I SA/Kr 522/21

|Sygn. akt I SA/Kr 522/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r., sprawy ze skargi K.G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za luty 2021 r. - uchyla zaskarżoną decyzję - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wydał dnia 25 marca 2021r. decyzję o nr [...], odmawiającą K. G. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 lutego 2021r. do dnia 28 lutego 2021r. Poprzedzające wydanie decyzji postępowanie, przedstawiało się następująco: W dniu 21 marca 2021r. K. G. złożył do ZUS wniosek o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za luty 2021 r. We wniosku wskazał, iż przeważająca prowadzona przez niego działalność oznaczona jest kodem 93.13.Z. ZUS zbadał kody widniejące w rejestrach i wskazał, iż wskazana we wniosku przeważającą prowadzona działalność oznaczona kodem 93.13.Z nie jest zgodna z kodem widniejącym w rejestrze REGON według stanu na dzień 30 listopada 2020 r. Na potwierdzenie swego twierdzenie, ZUS przedłożył wypis z rejestru CEIDG, gdzie jako przeważająca prowadzona przez skarżącego działalność widnieje ta oznaczona kodem 47.11.Z. Po rozpatrzeniu sprawy, ZUS wydał decyzję z dnia 25 marca 2021r., o której mowa na wstępie. Podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm., dalej: "ustawa COVID") w związku z art. 31zy ust. 1 ustawy COVID 19 i §10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371, dalej: "rozporządzenie") oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepisy rozporządzenia, organ wskazał, że kod PKD przeważającej działalności podany przez Skarżącego we wniosku nie był zgodny z rejestrem REGON na dzień 30 listopada 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżył ww. decyzję. K. G. w uzasadnieniu skargi argumentował, że od dnia 8 stycznia 1998 r. tj. od momentu założenia firmy, w tym również i na dzień na dzień 30 listopada 2020 r., jego przeważającą działalnością gospodarczą była działalność obecnie oznaczona kodem PKD 93.13.Z. Nigdy natomiast nie dokonywał żadnych zmian we wpisach PKD, prowadząc cały czas ten sam profil działalności gospodarczej. Wskazał, że podczas migracji danych przez Urząd Miasta K. do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 15 listopada 2011 r. została zamieniona kolejność kodów PKD i zostały one posortowane w kolejności od najmniejszej liczby do największej, w związku z czym w systemie CEIDG jako przeważająca prowadzona działalność gospodarcza widnieje działalność oznaczona kodem 93.11.Z, co nie było zgodne ze stanem faktycznym. W dniu 22 marca 2021 r. zwrócił się do Urzędu Statystycznego o weryfikację niepoprawnego numeru PKD i otrzymał zaświadczenie nr [...], w którym Urząd Statystyczny stwierdził, iż w rejestrze REGON prowadzonej przez skarżącego firmy nigdy jako przeważający rodzaj działalności gospodarczej nie był zgłoszony kod PKD 47.11.Z. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W replice do odpowiedzi na skargę Skarżący w całości podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie, wszelkie wnioski, twierdzenia oraz dowody na jego poparcie. Konsekwentnie wywodził, że niezmiennie od 1998 roku przeważająca działalność gospodarcza jego firmy skoncentrowana jest na działalności obiektów służących poprawie kondycji fizycznej, co obecnie oznaczone jest kodem [...] Wskazał, iż organ ewidencyjny wpisał dane do rejestru w sposób niezgodny z wnioskiem, w związku z czym zasada prawdziwości danych zawartych we wpisie w CEIDG nie obowiązuje. W swej skardze odniósł się do analogicznej sprawy, w której Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (znak sprawy: [...]) wskazał, iż w sytuacji gdy Główny Urząd Statystyczny, na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON, potwierdzi prowadzenie przeważającej działalności gospodarczej w zakresie kodu, będzie możliwa weryfikacja uprawnienia do uzyskania wsparcia. K. G. oświadczył, iż nigdy jako przeważający rodzaj działalności gospodarczej nie był zgłoszony kod PKD 47.11.Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Została ona rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na zagrożenie pandemiczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przechodząc do meritum sprawy podkreślenia wymaga, że dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem - m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie doszło do obu wymienionych rodzajów naruszenia prawa. Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek za luty 2021 r. uzależniona została od spełnienia warunków określonych w będącym podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia z §10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, zgodnie z którym to przepisem, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.2I.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r., wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub we wrześniu 2020 r. Jednym z warunków uprawniających do ubiegania się od taką preferencję jest zatem prowadzenie na dzień 30 listopada 2020 r. działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, wymienionym w tym przepisie kodem. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł w §10 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r. Zdaniem Sądu, brzmienie cytowanych przepisów nie oznacza jednak, że organ może bezkrytycznie przyjmować dane statystyczne zawarte w rejestrach, co do uwidocznionego w ewidencji rodzaju przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez płatnika na dzień 30 listopada 2020 r. Istotne jest bowiem ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu, a nie jaki rodzaj przeważającej działalności figurował w ewidencji. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności. Podobne stanowisko wielokrotnie wyrażone już zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych - m.in. w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 189/21, czy też w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 955/20, czy też w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Bk 140/21, czy też w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Bk 171/21 - i orzekający w tej sprawie Sąd w pełni je podziela. Sąd pragnie zauważyć, że podstawową metodą interpretacji tekstu prawnego jest wykładnia gramatyczna, pozostałym zaś metodom wykładni, w tym wykładni systemowej i funkcjonalnej, a także historycznej, przypisuje się subsydiarny charakter. Wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym. Pogląd ten wyrażony m.in. w uchwale NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/10 odwołuje się przy tym do przesłanek odstępstwa od językowego sensu interpretowanego przepisu, wymieniając wśród nich sytuacje, gdy: wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, niedorzecznego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi. W innej z uchwał NSA zauważył, odwołując się do licznych przykładów orzecznictwa sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, jak też wypowiedzi doktryny, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (Uchwała z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10). W wyroku w składzie siedmiu sędziów z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II FPS 3/12, NSA wyraził tezę, że odstąpienie w procesie interpretacji przepisów dotyczących ulg podatkowych od leksykalnego rozumienia poszczególnych zwrotów legislacyjnych, może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy przemawiają za tym ważne powody. Powyższe przykłady przedstawiające poglądy w zakresie metodyki wykładni przepisów prawa wskazują zatem, że choć podstawową metodą interpretacji tekstu prawnego jest wykładnia językowa, to nie ma ona charakteru absolutnego. Odstępstwo od gramatycznej wykładni przepisu prawa możliwe jest, a nawet pożądane, w sytuacji gdy np. rezultaty takiej wykładni podważają ratio legis przepisu, bądź gdy prowadzą do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że językowy rezultat wykładni powołanych przepisów prowadzi do wypaczenia celów ustawy, którymi stało się przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19, związanymi przede wszystkim z okresowo wprowadzanymi na obszarze RP ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej w trakcie pandemii. Zasadniczym celem rozwiązań prawnych wprowadzonych m.in. w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek było udzielenie wsparcia najbardziej poszkodowanym przedsiębiorcom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowym zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi. Z uwagi na cel ustawy, organy powinny dążyć do udzielania pomocy wszystkim przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. W zakresie ocenianego stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że K. G., prowadzi od 1998 r. działalność związaną ze sportem i poprawą kondycji fizycznej zgodną z numerem 93.13.Z, na co posiada dowody w postaci przedłożonych zaświadczeń. Skarżący wskazuje, iż