I SA/Kr 522/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Znamiec po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przemawiają wady jakimi dotknięte było postępowanie i decyzja oraz naruszenia prawa z prawdopodobieństwem wad wymienionych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże art. 61 § 3 powołanej ustawy stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie decyzji – w całości lub w części – jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi, co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego jest uprawdopodobnienie przez skarżącego zaistnienia co najmniej jednej z powyższych przesłanek. Przedstawione we wniosku okoliczności nie uzasadniają udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z przesłanek. Ponadto zauważyć należy, że wstrzymanie wykonanie decyzji nie jest wstępną kontrolą jej legalności. W związku z tym badając zasadność wstrzymania Sąd nie kontroluje decyzji, a jedynie bada uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanek umożliwiających jej wstrzymanie. Mając powyższe na względnie, nie przesądzając o istnieniu bądź nie istnieniu wskazanych we wniosku wad prawnych, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy postanowił jak w sentencji.