I SA/Kr 547/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Kr 547/17, utrzymujące w mocy, postanowienie Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 14 września 2017r., sygn. akt I SA/Kr 547/17, oddalające wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2017r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Kr 547/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 14 września 2017r., sygn. akt I SA/Kr 547/17, oddalające wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Zażalenie na ww. postanowienie Sądu, złożył M. J., który sformułował zasadniczy zarzut, opierający się na naruszeniu art. 45 Konstytucji RP. W tym zakresie poczynił szeroki wywód o zasadach konstytucyjnych, przytoczył szereg fragmentów z komentarzy i przedstawił poglądy doktryny, na poparcie swoich racji. Dodał, że ustawodawca ustanowił w zwykłej ustawie, formalne ograniczenia do wniesienia środka zaskarżenia do Sądu II instancji, które w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stały się barierą nie do przejścia, a jest to, jego zdaniem, nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa. Z tych względów uznał zażalenie za konieczne i wniósł o uchylenie ww. postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2011r., sygn. akt II FZ 196/11). W tym miejscu należy wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), nowelizująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wniosków o przyznanie prawa pomocy. Stosownie zatem do znowelizowanego i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Odnotować przy tym należy, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podać trzeba, że wojewódzki sąd administracyjny działa, jako ostatnia instancja, kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenie Sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Sąd orzeka zatem, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu – art. 260 § 2 p.p.s.a. A zatem, ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Zażalenie w rozpoznawanej sprawie zostało złożone na postanowienie Sądu, wydane w trybie przepisu art. 260 § 1 p.p.s.a. Jak wyżej wskazano, obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości złożenia zażalenia na tego typu postanowienie. Z tego powodu zażalenie złożone przez M. J., Sąd uznał za niedopuszczalne. W konsekwencji powyższego, skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Kr 547/17 – tym samym przedmiotowe zażalenie należy odrzucić, jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.