nieprzerwanie od roku 1998 przeważającą prowadzoną przez niego działalnością jest ta oznaczona kodem 93.13.Z. Skarżący wskazuje, iż nigdy nie dokonywał żadnych zmian w zakresie wpisu dotyczącego przeważającej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w rejestrach oraz ewidencjach. Wpis w rejestrze CEIDG wskazujący na to, iż skarżący prowadził przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem 47.11.Z, był wynikiem migracji danych przez Urząd Miasta K. do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, po której kody PKD zostały uporządkowanej w kolejności od najmniejszej liczby do największej. Na skutek tego działania, skarżącemu została przypisana jako przeważająca prowadzona przez niego działalność ta, która jest oznaczona kodem 47.11.Z, co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Owa niezgodność pomiędzy stanem widniejącym w rejestrze CEIDG, a stanem faktycznym nie jest więc wynikiem błędu skarżącego. Ponadto należy wskazać, iż zgodnie z §10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, stan na dzień 30 listopada 2020 r. powinien być określany w oparciu o rejestr REGON. Zgodnie z przedłożonym materiałem dowodowym w postaci zaświadczenia wydanego przez Urząd Statystyczny w K., w zaistniałym stanie faktycznym w rejestrze REGON jako przeważająca prowadzona przez Skarżącego działalność gospodarcza nigdy nie widniała działalność oznaczona kodem 47.11.Z, na co powołuje się ZUS. Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie organ bezzasadnie, uznał że skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od 1 lutego 2021 r. do 28 lutego 2021 r. Organ błędnie wskazał, iż skarżący miał zarejestrowaną przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 47.11.Z, a powyższy kod nie znajduje się w wykazie podmiotów uprawnionych ustawowo do uzyskania zwolnienia z opłacania składki za luty 2021 r., powołując się na rzekomy zapis w rejestrze z rejestru REGON. Ponadto organ odnosząc się do niniejszej sprawy, w rzeczywistości nie powołuje się na zapis w rejestrze REGON, ale na wpis widniejący w rejestrze CEIDG. Podstawą do ustalenia czy podmiotowi przysługuje zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składki za luty 2021 r. jest stan widniejący w rejestrze REGON na dzień 30 listopada 2020 r. Skarżący wskazał, iż w rejestrze REGON nieprzerwanie od 1998 roku, a tym samym również i w dniu 30 listopada 2020 r., tj. według którego bada się spełnienie ustawowego kryterium, jako przeważająca prowadzona przez niego działalność widnieje działalność oznaczona kodem 93.13.Z, na co potwierdzeniem jest przedłożone zaświadczenie wydane przez Urząd Statystyczny w K.. Stan ten prowadzi do konkluzji, iż zgodnie z zapisem w rejestrze REGON skarżący spełnił kryterium odnoszące się do przeważającej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, które zostało określone w §10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19. Należy zauważ, że według rejestru CEiDG przeważająca prowadzona działalność gospodarcza faktycznie widniała ta oznaczona kodem 47.11.Z, jednakże wpis ten w niniejszej sprawie był wynikiem błędu systemu. Zapis, który faktycznie widniał w rejestrze CEIDG dniu 30 listopada 2020 r., był niezgodny z prawdą nie był wynikiem zmian dokonanych przez Skarżącego. Dla niniejszej sprawy jednakże istotny jest wpis widniejący w rejestrze REGON w dniu 30 listopada 2020 r. Zgodnie z tym, na dzień 30 listopada 2020 r., w rejestrze REGON jako przeważająca działalność gospodarcza prowadzona przez Skarżącego widniał kod 91.13.Z, a więc działalność związana ze sportem i poprawą kondycji fizycznej, co ma pokrycie w stanie faktycznym. Stan ten wskazuje, iż skarżący spełnił ustawowe kryterium na dzień 30 listopada 2020 r. Organ nie przeprowadził jednak w sprawie właściwego, zupełnego i obiektywnego postępowania dowodowego i nie poddał ocenie przedkładanych przez skarżącego dowodów, naruszając tym samym ogólne zasady postępowania administracyjnego, wynikające m.in. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256). Organ w istocie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza co do rodzaju faktycznie wykonywanej przez Skarżącego działalności będącej działalnością przeważającą. Organ również błędnie dokonał oceny stanu faktycznego w oparciu o zapis w rejestrze CEIDG, a nie w rejestrze REGON, który to jest ustawowym kryterium zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Organ ponadto nie udokumentował również w sposób adekwatny swoich twierdzeń. W realiach rozpatrywanego przypadku zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na fakt, iż na dzień 30 listopada 2020 r. Skarżący prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 91.13.Z, który uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za luty 2021 r., co też widniało w rejestrze REGON w dniu 30 listopada 2020 r. Na marginesie w ocenie Sądu, pozbawienie wsparcia jedynie z uwagi na fakt, że przedsiębiorca nie uaktualnił na dzień 30 listopada 2020 r. w odpowiedniej rubryce w ewidencji CEiDG kodu działalności gospodarczej, którą prowadzi faktycznie jako działalność przeważającą, co zresztą zostało błędnie w niniejszej sprawie przez organ podniesione, kłóci się z konstytucyjnymi wartościami demokratycznego państwa prawnego, równości i niedyskryminacji. Poprzestanie na językowej wykładni omawianych przepisów może doprowadzić do sytuacji, że pomoc otrzymają przedsiębiorcy, którzy mają wpisany kod PKD - jako rodzaj przeważającej działalności wymieniony w art. 31zo ust. 10 ustawy - choć rzeczywiście nie prowadzą przeważającej działalności w zakresie objętym tym kodem. Organ nie może bez odpowiedniego zbadania stanu faktycznego przyjąć założenia, że przedsiębiorca, który na dzień 30 listopada 2020 r. posiadał przeważający kod PKD prowadzonej działalności, inny niż określony przepisami ustawy o COVID-19, faktycznie taką działalność wykonuje, a co za tym idzie jest wykluczony ze skorzystania z pomocy jaką otrzymają inni przedsiębiorcy znajdujący się w podobnej sytuacji i prowadzący taką samą działalność gospodarczą, jaką faktycznie prowadzi Skarżący. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sprawie niezbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia czy Skarżący faktycznie wykonuje działalność gospodarczą w pod kodem PKD, który to kod uprawnia przedsiębiorcę do skorzystania z prawa do zwolnienia w z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. Organ naruszył też §10 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, w ten sposób, iż odmawiając Skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, nie wziął pod uwagę stanu widniejącego w rejestrze REGON. Mając na uwadze niniejszą sprawę wskazać należy także na art. 107 §3 w związku z §1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256). Przepisy te wskazują, iż nieodłączną częścią decyzji, w tym również i odmownej, jest uzasadnienie zarówno prawne, jak i faktyczne, które powinno swym zakres w przypadku uzasadnienia faktycznego obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w przypadku uzasadnienia prawnego, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Regulacje te mają na celu ukazanie motywacji, którymi organ administracji publicznej kierował się, wydając decyzję. Uzasadnienie, będące częścią decyzji, powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby jak najpełniej prezentowało stanowisko organu administracji publicznej w danej sprawie. Szczególne odniesienie powinno mieć to do decyzji dla wnioskodawcy odmownych, które powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać, że organ nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokona ich oceny wbrew zasadom logiki (wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 listopada 2019 r. o sygn. akt III SA/Łd 777/19. W realiach rozpatrywanego przypadku Sąd doszedł do wniosku, iż nastąpiło naruszenie przepisów art. 107 §3 w związku z §1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Co prawda, organ wydając decyzję wyodrębnił w jego strukturze uzasadnienie, powołując się przy tym na przepisy stojące u podstaw wydania niniejszej decyzji oraz fakt ich naruszenia, to jednak wątpliwości budzi uzasadnienie faktyczne decyzji organu. Odnosząc się do stanu faktycznego, organ wskazał jedynie, iż doszło do naruszenia przepisów w konkretnym przypadku, wskazując iż kod we wskazany we wniosku był niezgody z kodem widniejącym w rejestrze REGON. Organ nie powołał się na żadne dowody uzasadniające swoje twierdzenie ani też w żaden sposób nie wyjaśnił czym się kierował i na czym opierał swe tezy, wysuwając taki wniosek. Niniejsza decyzja organu nie została więc w sposób dostateczny uzasadniona, a motywy jej wydania nie zostały wnioskodawcy przedstawione w sposób odpowiedni. Należałoby uznać, że w/w przepisy odnoszące się do formy, jaką ma przybrać decyzja, zostały naruszone. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.