I SA/Kr 54/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze J. D. zakwestionował postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2008 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 23 czerwca 2008 r. nr [...] W związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia [...] stycznia 2009 r. pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2009 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu w zakreślonym terminie ograniczając się do nadania pisma do Sądu, w którym stwierdził w szczególności, że martwi go postępowanie Sądu, który chce "wyciągnąć od niego kasę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Skoro w wyznaczonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony, co jest okolicznością bezsporną, a skarżącego pouczono o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, skargę należało odrzucić. Nadmienić należy, że Sąd nie podejmował żadnych czynności, w związku ze wspomnianym wyżej pismem skarżącego z dnia [...] czerwca 2009 r. Sąd nie jest zobowiązany ani nawet uprawniony do przyjmowania i rozpatrywania pism procesowych, które nie wnoszą nic do sprawy, a więc nie podają ani stanu sprawy ani też nie ustosunkowują się w sposób racjonalny do czynności sądu, a są jedynie wyrazem wewnętrznej potrzeby tworzenia piszącego (podobnie na gruncie procedury cywilnej Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 maja 1971 r., sygn. akt II PR 124/71, Biuletyn Informacyjny Sądu Najwyższego 1971/6 poz. 95). Pomimo pewnych ustępstw na rzecz osób występujących przed sądem bez profesjonalnego pełnomocnika postępowanie sądowoadministracyjne stanowi jednak sformalizowaną procedurę, w której pisma stron winny posiadać określoną formę (por. w szczególności art. 46 § 1 p.p.s.a.). W tej sytuacji pisma zawierające ogólnie sformułowane oczekiwania i zapatrywania skarżącego, a więc bliżej nieoznaczone i pozbawione w gruncie rzeczy wymaganej prawem osnowy, nie mogą być traktowane jako impuls wszczynania odrębnego postępowania w celu ich rozpoznania. Pismo obejmujące oświadczenia wiedzy, ale nie zawierające konkretnego żądania nie nadaje się do nadania im biegu. W istocie bowiem pismo takie nie tyle dotknięte jest brakami formalnymi, co raczej w ogóle nie stanowi pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.