I SA/Kr 544/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2017r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala - Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. (dalej: NUS, organ egzekucyjny) działający jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej A. D. zam. w T. (dalej: Strona, Zobowiązana, Skarżąca),na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 5 lutego 2015 r. obejmującego należności pieniężne z tytułu podatku dochodowego z kapitałów pieniężnych i odpłatnego zbycia praw majątkowych za 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej 4.086,00 zł. W ramach prowadzonego postępowania zawiadomieniem nr [...] z dnia 5 lutego 2015 r. NUS zajął świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej tj. rentę rodzinną. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono Zobowiązanej w dniu 11 lutego 2015 r. Zobowiązana pismem z dnia 7 lutego 2017 r. złożyła do organu egzekucyjnego, wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Jako podstawę prawną swojego żądania Zobowiązana wskazała przepis art. 56 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j Dz.U. z 2017 r. poz. 1201, ze zm.; dalej u.p.e.a.). W uzasadnieniu pisma Zobowiązana wskazała, że złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) "wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ostatecznej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18.12.2014r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 03.09.2014r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013, z tytułu odpłatnego zbycia, odziedziczonych po zmarłym ojcu akcji pracowniczych Z. w T.." Dodatkowo zobowiązana podnosiła, że ma kłopoty ze zdrowiem i jest w trudnej sytuacji materialnej. NUS postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. nr [...], odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny stwierdził, iż art. 56 § 1 u.p.e.a., wymienia przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie pozostawia zatem uznania organowi egzekucyjnemu w tym zakresie. Organ egzekucyjny zauważył także, że argumenty powołane przez zobowiązaną we wniosku o zawieszenie nie stanowią przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie organu egzekucyjnego Zobowiązana złożyła zażalenie z dnia 9 marca 2017 r., w którym podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zignorowano jej argumenty. Zdaniem Zobowiązanej NUS zbagatelizował przedstawione przez nią powody do zawieszenie postępowania egzekucyjnego (zły stan zdrowia, brak środków finansowych), co narusza jej konstytucyjne prawa do godnego życia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS) postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr [...]: 1201-17-030310 utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu DIAS podał, że egzekwowana zaległość była przedmiotem innego postępowania prowadzonego na wniosek zobowiązanej w sprawie umorzenia zaległości lub rozłożenia jej na raty. Decyzją nr [...] z dnia 3 września 2014 r., NUS odmówił umorzenia zaległości, natomiast decyzją nr [...] rozłożył na 4 raty przedmiotową zaległość podatkową. Od w/w decyzji Zobowiązana złożyła odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia 18 grudnia 2014 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje NUS. Na decyzję DIS w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Zobowiązana złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Z kolei WSA wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt. I SA/Kr 316/15 skargę oddalił. Dalej organ wskazał, że Zobowiązana pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. złożyła następny wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej oraz o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w kwocie [...]zł. NUS decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r. nr [...] odmówił umorzenia odsetek za zwłokę naliczonych od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł oraz decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r. nr [...] odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie należności głównej [...] zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez DIS decyzją z dnia 31 lipca 2015 r. nr [...] Zobowiązana na powyższą decyzję złożyła skargę do WSA w Krakowie. WSA wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1591/15 oddalił skargę. Od przedmiotowego wyroku Zobowiązana złożyła skargę kasacyjną. Jednocześnie Zobowiązana złożyła do DIS wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie umorzenia w/w zaległości. Następnie DIAS przywołał i zacytował przepisy art. 56 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że analiza powyższego przepisu pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż wylicza on w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje tę instytucję prawa. Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawnej, co oznacza, że nie pozostawia ona organowi prawa do swobody wyboru, zarówno co do zawieszenia, jak i odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 § 1 przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. Organ zauważył, że przedstawiony przez Zobowiązaną "argument" złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie umorzenia zaległości, nie stanowi przesłanki zobowiązującej organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, bowiem dopiero przyznanie ulgi wywoła skutek w postaci częściowego lub całkowitego umorzenia egzekucji. Ponadto przepisy szczególne nie przewidują zawieszenia postępowania egzekucyjnego w wypadku złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania. Dalej organ wskazał, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje wierzyciela, aby wystąpił do organu egzekucyjnego z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. DIAS odpowiadając na argumenty Zobowiązanej podniesione w zażaleniu, dotyczące jej trudnej sytuacji finansowej, zauważył, że przesłanka ta nie może być wystarczająca do zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wskazał, że postępowanie egzekucyjne zawsze stanowi pewną dolegliwość dla zobowiązanego i negatywnie wpływa na jego sytuację finansową. Ponadto organ zauważył, że ustawodawca w u.p.e.a. w związku z ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zawarł przepisy zabezpieczające zobowiązanemu minimum egzystencji, polegające na ograniczeniu możliwości egzekucji z zajętego świadczenia emerytalno-rentowego do 50% świadczenia. Pismem z dnia 5 maja 2017 r., Zobowiązana złożyła na powyższe postanowienie skargę do WSA w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 56 ust. 4 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw prawnych do złożenia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. jako Wierzyciela i równocześnie organu egzekucyjnego, wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zawieszenie postępowania egzekucyjnego, - naruszenie art. 30, 38 i 68 Konstytucji Rzeczypospolite Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.), i na podstawie powyższych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T.. Uzasadniając zarzuty Skarżąca przedstawiła w porządku chronologicznym dotychczasowy stan sprawy, począwszy od okoliczności powstania egzekwowanego zobowiązania, jak również przywołała wydane rozstrzygnięcia, które zapadły dotychczas w sprawie. Wskazała, że naczelnik urzędu skarbowego jako funkcjonariusz publiczny podejmując decyzje ma obowiązek brać pod uwagę obowiązujące prawo i prawdziwy stan faktyczny. Nie może kierować się względami o charakterze emocjonalnym jak sympatia, nienawiść czy obojętność wobec sytuacji podatnika. Dalej Skarżąca podniosła, że DIAS nie odniósł się jednak do istoty odwołania, tj. niezgodnego z prawem, lakonicznie uzasadnionego, stanowiska Naczelnika Urzędu jako Wierzyciela, a nie organu egzekucyjnego. Wskazała, że ocena legalności wydanego postanowienia nie może opierać się wyłącznie na art. 56 u.p.e.a., gdyż DIAS sprawuje nadzór i kontrolę nad podległymi pracownikami. Fundamentalną zasadą tych instytucji jest ocena działań pracowników pod względem ich zgodności z prawem. Skarżąca podnosi, ze trudno uznać za zgodne z prawem prowadzenie egzekucji wobec podatnika, który żyje w skrajnym ubóstwie, co potwierdza sam NUS, a za nim DIAS, podatnika, który nie może liczyć na pomoc ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, gdyż ta instytucja, zgodnie z prawem, nie uwzględnia zajęć komorniczych poza świadczeniami alimentacyjnymi. Z tego powodu Skarżąca nie może być również objęta rządowym programem dożywiania, w którym ustalono górną granicę dochodu netto dla osoby samotnej na kwotę 951 zł. Skarżąca podnosi, że została zakwalifikowana do pomocy żywnościowej ze środków Unii Europejskiej, jest to jednak niewielkie wsparcie, w ramach którego otrzymuje sześć produktów żywnościowych miesięcznie. Uzasadniając zarzut naruszenia Konstytucji Skarżąca odwołała się do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dotyczących art. 30 i art. 38 Konstytucji i wskazała, że naruszenie przywołanych w petitum skargi przepisów jest oczywiste. Skarżąca wskazała również, że postępowanie egzekucyjne w jej sprawie nie powinno się toczyć, zaległość podatkowa dawno temu powinna być umorzona, czego nie uczyniono. Skarżąca również podnosi, że za pozytywne załatwienie sprawy żądano od niej korzyści majątkowej, jak również podnosi, że błędnie pojmowana urzędnicza solidarność zawodowa w Drugim Urzędzie Skarbowym w T. i Izbie Administracji Skarbowej w K. stoi ponad prawem. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie naruszają prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej z dnia 7 lutego 2017 r., w którym Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższy wniosek zakreśla zatem ramy postępowania organu, do którego wpłynął. Zatem rzeczą organów było rozstrzygnięcie, czy wniosek o zawieszenie postępowania, z powodów w nim wskazanych, winien skutkować zawieszeniem postępowania. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego polega na czasowym wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Innymi słowy polega na przerwaniu na pewien czas biegu tego postępowania, w związku z wystąpieniem określonych przeszkód w jego prowadzeniu. Instytucja ta została uregulowania w art. 56 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Katalog przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienionych w ww. przepisie ma charakter zamknięty. Przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. wylicza w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2004 r., sygn. akt III SA 2376/03, wyrok NSA z 5 marca 1999 r., sygn. akt III SA 4497/97, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawa, co oznacza, że nie pozostawia ona swobody wyboru co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania (zob. wyrok NSA z 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1502/96). Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 ww. ustawy przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Ke 546/07). Ocena czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96). Należy również wskazać, że z treści art. 56 § 1 u.p.e.a. wynika również, że przepis ten nie przewiduje zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego (dłużnika). Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania, które stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Oznacza to, że zobowiązany jest zobligowany do wskazania jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Wniosek zobowiązanego nie może dotyczyć przesłanki określonej w art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., gdyż podstawa wskazana w tym przepisie to żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela i to po jego stronie na podstawie tego przepisu, leży inicjatywa zadysponowania przebiegiem postępowania egzekucyjnego oraz doprowadzenia do jego ewentualnego zawieszenia (podkreślenie Sądu). Wskazanie we wniosku przez Skarżącą przepisu art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., jako podstawy prawnej swojego żądania, nie było wiążące dla organu egzekucyjnego, gdyż jak wskazano powyżej na podstawie tego przepisu, inicjatywa dotycząca zawieszenia należy wyłącznie do wierzyciela. Jednocześnie z uzasadnienia wniosku wyraźnie wynika że podstawą żądania była okoliczność złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, dotyczącą odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym organy zasadnie dokonały oceny, czy wskazana okoliczność wypełnia przesłanki określone w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Fakt wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, nie rodzi skutków przesądzających o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, bowiem przesłanki do zawieszenia enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 u.p.e.a, nie przewidują takiej sytuacji. Innymi słowy wniesienie podania o wznowienie postępowania nie jest zdarzeniem wywołującym skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Należy również podnieść, że inne okoliczności podawane przez Skarżąca w uzasadnieniu wniosku dotyczące jej sytuacji zdrowotnej, materialnej, czy wręcz zagrożenia egzystencji w świetle przedstawionego stanu prawnego, nie stanowią przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też organ egzekucyjny nie był obowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonywania jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. W świetle powyższego nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd, wywiedzione w kontekście sytuacji zdrowotnej i materialnej zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji tj.: - art. 30, który stanowi: "Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych." - art. 38, który stanowi: "Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia." - art. 68 który stanowi: "1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia. 2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa. 3. Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku. 4. Władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. 5. Władze publiczne popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży"; gdyż nie są związane z przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Końcowo Sąd odnosząc się do stwierdzeń Skarżącej, dotyczących ewentualnego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez urzędników organów podatkowych, wskazuje, że okoliczności te powinna zgłosić odpowiednim organom ścigania, bowiem materia ta wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Podsumowując, należy wskazać, że w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, iż nie wykazała żadnej z ustawowych przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a., które zobowiązują organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z wyżej przedstawionych względów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Nadto w toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy, Sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, naruszały prawo. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.