I SA/Kr 54/16

|Sygn. akt I SA/Kr 54/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r., sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych). Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. Sp. z o.o. w K. (dalej "Spółka") umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez płatnika oraz odsetek za zwłokę od składek za pracowników w części finansowej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie 132 672,97 zł. Ponadto ww. decyzją organ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Spółki w sprawie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych oraz umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lutego do czerwca 2001 r. - z uwagi na przedawnienie. Organ ustalił, że Spółka figuruje w ewidencji ZUS-u jako płatnik składek od dnia 1 października 1999 r., a w okresie od października 1999 r. do kwietnia 2004 r. Spółka zatrudniała pracowników. Organ powołał się na art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 121), zgodnie z którym umorzenie zaległych składek mogło nastąpić wyłącznie w części finansowanej przez płatnika i to w sytuacji całkowitej nieściągalności zaległości. W ocenie organu taka okoliczność nie zachodziła. Organ podkreślał, że zaległości wynikające z nieopłacenia składek na ubezpieczenia nie były skutecznie dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej tym samym należało uznać, że: "Organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję". Spółka formalnie nadal była przedsiębiorcą – posiadała wpis do KRS. Według przedłożonych sprawozdań finansowych w 2004 r. Spółka osiągnęła przychody w kwocie 94 426,69 zł, koszty - 95 560,82 zł, zysk/ strata bilansowa - 1 134,13 zł, za kolejne lata 2005 - 2009 r. przychody - 0,00 zł, koszty - 0,00 zł, zysk / strata bilansowa - 0,00 zł. Organ przyznawał, że Spółka nie figurowała w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych jako właściciel majątku nieruchomego. Nie posiada również środków transportu. W oświadczeniu o stanie majątkowym osoby prawnej wskazała, że posiadane wierzytelności uległy przedawnieniu. Ponadto w 2003 r. Spółka osiągnęła zysk w kwocie 10 186,10 zł (przychody w wysokości 402 804,09 zł). W ocenie organu wielkości te świadczyły o tym, że Spółka, w okresie, w którym powstały zaległości, miała możliwości regulowania należnych składek. Na koniec ZUS podkreślił, że przy braku całkowitej nieściągalności ustalonej według kryteriów wskazanych w ww. art. 28 ust.3, organ pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umarzania należności z tytułu składek. ZUS wyjaśnił również, że odmówił wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia składek za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych z uwagi na treść art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (brak było bowiem przedmiotu postępowania). Na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że decyzja I instancji była prawidłowa i w sprawie nie zachodziła całkowita nieściągalność składek. Powtórzone zostały dotychczasowe argumenty. Sprostowana jedynie została podstawa umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie składek – zdaniem organu powtórnie rozpatrującego sprawę, prawidłową podstawę stanowił art. 59 §1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613). Organ dodawał, że rozpoznany został wniosek nadany 25 maja 2015 r. (przy czym datowany był on na 20 maja 2015 r., a otrzymany przez ZUS – 27 maja 2015 r.). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach, podnosząc zarzut naruszenia: 1/ prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w sytuacji gdy Spółka zaprzestała prowadzenia działalności i brak jest jakiegokolwiek majątku z którego możliwa byłaby egzekucja należności; 2/ naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: – wadliwe rozstrzygnięcie i odmówienie umorzenia należności w pkt I decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r., a w pkt II ww. decyzji odmówienie wszczęcia postępowania w tym samym zakresie, tj. w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych, – art. 107 ust. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uzasadnienie decyzji, w oderwaniu od rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez wskazanie, że pełnomocnik Spółki zwrócił się do organu pismem z dnia 20 maja 2015 r., a następnie wskazanie, że chodzi o wniosek z 27 maja 2015 r., gdy w istocie został on nadany w placówce pocztowej dnia 25 maja 2015 r. Tym samym nie wiadomo, który wniosek organ miał na myśli - zwłaszcza że było składanych ich kilka z uwagi na pozostawianie poprzednich wniosków bez rozpoznania, – podanie w treści uzasadnienia, że zaległości dotyczą należności za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych jak i płatnika, podczas gdy decyzja w rozstrzygnięciu odnosiła się jedynie do należności w części finansowanej przez ubezpieczonych, co więcej zawierała różne rozstrzygnięcia w tym samym przedmiocie, – art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wyrażania interesu społecznego oraz słusznego interesu stron oraz prowadzenie postępowania w sposób podważający zauważanie do organów administracji publicznej, – art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa i zastąpienie zasady swobodnej oceny dowodów – dowolnością, – art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieodniesienie się do wszystkich przedstawionych przez Spółkę dowodów w sprawie, a co za tym idzie podjęcie decyzji w oderwaniu od zebranego materiału. