I SA/Kr 515/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych postanawia: sprostować oczywistą niedokładność w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2015 r. I SA/Kr 515/15 poprzez wpisanie w trzynastym wersie po słowach "w przedmiocie": "odmowy w części rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rozłożenia na 25 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych". Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wymienione przepisy poprzez art. 166 p.p.s.a. mają zastosowanie również do postanowień sądowych. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2013 r. II OSK 990/12, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności - poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W niniejszej sprawie, w sentencji postanowienia Sąd niedokładnie oznaczył przedmiot sprawy (określony w zaskarżonej decyzji) stąd też na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.