I SA/Kr 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P.-M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi AP-M na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - A.P.-M. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2013 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W skardze zawarty został wniosek "o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień organu pierwszej i drugiej instancji". Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Sąd wskazuje w związku z tym, że postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Reguły dotyczące zaliczania wpłat, jako będące następstwem wymiaru, nie mają zatem znaczenia materialnego, a postanowienie w tym przedmiocie nie jest źródłem powstania obowiązku po stronie podatnika. Skoro zatem zaskarżonym postanowieniem nie nałożono na skarżącą w sposób bezpośredni żadnego obowiązku, to postanowienie to jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera uzasadnienia, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze ww. okoliczności, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.