] i [...] ze stanem faktycznym na dzień 1 stycznia 2025r. W odniesieniu zaś do pozostałych zarzutów należy wskazać, iż z ich treści wynika wprost, że skarżący już od roku 2023 miał wiedzę co do obecnej klasyfikacji i powierzchni nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, lecz nie składał do właściwych organów o zmiany jakie teraz podnosi. W obecnym postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mają uprawnienia do takich korekt. Bezzasadne jest także powoływanie się w niniejszym postępowaniu, które dotyczy podatku za 2025r., na decyzję Kolegium dotyczącą 2023r., która ponadto nie przesądza w sposób odmienny - niż w skarżonej obecnie decyzji - kwestii podnoszonych przez skarżącego, a wskazywała na szereg błędów proceduralnych tamtejszego postępowania i wydanej decyzji, szczególnie brak formalnego wszczęcia postępowania i niezapewnienie czynnego udziału stronie w tymże postępowaniu. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.