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie chociaż nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Na wstępie Sąd zauważa, że z akt postępowania wynika, że wniosek o umorzenie zaległości (datowany na 20 maja 2015 r.) został faktycznie nadany pocztą dopiero 25 maja 2015 r. (data stempla pocztowego). Wniosek ten został otrzymany przez ZUS (datownik prezentaty) 27 maja 2015 r. Niejednolite używanie przez ZUS dat wniosku nie ma większego znaczenia ponieważ w tym samym czasie Spółka nie składała innych wniosków – jak wynika z twierdzeń pełnomocnika Spółki poprzednie postępowania (Spółka składała wnioski o umorzenie co najmniej trzy razy tj. 28 grudnia 2009 r., 30 marca 2015 r. oraz 11 maja 2015 r. – str. 1 i 2 wniosku o umorzenie) zostały zakończone przed dniem wniosku nadanego 25 maja 2015 r. W ocenie Sądu organ w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny, kierując się błędną wykładnią art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Powołany przepis (w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r.) stanowi, że całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Jak wynika z przytoczonego przepisu nie ma w nim zasady, na którą powoływał się organ, że skoro postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte to nie można mówić o braku majątku, a więc całkowitej nieściągalności składek. Podobnie, nie były zasadne argumenty ZUS, że skoro Spółka nadal jest wpisana do KRS to nie może być mowy o całkowitej nieściągalności. Zgodnie z art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych całkowita nieściągalność zachodzi gdy nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności (...) przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Nie jest więc tak jak sugerował to ZUS, że brak wykreślenia z KRS zalegającego ze składkami płatnika – osoby prawnej uniemożliwia przyjęcie całkowitej nieściągalności. Z akt sprawy i ustaleń faktycznych samego ZUS wynika, że począwszy od 2005 r. Spółka faktycznie nie prowadzi w ogóle działalności, a zgodnie z twierdzeniami pełnomocnika Spółki – uległa ona rozwiązaniu na podstawie uchwały z dnia 27 października 2010 r. Brak jest natomiast jakichkolwiek ustaleń w zakresie możliwości przeniesienia odpowiedzialności za zaległe składki na członków zarządu w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć przy tym jednak należy, że to przede wszystkim na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia przesłanek umorzenia – przedłożone przez Spółkę dokumenty w ogóle nie dotyczą sytuacji majątkowej członków zarządu odpowiedzialnych za zaległości w trybie Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że z akt wynika, iż prezes zarządu (jedyny członek zarządu oznaczony jako "Dyrektor zarządu") utrzymuje kontakt z pełnomocnikiem –nie wynika natomiast, czy w ogóle ZUS wszczął postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu, a jeśli postępowanie takie nie zostało wszczęte to jakie tego były przyczyny. Okoliczności te są istotne w sprawie dla oceny, czy zachodzi przesłanka z ww. art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skoro bowiem doszło do przedawnienia części składek to należało przyjąć, że istnieją przyczyny opóźniania się przez wierzyciela (działającego przecież pod rygorem naruszenia zasad dyscypliny finansów publicznych) z wszczynaniem egzekucji. Sąd dostrzegając trudność w prowadzeniu egzekucji (Spółka nie prowadzi działalności, praktycznie nie ma majątku, a prezes zarządu najprawdopodobniej jest cudzoziemcem; przy tym przed wszczęciem postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności konieczne byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego zgodnie z tezą uchwały NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08) nie może jednak zaakceptować uzasadnienia sporządzonego "na skróty", a polegającego na odmowie umorzenia zaległości właściwie tylko z tego powodu, że w ogóle nie wszczęto egzekucji. Jak już Sąd uzasadniał powyżej, brak jest takiej przesłanki w przepisach, a co więcej właśnie niewszczynanie egzekucji może być skutkiem istnienia przesłanki, o której mowa w ww. art. 28 ust.3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Oczywistym jest bowiem, że jeżeli zalegający ze składkami nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma majątku i nie jest możliwe przeniesienie odpowiedzialności na osoby trzecie to nie jest zasadne wszczynanie egzekucji generującej wyłącznie koszty postępowania. Z podobnych przyczyn Sąd uznał, że ZUS akcentując brak wszczęcia postępowania egzekucyjnego, pominął w istocie przesłankę, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tj. ustalenie, że jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W orzecznictwie przyjmuje się, że ZUS, jako wierzyciel, w trakcie postępowania dotyczącego umorzenia zaległości, może samodzielnie ocenić tę przesłankę porównując spodziewane koszty egzekucji (obliczane w części w proporcji do egzekwowanych kwot) z posiadanymi informacjami o nadającym się do egzekucji majątku zobowiązanego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., I SA/Kr 224/12). Należy podkreślić, że każda z przesłanek nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych powinna zostać zanalizowana w konkretnej sytuacji wnioskującego o umorzenie. Przepis ten należy bowiem interpretować w ten sposób, że spełnienie którejkolwiek z przesłanki (wymienionej w punktach od 1 do 6) uzasadnia przyjęcie, że w sprawie występuje całkowita nieściągalność składek. Nie może być natomiast tak, że ZUS stwierdzi jedynie brak jednej z przesłanek (np. stwierdzenie braku majątku przez organ egzekucyjny) i uzna, że nie występuje całkowita nieściągalność. W związku z powyższym Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 31 sierpnia 2015 r. nie tylko naruszyły art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale sposób uzasadnienia obu decyzji sprzeczny był z art. 7 i 8 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji publicznej, a także dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego na okoliczność przesłanek całkowitej nieściągalności. