I SA/Kr 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Centrum K. Sp. z o.o. w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Centrum K. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 14 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 14 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] Uzasadniając go, Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie trudnymi do odwrócenia skutkami, a także spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Strona skarżąca wskazała, że kwoty do przekazania organowi egzekucyjnemu określone w postanowieniu organu I instancji znacznie przewyższają jej możliwości finansowe. Poza tym konieczność zapłaty spowoduje zakłócenia w funkcjonowaniu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, naraża na utratę płynności finansowej oraz pozbawi ją zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań, co wyczerpuje znamiona trudnych do odwrócenia skutków. W razie przymusowego wykonania postanowienia organu I instancji skarżąca Spółka nie będzie bowiem w stanie regulować bieżących zobowiązań, co w końcu doprowadzi do osiągnięcia stanu niewypłacalności i zagrożenia koniecznością ogłoszenia upadłości. Spółka podkreśliła, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia służy właśnie zabezpieczeniu strony przed takim skutkami egzekucji, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło, gdyż trudno będzie odwrócić skutki likwidacji działalności i ogłoszenia upadłości. Spółka podniosła również, że przymusowe ściągnięcie nieprzekazanych organowi egzekucyjnemu kwot, wiąże się nie tylko z dolegliwymi skutkami dla niej. Jest ona bowiem pracodawcą zapewniającym pracę wielu osobom z regionu tatrzańskiego, a dokonanie ściągnięcia kwot stanowiących rzekome wierzytelności spowoduje brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań, w tym płatności wynagrodzeń oraz należności publicznoprawnych. Strona skarżąca wskazała także, że poza płacami posiada liczne, cykliczne zobowiązania cywilnoprawne, od których uzależniony jest byt przedsiębiorstwa zatrudniającego pracowników. Terminowe regulowanie tych zobowiązań nie będzie możliwe w przypadku przedwczesnego wykonania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanych organowi egzekucyjnemu środków pieniężnych, gdyż narazi ją na szkodę w postaci naliczenia dodatkowych kwot tytułem kosztów przeterminowanych zobowiązań oraz ryzyko utraty reputacji u kontrahentów. To z kolei spowodować może zachwianie funkcjonowania przedsiębiorstwa zatrudniającego licznych pracowników. Brak zaś lub utrudnienie możliwości regulowania wynagrodzeń pociągnie za sobą nieodwracalne, negatywne skutki na regionalnym rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Wniosek o wstrzymanie wykonania powinien przy tym zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności powołane we wniosku powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy także podkreślić, że sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka powołała się na brak środków finansowych oraz negatywny wpływ jaki przedwczesne wykonanie zaskarżonego postanowienia wywrze na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą: utrata płynności finansowej, brak możliwości wykonywania wymagalnych zobowiązań, brak możliwości wypłacania wynagrodzeń pracownikom oraz brak możliwości regulowania należności publicznoprawnych. Poza tymi twierdzeniami strona skarżąca nie uprawdopodobniła jednak w żaden sposób przedstawionych przez siebie okoliczności. W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Ogólnikowość wniosku we wskazanym zakresie nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej, czego jednak w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie uczyniła. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.