I SA/Kr 52/17

|Sygn. akt I SA/Kr 52/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Urszula Zięba, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r., sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2013 r. - skargę oddala- S. P. (dalej: Beneficjent, Skarżący) w dniu 14 maja 2013 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 r. z tytułu jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności podstawowej i wsparcia specjalnego w formie płatności do samic z gatunku bydło domowe. Powierzchnia działek rolnych deklarowanych do płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej wynosiła 25,10 ha, natomiast z tytułu uzupełniającej płatności podstawowej 17,86 ha. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w M. przyznał Beneficjentowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 23.335,16 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 20.530,86 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 2.210,65 zł, z tytułu płatności do krów w wysokości 593,65 zł. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. nr [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w wyniku kontroli z dnia 20 stycznia 2016 r. na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], należących do Skarżącego, stwierdzono nieużytek o powierzchni 0,58 ha, takie same ustalenia poczyniono wobec działek ewidencyjnych nr [...] i [...], na których stwierdzono nieużytek o powierzchni 0,2 ha. Efektem ww. ustaleń było zastosowanie kodu błędu [...], tj. stwierdzenia zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na całej działce. Zdjęcia dołączone do raportu z kontroli wskazywały także na to, że działki nie były użytkowane rolniczo także w 2013 r. ze względu na widoczne kilkuletnie nieskoszone trawy i zakrzaczenia. Tym samym wyniki kontroli miały wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w wydanej na 2013 r. decyzji przyznającej płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. uchylił w całości decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nr [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. oraz przyznał Beneficjentowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 21 612,42 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 18 610,75 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 2 407,43 zł, z tytułu płatności do krów w wysokości 594,24 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał na ustalenia raportu nr [...] z kontroli odbytej 20 stycznia 2016 r. wskazujące na to, że powierzchnia uprawiona do jednolitej płatności obszarowej na działkach ewidencyjnych Beneficjenta jest faktycznie mniejsza niż wynikało to z uchylonego rozstrzygnięcia. Dalej przytoczone zostały ustalenia dotyczące tego, że część działek Beneficjenta, o łącznej powierzchni 0,78 ha, została uznana za nieużytki na których zaprzestano prowadzenia działalności rolniczej. Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. decyzją z dnia 2 listopada 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 29 ust. 1, 2 i ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm., obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 1512, dalej: ustawa o ARiMR), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1551, obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 278, dalej: ustawa o płatnościach) oraz art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65, dalej: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009) ustalił Beneficjentowi kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uzyskanych na mocy decyzji nr [...] z 9 stycznia 2014 r., w łącznej wysokości 1.920,11 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ przytoczył ustalenia kontroli z 20 stycznia 2016 r. wskazujące na to, iż na części działek Beneficjenta stwierdzono nieużytki, na których nie prowadzono działalności rolniczej oraz decyzję z 26 lipca 2016 r. nr [...] uchylającą w całości pierwotną decyzję w sprawie na skutek ustaleń ww. kontroli. Tym samym, zdaniem organu, zastosowanie znalazł art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Wynika to z tego, że w niniejszej sprawie nienależycie pobrane środki zostały przyznane na podstawie decyzji administracyjnej, która została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ zaznaczył, że w takim przypadku jego zadaniem nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającemu środki, a jedynie ustalenie czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależycie pobranych płatności organ wskazał, iż zgodnie z art. 49 ustawy o płatnościach Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, w przypadku określonym w art. 54 ust. 3 lit. a pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Nr L 347, s. 549 z 20.12.2013 r., dalej jako: rozporządzenie (UE) 1306/2013), tj. gdy kwota każdej z tych płatności nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro według kursu ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia (UE) 1306/2013. W niniejszej sprawie nienależnie pobrane płatności opiewają na kwotę w wysokości 1.920,11 zł, w związku z czym organ stwierdził, iż nie zachodziły przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Dalej Kierownik Biura Powiatowego przytoczył brzmienie art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wskazując, że płatności wypłacone na podstawie decyzji z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] nie wynikły z pomyłki ARiMR, gdyż w dniu wydawania ww. decyzji organ nie posiadał informacji, z których wynikałoby, iż strona nie prowadziła działalności rolniczej na zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 działkach rolnych. W konkluzji organ stwierdził, że kwota płatności jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przy jednoczesnym niezachodzeniu negatywnych przesłanek z art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia. Beneficjent nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. wniósł w terminie odwołanie wnioskując o umorzenie postępowania w zakresie decyzji z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] oraz z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej na skutek nieurodzaju spowodowanego gradobiciem. Decyzją z dnia 23 listopada 2016 r. nr [...], Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 2 listopada 2016 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył i podzielił argumentację zawartą w rozstrzygnięciu wydanym przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów Beneficjenta organ odwoławczy wskazał, iż Skarżący przytoczył niewłaściwe rozstrzygnięcia, a ponadto fakt gradobicia w 2016 r. nie może mieć wpływu na stwierdzone zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części zadeklarowanych działek ewidencyjnych. Dalej wskazane zostało, że przedmiotem prowadzonego postępowania była tylko i wyłącznie analiza prawidłowości przeprowadzenia postępowania ustaleniowego, w związku z czym organ II instancji nie weryfikował prawidłowości zmniejszenia przyznanych płatności przez organ I instancji. W efekcie wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy Beneficjent wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o umorzenie postępowania w zakresie decyzji z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] oraz z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a także nadmienił, że na części działek stwierdzonych jako nieużytki zasadzone są prawidłowo odpowiednie drzewa. Ponadto zaznaczone zostało, iż organ przeprowadzający kontrolę z dnia 20 stycznia 2016 r. nie zawiadomił o niej Beneficjenta. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie złożonej skargi jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2017 r. Skarżący wniósł o anulowanie roszczeń ARiMR za lata 2013 i 2014 ze względu na upływ trzech lat okresu przedawnienia zgodnie z art. 819 ust. 1 Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa. Materialnoprawną podstawą decyzji poddanych kontroli Sądu w niniejszej sprawie był art. 29 ustawy o ARiMR. Zgodnie z art. 29 ust. 1-7 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydanej decyzji: 1. Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. 1a. Przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. 2. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. 3. O ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych organ, o którym mowa w ust. 2, może rozstrzygnąć również w decyzji w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. 4. Jeżeli kwota nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, która została ustalona w decyzji, o której mowa w ust. 3, nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, kwota przyznanych płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest wypłacana w wysokości pomniejszonej o ustaloną kwotę nienależnie lub nadmiernie pobraną; przepisu ust. 10 nie stosuje się. 5. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 308) oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 oraz z 2015 r. poz. 349) i art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349). 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odwołanie od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania. 7. Do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wynosi 60 dni. Przepis ten pozwala temu organowi na ustalenie nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub też krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy europejskich, jak też finansowanie przez ARiMR pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z tego przepisu uprawnienie do ustalenia tej kwoty jest realizowane przez ARiMR w drodze decyzji. Jako przesłanka działania w tym trybie organów ARiMR jawi się tylko i wyłącznie fakt ustalenia, że beneficjent otrzymujący dopłaty realizowane z funduszy unijnych (współfinansowanych z funduszy krajowych) otrzymał pomoc w sposób nienależny lub też otrzymał ją w nadmiernej wielkości (por. np. wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r., sygn. II GSK 2715/26, wyrok WSA w Szczecinie z 8 września 2016 r. I SA/Sz 168/16, czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 września 2016 r. I SA/Go 419/16 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem organ stwierdzi na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, że kwota została przyznana beneficjentowi jest kwotą nienależną to wówczas jest on zobowiązany do wydania decyzji opartej na art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Ustalenia będące podstawą wydania takiej decyzji mogą wynikać z przeprowadzonej kontroli przez stosowne komórki ARiMR, w czasie których zostaną stwierdzone nieprawidłowości czy też niezgodności, ale może też być podstawą wydania takiej decyzji fakt, że decyzja, na podstawie której dana pomoc została przyznana, została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Należy przy tym zaznaczyć, że w tym drugim przypadku, organ nie jest uprawniony w postępowaniu