I SA/Kr 525/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "G" Sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, p o s t a n a w i a : sprostować oczywistą omyłkę pisarską w treści komparycji wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. w ten sposób, że w miejsce nieprawidłowego sformułowanego przedmiotu postępowania: "podatku dochodowego od osób prawnych" wpisać prawidłowe sformułowanie w brzmieniu: "podatku od towarów i usług". Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę "G" Sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd stwierdził z urzędu, że w komparycji sentencji powyższego wyroku omyłkowo oznaczono przedmiot sprawy jako podatek dochodowy od osób prawnych, a nie – jak być powinno – podatek od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może – na posiedzeniu niejawnym – sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia oraz w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 631/12, LEX nr 1252132). Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem prawidłowy przedmiot sprawy widnieje zarówno na okładce akt sądowych, jak i w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału (k. 1). Także treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zarzutów skargi nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem sprawy rozstrzygniętej ww. wyrokiem był podatek od towarów i usług, a nie podatek dochodowy od osób prawnych. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.