I SA/Kr 530/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Paweł Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 16 marca 2022 r., znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej oddala skargę w całości. Decyzją z 16 marca 2022 r., znak: 1201-IOP1-3.632.2.2.2022.5 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Krakowie z 15 grudnia 2021 r. numer 1228-SPO-1.622.12.2021, w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej W.J. (dalej: Skarżący) wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej – wysokość stawki karty podatkowej na rok 2021 ustalonego decyzją z 20 maja 2021 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że od 1 września 2021 r. Skarżący zatrudnił na umowę o pracę na czas nieokreślony pracownika, będącego pełnoletnim członkiem rodziny zamieszkującym pod tym samym adresem, w wymiarze ¼ etatu do wykonywania prac gospodarczych. Zgłoszenie zatrudnienia zostało dokonane 19 października 2021 r. Tymczasem jak wynika z art. 36 ust. 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1993 ze zm. - dalej: u.z.p.d.), zgłoszenie takie powinno nastąpić w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. W przypadku Skarżącego zmiana wysokości karty podatkowej następowała na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. Wobec uchybienia terminowi do dokonania tego zgłoszenia, koniecznym stało się wydanie decyzji o wygaśnięciu decyzji w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego tj. art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d) u.z.p.d. oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 7 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym; 2/ przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. - dalej: O.p.) poprzez ich wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d) u.z.p.d., do liczby pracowników branej pod uwagę przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie Skarżącego w formie karty podatkowej i ustaleniu wysokości podatku dochodowego, nie powinien być wliczany zatrudniony pracownik, gdyż zakres jego obowiązków dotyczył utrzymania czystości w zakładzie. Dyrektor błędnie nie zastosował tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwie zastosował art. 36 ust. 7 u.z.p.d. W sprawie nie zaistniały bowiem zmiany mające wpływ na wysokość podatku opłacanego w formie karty podatkowej i Skarżący w ogóle nie miał obowiązku zgłaszania zatrudnionego pracownika. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d. i stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo zostało wskazane, że nie kwestionowano zakresu czynności zatrudnionego pracownika, dlatego też nie było konieczności wzywania Skarżącego do przedkładania zakresu czynności zatrudnionego pracownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), gdyż zarówno Skarżący, jak i Dyrektor złożyli wnioski o jej rozpoznanie w tym trybie. Spornym w sprawie było, czy Skarżący miał obowiązek dokonać zgłoszenia zawartej umowy o pracę, pracownika, który w ramach zawartego stosunku pracy miał za zadanie wykonywać czynności związane z utrzymaniem czystości w zakładzie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Wynika z niego, że Skarżący opodatkowywał swoje dochody na podstawie karty podatkowej. Zatrudnił 1 września 2021 r. pełnoletniego domownika na ¼ etatu, którego obowiązki polegały na utrzymaniu czystości w zakładzie Skarżącego. Zgłoszenie zatrudnienia nastąpiło 19 października 2021 r. Ustalenie tych okoliczności nastąpiło w trakcie postępowania podatkowego i taki stan faktyczny został przyjęty za podstawę orzekania w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Rację wprawdzie przyznać należy Skarżącemu, że zgodnie z art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d) u.z.p.d., przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku dochodowego w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 (odnoszący się do działalności prowadzonej przez Skarżącego), do liczby pracowników nie wlicza się między innymi pracowników zatrudnionych wyłącznie przy pracach polegających na utrzymaniu czystości w zakładzie - pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych pracowników. Pominął jednak Skarżący dyspozycję wynikającą z art. 28 ust. 1 u.z.p.d., który stanowi, że w razie zatrudnienia przez podatnika przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem prowadzenia parkingów, pełnoletnich członków rodziny, nie licząc małżonka, a także w razie zatrudnienia osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d), podwyższa się stawkę karty podatkowej z tytułu zatrudnienia każdej z tych osób za miesiące, w których była zatrudniona. Wysokość podwyższenia składki wynika z kolejnych punktów tego przepisu. Wyraźnie zatem zastrzeżone zostało, że w okolicznościach opisanych w powyższym przepisie, wysokość stawki z karty podatkowej ulega podwyższeniu. Sytuacja taka dotyczy nie tylko zatrudnienia pełnoletniego członka rodziny, lecz również zatrudnienia osoby, której obowiązkiem będzie utrzymywanie czystości na terenie zakładu. Wobec powyższego Skarżący miał obowiązek zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o fakcie zatrudnienia pracownika. Wyraźnie wynika to z treści art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.z.d., który stanowi, że podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Zatrudnienie przez Skarżącego pracownika miało wpływ na wysokość podatku, co wprost wynika z opisanego powyżej art. 28 ust. 1 u.z.p.d. Skarżący był zatem obowiązany dokonać zawiadomienia najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany, co wprost wynika z art. 36 ust. 7 u.z.p.d. Konsekwencja braku zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego w terminie najpóźniej siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących podwyższenie wysokości podatku, opisana została w art. 40 ust. 1 u.z.p.d. Przewidziano w nim, że w takim przypadku organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o której mowa w art. 30 ust. 1. Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków w wydaniu wskazanej w nim decyzji i jak słusznie zauważył Dyrektor, jest to decyzja związana, nie pozostawiająca organowi możliwości wybrania innej opcji. Słusznie zatem stwierdzono wygaśnięcie decyzji. Jak z powyższego wynika, to nie limit zatrudnienia miał wpływ na podjęte przez organy podatkowe decyzje, lecz brak zgłoszenia zatrudnienia pracownika, gdyż w stanie faktycznym sprawy, okoliczność ta miała wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W świetle powyższego, brak jest podstaw do uznania powołanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dyrektor w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej wykładni mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, co czyni zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. niezasadnymi. Skarżący upatrywał bowiem naruszenia tych przepisów z powodu błędnego zastosowania prawa materialnego. Organy podatkowe nie naruszyły art. 121 § 2 oraz art. 122 O.p., które miały zdaniem Skarżącego zostać naruszone z uwagi na to, że nie został on wezwany do dostarczenia zakresu czynności zatrudnionego pracownika. Skoro jednak w toku postępowania okoliczność zatrudnienia na stanowisku związanym z utrzymaniem czystości w zakładzie pracy nie była kwestionowana, brak było podstaw do wzywania Skarżącego do doręczenia zakresu obowiązków zatrudnionego pracownika. Sąd badając sprawę zakończoną zaskarżoną decyzją i działając w tym zakresie na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń prawa, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.