ustaleniowym do kontrolowania zasadności uchylenia decyzji przyznającej pomoc, a jedynie jest zobligowany do ustalenia faktu wynikającego z jej uchylenia, a mianowicie tego, że pomoc taka – w tej sytuacji – jest kwotą pobraną nienależnie lub też w nadmiernej wysokości. Jeżeli zatem kwota pomocy została przyznana na podstawie decyzji wyeliminowanych następnie z obrotu prawnego, to obowiązkiem organu jest ustalić obowiązek jej zwrotu. Taka też sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Jak słusznie ustaliły to organy zarówno I, jak i II instancji, S. P. uzyskał na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 23 335,16 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 20 530,86 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 2 210,65 zł, z tytułu płatności do krów w wysokości 593,65 zł. Decyzja ta została Beneficjentowi doręczona, zaś płatności zostały przekazane. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. nr [...] postanowił wznowić z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] w związku z przeprowadzoną kontrolą wpływającą na ww. decyzję. Ostateczną decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał Beneficjentowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 21 612,42 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 18 610,75 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 2 407,43 zł, z tytułu płatności do krów w wysokości 594,24 zł. Decyzja ta została doręczona Skarżącemu dnia 27 lipca 2016 r. i nie została przez niego zaskarżona, a zatem uzyskała przymiot ostateczności. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości trafność dokonanej przez organ oceny, że różnica pomiędzy kwotą otrzymaną przez Beneficjenta na podstawie pierwotnej, uchylonej następnie decyzji, a wysokością dopłat przyznanych na podstawie decyzji ostatecznej będzie stanowiła kwotę świadczenia nienależnie pobranego (pobranego w nadmiernej wysokości). Sąd w niniejszej sprawie nie jest władny badać zasadności podjętego w tamtej sprawie rozstrzygnięcia, ponieważ znajduje się ono poza granicami niniejszej sprawy i jest prawomocne. Kognicji sądu podlega jedynie ustalenie, że takie orzeczenia zostały wydane i pomiędzy wysokością dopłat przyznanych w pierwszej decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, a wysokością dopłat przyznanych w decyzji prawomocnej występuje różnica tego typu, że te pobrane w wysokości wyższej, niż wynikająca z decyzji prawomocnej, są dopłatami nienależnie pobranymi. Organy w uzasadnieniu decyzji wykazały, jakie są to kwoty i przedstawiły stosowne wyliczenia. Jako prawidłowe nie mogą być one skutecznie kwestionowane. Przedstawione w trakcie postępowania sądowego przez Skarżącego dokumenty nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W takim układzie procesowym, jak w sprawie niniejszej, jeżeli dopłaty przyznane w decyzji ostatecznej są niższe niż pierwotnie przyznane, zawsze będzie dochodziło do ustalenia nienależnie pobranych kwot lub pobranych nadmiernie. W odpowiedzi na wniosek Skarżącego należy wskazać, że przedawnienie roszczeń cywilnoprawnych nie ma zastosowania do należności administracyjnoprawnych i podatkowych, których dotyczy zaskarżona w sprawie decyzja. Na marginesie Sąd zauważa, że materiał dowodowy na podstawie którego została wydana decyzja z dnia 26 lipca 2016 r. budzi poważne zastrzeżenia. Kontrola działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z dnia 20 stycznia 2016 r. została przeprowadzona bez udziału Skarżącego. Z materiału dowodowego, w postaci zdjęć, nie wynika jasno, że został on uzyskany na działkach ewidencyjnych należących do Beneficjenta, pomimo wstawienia na zdjęciach informacji z numerem identyfikacyjnym rolnika. Wynika z niego tylko to, że pracownicy organu dokonujący kontroli uzyskali zdjęcia prezentujące nieużytki rolne bez wyraźnego wskazania z jakiej działki one pochodzą. Dodatkowo materiał dowodowy pozyskany został w zimie, podczas gdy na terenie działek, które widnieją na zdjęciach zalegała warstwa śniegu, co również może rzutować na wartość ustaleń dokonanych przez ARiMR. Niejasną jest także podstawa twierdzenia odnośnie tego, że trawa znajdująca się na zdjęciach jest kilkuletnia, a więc znajdowała się tam także w latach poprzedzających kontrolę. Tym samym jakość materiału dowodowego uzyskana podczas kontroli może budzić wątpliwości w kontekście wykorzystania go do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą decyzji z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nr [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. Skarżący chcąc uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygniecie powinien skorzystać z możliwości ewentualnego złożenia wniosku o uruchomienie jednego z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji z dnia z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...]. Od wzruszenia decyzji o przyznaniu poszczególnych dopłat zależy bowiem następnie ustalenie ewentualnych dopłat nienależnych. Dopóki jednak w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...], nie sposób jest zakwestionować prawidłowości decyzji poddanych kontroli Sądu w sprawie niniejszej. Z wyżej przedstawionych względów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Nadto w toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy, Sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego, jak i proceduralnego. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.