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów to należy przyznać rację ZUS, że przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w ogóle nie pozwalają na umorzenie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie w części finansowanej przez pracowników (tj. tej części, która zostaje u pracodawcy i jest przez niego odprowadzana do ZUS po potrąceniu z należnych pracownikom wynagrodzeń). Powyższe wynika z art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się art. 28. Oznacza to, że w przypadku zaległych składek finansowanych przez pracowników nie jest w ogóle możliwe jakiekolwiek merytoryczne rozstrzygnięcie (umorzenie lub odmowa umorzenia zaległości). Słusznie więc ZUS dokonał rozróżnienia pomiędzy składkami i innymi należnościami dotyczącymi składek finansowanych przez pracowników czyli np. odsetkami. Jak bowiem zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., I SA/Kr 1689/1, art. 28 dotyczy umarzania nie tylko samych składek, lecz "należności z tytułu składek", które to pojęcie, według art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obejmuje składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę. Jednoznaczna deklaracja ustawodawcy, zawarta w art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dotycząca sposobu rozumienia pojęcia "należności z tytułu składek", nakazuje przyjąć, iż art. 30 ustawy wyłącza stosowanie art. 28 wobec jedynie składek, nie wyłącza natomiast dopuszczalności rozważania przez organy orzekające zastosowania art. 28 wobec pozostałych elementów składających się na ustawowo zdefiniowane pojęcie "należności z tytułu składek", w tym odsetek. Sąd jedynie zastrzega, że w rozstrzyganej sprawie w części dotyczącej składek finansowanej przez ubezpieczonych bardziej prawidłowym rozstrzygnięciem byłoby umorzenie postępowania w trybie art. 105§1 kpa w tej części z uwagi na jego bezprzedmiotowość (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 483/10 i powołane tam orzecznictwo). Jak bowiem wynika z akt sprawy, ZUS od momentu otrzymania wniosku (27 maja 2015 r.) faktycznie prowadził jedno postępowanie (w którym gromadził dokumenty na okoliczność sytuacji finansowej Spółki) i wydał jedną decyzję. Stosowanie art. 61 kpa może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba w sprawie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego po to, by stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyn formalnych, w tym o charakterze podmiotowym. Niemniej jednak powyższy błąd nie miał znaczenia w sprawie – nie doszło bowiem (ponieważ zgodnie z powołanym wyżej art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – nie mogło dojść) do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi, ZUS w sposób wyraźny umorzył postępowanie w trybie art. 105 §1 kpa z uwagi na przedawnienie składek w części dotyczącej okresu od lutego 2001 do czerwca 2001 (z wyłączeniem składek finansowanych przez ubezpieczonych). Jednakże, w ocenie Sądu, całkowity brak uzasadnienia w tej części decyzji co do sposobu liczenia przedawnienia uniemożliwia Sądowi kontrolę czy ZUS prawidłowo ocenił upływ terminu przedawnienia. Należy bowiem zauważyć, że przed 1 stycznia 2012 r. art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Nowe przepisy nakazały stosować 5 letni termin przedawnienia liczony od 1 stycznia 2012 r., ale tylko do tych składek, które nie przedawniły się do 31 stycznia 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) skrócono okres przedawnienia z 10 do 5 lat liczony od daty wymagalności, jednakże przepis intertemporalny, tj. art. 27 ust. 1 przedmiotowej ustawy, stanowił, że do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosować należało terminy przedawnienia w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną, z tym że bieg przedawnienia rozpoczynał się od dnia 1 stycznia 2012 r. Zgodnie natomiast z ust. 2: "Jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu". W konsekwencji należało przyjąć, że jeżeli bieg terminu przedawnienia nie został przerwany lub zawieszony – do 31 grudnia 2011 r. uległy umorzeniu wszystkie składki za okres do listopada 2001 r. Z akt wynika, że ZUS wydając pierwszą z decyzji dnia 31 sierpnia 2015 r. uznał za przedawnione składki za okres od lutego do czerwca 2001– odmówił natomiast umorzenia (co oznacza m.in. uznanie, że nie doszło do przedawnienia) składek za np. lipiec i następne miesiące do listopada 2001 r. w sytuacji gdy termin płatności tych składek przypadał 15 dnia następnego miesiąca zgodnie z art. 47 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Druga z decyzji została wydana 13 listopada 2015 r. i w tym zakresie również brak jest uzasadnienia dlaczego organy uznały, że składki za okres od lipca do listopada 2001 r. nie uległy przedawnieniu. Reasumując, dostrzeżone w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mogły wpłynąć na wynik postępowania, co spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.) - Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenia prawa materialnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 135 powołanej ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Powyższy przepis umożliwił uchylenie więc nie tylko zaskarżonej decyzji, ale poprzedzającej ją decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r. Obie decyzje obarczone były bowiem tymi samymi błędami w zakresie wykładni i przepisów postępowania. W ponownym postępowaniu ZUS uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu.